Aziz Bey Hadisesi, Ayfer Tunç’un okuduğum ilk
kitabıydı. Yazarı bu kitabıyla tanımış oldum. Dilinin oldukça sade olması hoşuma gitti. Roman 88 sayfa ve bir solukta okuyabileceğiniz anlaşılırlıkta. Ortamın atmosferini zihninizde canlandırabiliyorsunuz. Roman, başkarakter olan Aziz Bey’in etrafında dönüyor. Hatalarını görmeyen, görmek istemeyen. Ben bilirim, en doğrusu ve güzeli ben de, övülmeye layık olan birisiyim vs. Aslına bakılırsa bu şekilde düşünmesinin altyapısında aile kavramı yatıyor. Çünkü Aziz Bey’in babası da aynı karakterde imiş. Dedesi daha ılımlı ve yumuşak bir karakterdeyken, babası da bir o kadar sert ve kindar bir karakter. Aziz bey de bu ikisi arasında sıkışıp kalan bir kişilik. Yanlış insanı sevmenin sonucunu, yanlış bir evlilikle neticelendiriyor. Kendisine yapılan haksızlığı, Aziz Bey’de bir başkasına karşı yapıyor. Biz kadınlar sevilmek isteriz, en çok da sevdiklerimiz tarafından.. Öylesine yapılmış bir evliliğin, sevilmenin ve kısacası öylesine yaşanmış bir hayatın sonucunu net bir şekilde gördüm. Kitabın bir yerlerinde, derinliklerinde kendinizi bulacağınızı umuyorum. Tavsiye ederim.