Hütay
@Hutay
57 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sabitlenmiş gönderi
Aklı başında insanlardan duymuştum:
"Bakılamıyor efendim" diyorlardı. "İmkanı yok gözlerine bakılamıyor. Çenesine kadar hadi neyse ne ama, başınızı daha yukarı kaldırdınız mı, gözleriniz iki kuvvetli projektörle karşılaşmış gibi kamaşıyor, çarpılıp sersemliyor, bir şeyler oluyorsunuz." Ben bunu duydum ya, şimdi korkudan başımı kaldırıp da yüzüne bakamıyorum. Bütün görebildiğim: Saatin kösteği, yeleği, sol elinin yelek cebine dalmış iki parmağı, kolalı devrik yakası, hadi bilemediniz biraz da çenesinin ucu... Hepsi bu kadar. Ama çocukluk işte, şeytan dürttü. Ya herrü ya merrü deyip birden daha yukarı bakıverdim. A, ne kamaşma ne çarpılma, işte pekala bakılabiliyordu. Hatta müdür de hoca da bakabiliyordu.
Gerçi projektör, şimşek filan edebiyat ama şunu söylemeli ki, bu bakış pek öyle herkesin bakışına da benzemiyordu. Bu gözler bir yere bakıyor ama baktığı şeyden çok daha gerileri, çok daha derinleri görüyor gibi idiler.
O gün, orada, onun karşısında çocuk kafamın koyduğu ilk teşhis şu oldu: Bu gözlerden hiç bir şey kaçmaz arkadaşlar. bu adam kandırılamaz, aldatılamaz. Bu adam mugalataya, laf cambazlığına pabuç bırakmaz. Bu adam, bilmek için öğrenmiş olmaya ihtiyacı olmayan, bildiğini bilen, bilmediğini de şıp diye sezen bambaşka bir insandır.
6/10
24 saatte okudu
·2026 5. kitabı
Bre aman... Ben bu dansı bilmem.
-Yahu bunu bir bilen mi var? Demokrasi gibi bir şeydir bu. Bilmek gerekmez, biri o yana zıplar biri bu yana...
Yol arkadaşlığı güzeldir. Yabancı insanların dünyasına girersiniz. İnsan hiç bilinmedik bir ülke bulmuş gibi sevinir. Beş saat, on saat, bir gün, iki gün, birbirinize içinizi dökersiniz. Sonra bir istasyonda birbirinizden ayrılırsınız. Bidaha bütün yaşamınızda ya bikez karşılaşırsınız ya hiç
karşılaşmazsınız. Yıllar sonra birbirinizi görseniz tanımazsınız bile. Yüzler büsbütün unutulur. Ama anlatılan bir olay, bir hikâye anılarda kalır.