E.'nin öğrencileri, arkadaşları, iş dünyasından dostları ayrı bir gruptu. Ben araftaydım, ne tabutun başında durmaya hakkım vardı ne arkadaşlar, dostlar grubuna aittim.
Ömrümü verdiğim bu aşkın bipolar bir aşk olduğunu düşünüyorum. Acı ve hazzın sürekli birbirini izlediği, ısırgan, tahrip edici, tüketici ama bir yandan da kalbimi en güçlü duygularla çarptıran, her şeye rağmen keşke yaşamasaydım diyemediğim bu iki kutuplu aşkın..
.. E'ye yakın bir arkadaşın da yapabileceklerini yaptığı için minnet duymam çok acıklıydı. Sırf zor bir anımda yanımda oluyor diye kalbim ona duyduğum sevginin on katıyla dolmuştu, bunun ne kadar zavallıca bir şey olduğunun farkında değildim.
Baban hayatta mı?
Başka erkek kardeşin yok mu?
Ailende hiç mi erkek yok? Dayın, amcan, amcaoğlun, dayıoğlun?
Ölümün bile erkek gerektirmesi çok saçmaydı.