İnsanın kendine olan mahcubiyetiyle baş etmesi güç. Herkese ve her şeye verecek bir cevap illâ ki bulunuyor ama içindeki sese hak verdiği an, ki buna vicdan deniyor, işte o zaman kabuğunun altına gizlediği ne varsa ortaya çıkıyor.
Şimdi aniden ölsem, otopsi raporumda binlerce cümle çıkar söylemeyip içime attığım. Susmak da bir çeşit intiharmış meğer... Söylemedikleriyle de kıyarmış insan canına...
Hepiniz böylesiniz. Bütün insanlar... Sevilmek, beğenilmek, onaylanmak için kendinizi paralar; sizi seven, beğenen, dinleyen ve size hak veren biriyle karşılaşınca da hızla ondan uzaklaşırsınız.