Tanpınar'ın şiiri, Milli Edebiyat'ta gördüğümüz memleketçi şiir anlayışı ile, Servet-i Fünun Edebiyatı ile başlayan ve Meşrutiyet devri şairlerinden Akif, Hâşim, Yahya Kemal ve daha sonra Faruk Nafiz'de rastladığımız realist veya sembolik üslupla manzara tasvirleri yani kelimelerle resim yapma anlayışının derin izlerini taşır.
N. Fazıl' da gördüğümüz ruhi burkuntu yerine onda rahatlık ve sükunet hissi hakimdir.