"Adın ne? diye soruyorlar bana. Sanıyorlar ki onlara herhangibir ad söyleyeceğim. Fakat adım sanım yok benim. Ad, ev, yurt diye ne varsa hepsini silkip atmışım ben. Adım ne mi? bir insan! Sonra: Yaşın Kaç? diyorlar. Ben de : Vallahi hiç oturup saymış değilim, diyorum. Gerçekten de yaşını sayamaz insan, ben her zaman var oldum, her zaman da var olacağım çünkü. Anan kim? baban kim? diyorlar.Tanrı ile dünyadan başka anam babam yok,' diyorum. O zaman 'peki' diyorlar, 'Çar'ı Çar olarak tanır mısın? Neden tanımayacakmışım o kendisinin Çar'ı ben de kendimin Çar'ıyım. Bu sefer:' seninle tartışamıyor ki insan,' diyorlar. 'Benim kimseyle tartışmak istediğim yok ki,' diyorum. İşte böylece rahat vermiyorlar bana."
Gülüşünü seviyorum, dürüstlüğünü seviyorum, sadık olmanı seviyorum, espri anlayışını seviyorum ve sen bana şaka yaptığında gözlerinde oluşan ışığı seviyorum. Sanırım en çok da bunu seviyorum.