Öğrenmem gereken şey yalnız kalmak değil, çünkü bu bana zor gelmez, yalnız olmayı severim; öğrenmem gereken, insanların arasında susmaktır.
Ansızın geçirdiğimiz hızlı ve şiddetli konuşma nöbetleri değersiz ve yanıltıcıdır. Konuşmanın kime yönelik olduğu, beni anlayıp anlamadıkları o kadar da önemli değildir; sözcüklerin kendilerinin, kendi sözcüklerimin üzerimde korkunç ve yıkıcı bir etkisi vardır.
En yakınımızdaki insanların bize yaptığı kötülükler- sanki bunları kendimiz istemişiz gibi; sanki iyiliği değil de, kötülüğü amaçlamışız gibi; sanki iyilik yakınlığın öylesine bir yan aracıymış da, esas kalıcı olan, asıl başarı kötülükmüş gibi - ve bütün bu kötülüklere karşı, geç gelen bu garip sevgi.
Günler onun için birden kıymete bindi. Günleri saymaya başladı. Kıskançlığı onlara yöneldi. Günleri kıskanmanın insanları kıskanmaktan daha anlamlı olduğu ortaya çıktı.