Tayfun Altun
@Tayfunaltun
Çiçekler açar elbet, mühim olan beklemek....
Küçük Prens
Küçük PrensŞavşat, 1992
414 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Böyle uzun ve derin bir kitaba yorum yapmak "çok zor olur" diye düşünüyorum, ama biryerlere bu kitapla ilgili bir şeyler karalama isteğinden de kendimi alamıyorum...
Dostoyevskinin daha önce klasikler arasına girmiş 
Beyaz Geceler, 
Kumarbaz, 
Yeraltından Notlar gibi kitaplarını da okumuştum. Ancak bu kitabı kendisine gösterilen saygının ve sevginin ne kadar haklı olduğunu gösterir nitelikte....
Okuyanda birçok konuyu sorgulama isteği uyandıran, paranın araç değil değil de amaç olduğunda insana neler yaptırabildiğini gösteren, sınıf kavramının ve statü kazanma isteğinin ne aşağılık bir arzu olduğunu yüzümüze vuran acımasız bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Aslında acımasız demek çok insanı kizdirabilir. Ama ben bu görüşümden vazgeçemem, çünkü bu başyapıtta sevdikleri için mutluluğundan, gururundan geçen Dunya ve Sonya gibi iki tane çok özel karaktere yer verilmiştir. Kitabın dikkatimi çeken başka bir acımasızlığı da ; bana, Raskolnikov'un başlangıçta kendini üst insan olarak görürken, romanın sonlarına doğru kendini bir böceğe benzetmesi, olduğumuz insanla olmak istediğimiz insan arasındaki tezatı da düşündürdü.
Bende bu kitabı okumuş, anlamış (beğenip beğenmeme çok ta önemli değil) birileriyle uzun sohbetler, tartışmalar yapma isteği uyandıran harika bir kitap.
Tabii ki bir çok kitapta olduğu gibi bu kitapta da mantık hataları, eksiklikler olabilir, ama nasıl bakılırsa bakılsın çok öğretici bir eser olduğunu düşünüyorum. Benim gibi bu kitabı okumakta geç kalmış, okusam anlayabilir miyim düşüncesinde olan herkese ısrarla tavsiye ederim. Çünkü en kötü okuyucuya bile birçok öğreti sunan çok özel bir kitap...
Beyaz Geceler, Kumarbaz, Yeraltından Notlar gibi kitaplarını da okumuştum. Ancak bu kitabı kendisine gösterilen saygının ve sevginin ne kadar haklı olduğunu gösterir nitelikte....
Okuyanda birçok konuyu sorgulama isteği uyandıran, paranın araç değil değil de amaç olduğunda insana neler yaptırabildiğini gösteren, sınıf kavramının ve statü kazanma isteğinin ne aşağılık bir arzu olduğunu yüzümüze vuran acımasız bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Aslında acımasız demek çok insanı kizdirabilir. Ama ben bu görüşümden vazgeçemem, çünkü bu başyapıtta sevdikleri için mutluluğundan, gururundan geçen Dunya ve Sonya gibi iki tane çok özel karaktere yer verilmiştir. Kitabın dikkatimi çeken başka bir acımasızlığı da ; bana, Raskolnikov'un başlangıçta kendini üst insan olarak görürken, romanın sonlarına doğru kendini bir böceğe benzetmesi, olduğumuz insanla olmak istediğimiz insan arasındaki tezatı da düşündürdü.
Bende bu kitabı okumuş, anlamış (beğenip beğenmeme çok ta önemli değil) birileriyle uzun sohbetler, tartışmalar yapma isteği uyandıran harika bir kitap.
Tabii ki bir çok kitapta olduğu gibi bu kitapta da mantık hataları, eksiklikler olabilir, ama nasıl bakılırsa bakılsın çok öğretici bir eser olduğunu düşünüyorum. Benim gibi bu kitabı okumakta geç kalmış, okusam anlayabilir miyim düşüncesinde olan herkese ısrarla tavsiye ederim. Çünkü en kötü okuyucuya bile birçok öğreti sunan çok özel bir kitap...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sabahattin Ali'ye duyduğum hayranlığın kaynağı olan kitap desem, bu kitabı ne kadar beğendiğimi özetlemiş olurum diye düşünüyorum.
Kitabı çok kısa bir sürede bitireceğizi garanti ederim ki aksiyonu biran olsun düşmeyen, çok sürükleyici bir kitap.
Daha önce denk geldiğim incelemelerin çoğunda popülarite olarak 
Kürk Mantolu Madonna ile kıyaslandığını gördüm, ama şöyle bir gerçek varki bu iki kitaptan birini okuyan bir insan küçük bir Sabahattin Ali araştırması yaptıktan sonra elinde olmadan diğer kitabı da okumak isteyecektir. Kitap hakkındaki düşüncelerimden önce, yineleyecek olursam bir kitabında Yusuf gibi bir karakteri işlerken diğer kitabında bu karakterle büyük bir zıtlık içinde olan Raif beyi isleyebilecek kadar iyi bir öyküleyici olan Sabahattin Ali'yi minnetle anmaktan kendimi alamıyorum.
İçeriğini unuttukça tekrar okumak istediğim bu kitapta, varlıklı insanların egemen olduğu, sosyal sınıf ayrımının acımasızlığı, bu egemenliğe baş kaldırmak isteyen Yusuf gibi Ali gibi Salahattin bey gibi özel insanların, mal mülk kullanılarak nasıl hirpalandigi sert bir şekilde önümüze seriliyor. Bundan başka, Yusuf gibi eğitim görmemiş, okumayı zaman kaybı olarak gören bir kişinin, kendini fiziksel ve düşünsel olarak ne kadar geliştirsede o bir takım eksiklerin nasıl ayağına takıldığını da görmekteyiz. Yusuf kimse kimseye bir çıkarı olmadan iyilik yapmaz, ana fikrinden çıktığı bölümlerde hep haklı çıksa da, bu duruma çok canım sıkılmıştı. Baştan sona çok fazla karakter olan bu kitapta, Yusuf, Salahattin bey, Bakkal Ali, Kübra, Muazzez, Şahinde, Şakir, onun has adamı ve İzzet okuyanda derin izler bırakıyor.
Okumadan ölmemek gereken bir kitap...
Kürk Mantolu Madonna ile kıyaslandığını gördüm, ama şöyle bir gerçek varki bu iki kitaptan birini okuyan bir insan küçük bir Sabahattin Ali araştırması yaptıktan sonra elinde olmadan diğer kitabı da okumak isteyecektir. Kitap hakkındaki düşüncelerimden önce, yineleyecek olursam bir kitabında Yusuf gibi bir karakteri işlerken diğer kitabında bu karakterle büyük bir zıtlık içinde olan Raif beyi isleyebilecek kadar iyi bir öyküleyici olan Sabahattin Ali'yi minnetle anmaktan kendimi alamıyorum.
İçeriğini unuttukça tekrar okumak istediğim bu kitapta, varlıklı insanların egemen olduğu, sosyal sınıf ayrımının acımasızlığı, bu egemenliğe baş kaldırmak isteyen Yusuf gibi Ali gibi Salahattin bey gibi özel insanların, mal mülk kullanılarak nasıl hirpalandigi sert bir şekilde önümüze seriliyor. Bundan başka, Yusuf gibi eğitim görmemiş, okumayı zaman kaybı olarak gören bir kişinin, kendini fiziksel ve düşünsel olarak ne kadar geliştirsede o bir takım eksiklerin nasıl ayağına takıldığını da görmekteyiz. Yusuf kimse kimseye bir çıkarı olmadan iyilik yapmaz, ana fikrinden çıktığı bölümlerde hep haklı çıksa da, bu duruma çok canım sıkılmıştı. Baştan sona çok fazla karakter olan bu kitapta, Yusuf, Salahattin bey, Bakkal Ali, Kübra, Muazzez, Şahinde, Şakir, onun has adamı ve İzzet okuyanda derin izler bırakıyor.
Okumadan ölmemek gereken bir kitap...
Değerli bir tavsiye, adını çok duyduğum yazarımızın okuduğum ilk kitabının bu kitap olmasını sağladı. Okurken arada bir kendimi yeşilcam filmlerinin ortasında gibi hissetsem de genel olarak akıcı ve keyifli bir okuma verdi bana. Sarah Jio'nun şimdilik okuduğum tek kitabı bu olsa da, ülkemizde bu kadar sevilmesinin nedeninin de bu olabileceğini düşünüyorum, yani biz duygulu (aslında romantik demek istiyorum ama bir çoğu kendini geliştirmekten o kadar aciz ki maalesef sadece duygularını uç noktada yaşıyor diyebiliyoruz ) bir milletiz ve bu da yazarın kitaplarıyla çabuk bağ kurmamıza neden oluyor.
Kitabımız farklı dönemlerde çok farklı yaşamış ve sadece kayıpları kısmen aynı olan iki kadının hikayesini anlatıyor. Aslında ikisine hikaye demekte haksızlık olur, çünkü Claire bir şeylerle mücadele ederken, Vera tam bir yaşam mücadelesi veriyor. Bunun başlıca sebebi Vera'nin büyük buhran yıllarında yaşamaya çalışan bir balıkçı kızıyken , Claire ise saygın bir gazetenin sahibi olan çok saygın bir ailenin muhabir gelini. Vera'nin hikayesine yaşam mücadelesi dememin önemli bir sebebi var. Şöyle ki kendisi yirmili yaşlarının başında anne olmuş ve tek başına kendisine bakabilmek için sadece 3 yaşında olan oğlunu evde bir başına bırakıp işe gittiği bir gece oğlu kaybolmuş , kitabımızda tam burada başlar. Kitabımızda hoşuma giden birçok bölüm vardı, bunlardan bazıları, malum tarihlerde zengin insanların diğer insanlardan çok daha önemli olduğu böyle kokuşmuş sistemlerin eleştirilmesi. Her şeye rağmen böyle sistemlerin merkezinden gelse de içi güzel kalabilen Charles gibi karakterlerin de varlığına inandırması ve hikayesini bulduğu annenin 80 yıl öncede kalmış olmasını aldırmayıp onu hakkettiği saygıyla onurlandırmak isteyen Claire vs vs. Ama benim için en önemlisi çocuğu için yaşayan
Okumayı düşünen herkese tavsiye ederim.Edebiyat
Bu kitabı, fikirlerine çok değer verdiğim bir yakınımın ısrarla tavsiye etmesi üzerine okudum. İyiki kendisini dinleyerek Nobel ödüllü yazarımızın kitaplarını okumaya bu kitabını okuyarak başlamışım. Çünkü belli ki bu en iyi kitabı değil! yazarların kitaplarını ortalama olanlardan iyi olanlara doğru okumayı tercih eden biri olarak bu duruma çok seviniyorum. Ama maalesef genel olarak kitapta hoşlanmadığım ve yadırgadığım bir kaç nokta var ki bunlar kitabı beğenmemin önüne geçiyor.
Yorumuma geçecek olursam;
Kitap betimleme ve sürükleme bakımından iyi diyebilirim, ki bana göre bir kitapta betimleme ya da tasvirler sıkıcı ise bitirmem de o kadar zor oluyor. Bu konuda hakkını teslim etmeliyim, çünkü tahmin ettiğimden hızlı bitirdiğim kitaplardan biri oldu. Bu da zaten kitapla ilgili az olan olumlu düşüncelerimden biriydi. Bence bir kitabın "iyi" ya da "çok iyi" olduğunu gösteren unsurların bazıları akiciligi, hikayesi ve betimlemesi olsa da özgün olması da çok önemlidir, ki bu kitabı ortalama hatta ortalamanın da altında bulmamın başlıca sebebi budur. Çünkü kitap daha önce okumamış olsamda çok duyduğum ve az da olsa bildiğim 
Şehname 1 ve 
Kral Oidipus klasiklerinin temalarından faydalanarak karakterlere ve toplumumuzun belli kesimine uyarlanmış gibi duruyor. Bunların dışında, final bölümü hariç birçok tahminimin doğru çıkması da biraz keyif kaçırmaya başlamıştı, kaldı ki final bölümünde benden iyi fikir yürütüp doğru senaryoyu yakalayanlar da olduğuna eminim.
Kitapta toplumumuzun hatta insanlığın kanayan birçok yarasına değinilen hatta medyayı çok eleştiren bölümler bulunması da hoşuma gitmiş olsada, benim için hoş olan durumların bu kadar az olması kitabı beğenmeme engel oldu.
Şehname 1 ve Kral Oidipus klasiklerinin temalarından faydalanarak karakterlere ve toplumumuzun belli kesimine uyarlanmış gibi duruyor. Bunların dışında, final bölümü hariç birçok tahminimin doğru çıkması da biraz keyif kaçırmaya başlamıştı, kaldı ki final bölümünde benden iyi fikir yürütüp doğru senaryoyu yakalayanlar da olduğuna eminim.
Kitapta toplumumuzun hatta insanlığın kanayan birçok yarasına değinilen hatta medyayı çok eleştiren bölümler bulunması da hoşuma gitmiş olsada, benim için hoş olan durumların bu kadar az olması kitabı beğenmeme engel oldu.Ulu önderimiz 
Mustafa Kemal Atatürk 'ün her Türk ferdinin okumasını istediği bir kitap olması bile benim için bu kitabın ne kalitede olduğunu gösterir niteliktedir. Bu konuda ki tek üzüntüm, böyle kaliteli olan, okuyan herkese en azından bir iki konuda bile olsa ders verip ufkunu açabilen bir kitapla daha önce karşılaşıp çok daha önce okuyamamış olmamdır. Okumayı düşünen herkese ısrarla tavsiye edebilirim...
Mustafa Kemal Atatürk 'ün her Türk ferdinin okumasını istediği bir kitap olması bile benim için bu kitabın ne kalitede olduğunu gösterir niteliktedir. Bu konuda ki tek üzüntüm, böyle kaliteli olan, okuyan herkese en azından bir iki konuda bile olsa ders verip ufkunu açabilen bir kitapla daha önce karşılaşıp çok daha önce okuyamamış olmamdır. Okumayı düşünen herkese ısrarla tavsiye edebilirim...