Uğur Çam
@Ugurcam67
Hepimiz sihirbazın şapkasından çıkarttığı tavşanın tüylerinin diplerinde yaşamaktayız. Sadece filozoflar tüylere tırmanıp sihirbazin gözlerinin içine bakarlar.
Edebiyata Yönelmiş Bilimkurgu
Sıfır, Onur Caymaz'dan okuduğum ilk roman. Bu kadar derinlikli ve katmanlı bir üslubu beklemediğimi itiraf etmeliyim. İlk sayfadan itibaren dilin büyısüne kapılmışçasına hikayenin içine çekildim. Dört farklı insanın İstanbul'u kurtarmak adına bir araya gelmelerini anlatıyor. Hikaye, antik dönemden dijital döneme, Nazi zulmünden 80 darbesine pek çok tarihte okuyucuyu gezdiriyor. Sıfır adıyla anlam kazanan bir kitap. Okuyucu hikayeye bir yerinden dahil oluyor, hikayenin etrafında dönüp dolaşıp yine aynı noktaya bırakılmış buluyor kendisini. Artık hikaye başka bir perspektif kazanmış halde okuyucunun yeniden kendisini tecrübe etmesini bekliyor. Tekrarın büyüsü diyor yazar buna. Tıpkı güneşin her gün aynı rotada doğup da her günü yeniden yaşanabilir kılması gibi. Bir röportajında yazar " okuyucunun, benim yazarken çektiğim çileyi okurken çekmesini istedim" diyor. Kitap, bu anlamda okuması ve anlaşılması zor bir kitap. Pek cok katmandan oluşan anlatı, bazen katmanlar arasında okuyucuya dolaşma imkanı sağlasa da yine de katmanlari asıl okuyucunun kendi cabasiyla keşfetmesini istiyor. Bu haliylede anlam, hazır sunulan bir yemekten ziyade bir cabanın ürünü olarak daha bir haz veriyor. Yeni dönem yazarlardan takip edilmesi en hoş olanlarından Onur Caymaz. Bu kitabı da bana göre yazarın baş yapitı. Okuyunuz efendim.
Fantastik edebiyat seven biri olara daha önce Yerdeniz Büyücüsündeki Ged için "Fantastik dünyalarda en sevdiğim ikinci büyücü" demiştim. Sebebi, fantastik diyarlardaki en sevdiğim büyücünün Kvothe olmasıydı. Roman, aslında Kvothe'nin bir barmen olarak yaşadığı dönemde geçiyor. Büyücünün nasıl buraya geldiği ve aslolarak nasıl "kralkatili" ünvanını aldığı ise bilinmiyor. Hikayenin bize anlattığı şey işte bu. Henüz tamamlanmanış bir seri olduğu için incelemeyi daha ana hatlar üzerinde tutacağım. Kitabı ilk okudiğumda beni etkileyen şey yazarın karakter yaratmadaki başarısı oldu. Bütün karakterleri ayrı ayrı güzel.olsa da baş karakterimiz Kvothe, neredeyse canlı gibi. Büyücülük gibi fantastik bir uğraşı olsa da tepkileri, hayalleri, hataları ve şımarıklıklarıyla bu dünyadan bir karakter. Olayların geçtiği dünya çok detaylı olmasa da olayların kurgusu ve karakterdeki yansıması ince işçilik ürünü. Fantastik edebiyat dünyasına katılmış en büyük cevherlerden biri bu seri. Umarım yakında üçüncu kitabını okuma fırsatı bulurum.
1984... Sanırım bu kitabın övgüsünü ve "aaa bak aynı günümüz" gini yorumları duymamış olan yoktur. Bana göre kitabın bu denli övgü alması, abartılmış bir tepki. Kitap güzel değil mi? Elbette güzel. Distopya türünün iyi bir örneği ancak sorun şu ki daha güzel örnekleri de var. Aynı yazar elinden çıkmış Hayvan Çiftliği, bana göre 1984 ten daha güzel bir yapıt mesela. Neyse kitaba dönelim. Kitabın konusu üzerinde durmayacağım, okumamış olan varsa mutlaka okusun zaten. Artılarından ve eksilerinden bahsedeceğim. Kitap, dünyasını okuyucuya güzel aktarıyor. Distopyadan beklenen ağırlıkta ve kasvette bir dünya tasviri yapılmış. Yaratılan aygıtların (devlet organları, vs.) işlevleri anlaşılır, hikayeye etkileri güzel. Ancak olaylar ve olayların gelişimi yönünden kitap benden artı puam alamadı. Karakterlerin kırılma evreleri ve olaylara dahil olma süreçlerini de yetersiz buldum. Bazı noktalarda karakter bunu neden yapyı diye sotunce tatmin edici bir cevap bulamadım kitap içerisinde. Kitabın bitişi ise güzeldi. 1984 ü sevmeme rağmen abartılacak bir yanı olduğunu düşünmüyorum. (Unutmadan, kitabın günümüzle benzerlik sağlamadının sebebiyazarın müneccim olmadı değil, genel geçer kalıplara sığınıp kurguyu bu kalıplar üstüne temellendirmesidir. Bu bir başarıdır elbet ama müneccimlik yada öngörülülük değil.)
Ahmet Ümit, çok beğendiğim ve ya takip ettiğim bir yazar değil. Bunun sebebi ise kitaplarını biraz kolay ve akılcılıktan uzak bulurum. Özellikle polisiye türünde yazarın zekasını kitaba yansıtabilme becerisi çok önemli diye düşünüyorum. Ancak Elveda Güzel Vatanım, benim Ahmet Ümit kitapları arasında en sevdiğim romanı. Özellikle kitapta altı çizilen ana fikre sonuna kadar karşı çıkan biri olarak, yazarın sadece mektuplardan oluşan bu romanda okuyucuyu olaylardan koparmaması takdire şayan. Mektup dilinin kullanımı, yazarlıkta ustalık gerektirir. Bu dili başarıyla kullanmış olması Ahmet Ümit'in bir yazar olarak kalitesini ortaya koymuş. Karakterin hem geçmişini hem de bugününü sadece mektuplar üzerinden okuyuciya aktarabilmek ise ayrı bir ustalığım eseri. Edebi yönden çok öreneğine rastlamadığımız kalitede bir roman. Herkesin mutlaka okumasını tavsiye ederim.
Zaman çarkı serisi, okuduğum en uzun kitap serilerinden birisiydi. Fantastik kurgunun önemli yapıtlarından biri olarak görünür. Şahsi düşüncem, bu kadar uzun bir seri için pek de iç açıcı birbseri değil. Özellikle üçüncü kitaptan sonra kitap döngüleri standartlaşıyor. Baş düşmanla tanış, sonra onu ara, bul ve yok et. Böyle böyle gidiyor kitaplar. Güzel olan tarafı ise, ilk kotapta birer çocuk olan karakterlerin gelişimine her adımda tanıklık etmek. Her bir olayın karakterler üzerinde bıraktığı iz, üç kitap sonra karakterin hayatını kurtaracak bir özellik olarak karşımıza çıkabiliyor. O anda hatırlıyoruz karakterin nasıl bu noktaya geldiğini ve bu his inanılmaz keyifli bir his. Bu kadar uzunluğa ve kendini tekrar eden kurgusal sıkıntısına rağmen bu seriyi okunmaya değer kılan şey btün karakterleri. Bir süre sonra evinizden biriymişçesine canlı bir hal alıyorlar.
