Konuşmaya tenezzül ettiğinde iyi konuşuyordu,ama içindeki ışık,üzerine ölümcül bir karanlık gibi çöken hiçbir şeyi umursamaz tavrı nadiren delip geçebilirdi.
Bir nebat
gibi ,şikayetsiz,şuursuz,iradesiz,yaşayıp gidiyordum. Yavaş yavaş hislerim kütleşmişti.Hiçbir şeyden müteessir olmuyor ,hiçbir şeye sevinmiyordum.