Hypatia
@Zilifav
Ben okumayı seven bir cahilim
Uludağ Üniversitesi
Bursa
siirt, 28 Ağustos
1125 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Başlık sevmem benDuygu ve Düşünce
Ne umutlar ama;
Kitaba başlarken aynı geleceğinin büyük umutlarla dolu olduğunu düşünen küçük Pip gibi, ben de büyük umutlarla başlamıştım, bir arkadaşımla birlikte, kendisine 
Charles Dickens ın bir başka muhteşem eseriyle beni tanıştırdığı için teşekkür ederim öncelikle...
Şimdi esere gelecek olursak , aslında beni takip eden okurlar çok inceleme yazan biri olmadığımı bilirler fakat yine de bir kaç cümle kaleme almadan geçemedim...
Benim gözümden hayal kırıklığının , büyük ümitlerin nasıl yıkıldığının çok detaylı ve etkileyici bir ifadesiydi...
Hepimiz biraz Pip olduk, biraz Joe, biraz Estella... Sadece yaşadıklarımızın benzerliğiyle değil Charles Dickens'ın anlatımıyla bizi içine aldığı o ruh haliyle , bütün hisleri , anlayanın ruhuna diyeyim burda sözcüklerle nakşediyor...
Eserin başından bir olay ile başlayıp eserin devamında da anlatılan her şey ilmek ilmek baştaki olay örgüsüne bağlanarak tamamlanıyor.
Olayların akışı anlatılırken o günün İngilteresi, yoksul , zengin arasındaki uçurum , varlıklı olmanın insanların nezdindeki değeri ve aynı zamanda o varlığı kaybettikten sonraki statünün insanların üzerindeki olumsuz etkisi, sevgi, hırs, acı, intikam vefa, vefasızlık, pişmanlık, kimsesizlik, çocukluk, bir yere ait olma isteği , çocukluk ve bitmek tükenmek bilmeyen o büyük umutlar... Muhteşem bir kalem ile okura bir yazım dehası tarafından aktarılıyor.
Kitabı okurken her yaprak çevirişimde aklımda 
Friedrich Nietzsche nin şu cümlesi tekrar ediyordu istemsizce "Umut en büyük kötülüktür, çünkü işkenceyi uzatır"
Bir işkenceyi okumak hiç bu kadar zevk vermemişti.
Charles Dickens ın bir başka muhteşem eseriyle beni tanıştırdığı için teşekkür ederim öncelikle...
Şimdi esere gelecek olursak , aslında beni takip eden okurlar çok inceleme yazan biri olmadığımı bilirler fakat yine de bir kaç cümle kaleme almadan geçemedim...
Benim gözümden hayal kırıklığının , büyük ümitlerin nasıl yıkıldığının çok detaylı ve etkileyici bir ifadesiydi...
Hepimiz biraz Pip olduk, biraz Joe, biraz Estella... Sadece yaşadıklarımızın benzerliğiyle değil Charles Dickens'ın anlatımıyla bizi içine aldığı o ruh haliyle , bütün hisleri , anlayanın ruhuna diyeyim burda sözcüklerle nakşediyor...
Eserin başından bir olay ile başlayıp eserin devamında da anlatılan her şey ilmek ilmek baştaki olay örgüsüne bağlanarak tamamlanıyor.
Olayların akışı anlatılırken o günün İngilteresi, yoksul , zengin arasındaki uçurum , varlıklı olmanın insanların nezdindeki değeri ve aynı zamanda o varlığı kaybettikten sonraki statünün insanların üzerindeki olumsuz etkisi, sevgi, hırs, acı, intikam vefa, vefasızlık, pişmanlık, kimsesizlik, çocukluk, bir yere ait olma isteği , çocukluk ve bitmek tükenmek bilmeyen o büyük umutlar... Muhteşem bir kalem ile okura bir yazım dehası tarafından aktarılıyor.
Kitabı okurken her yaprak çevirişimde aklımda Friedrich Nietzsche nin şu cümlesi tekrar ediyordu istemsizce "Umut en büyük kötülüktür, çünkü işkenceyi uzatır"
Bir işkenceyi okumak hiç bu kadar zevk vermemişti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mektup
...
Sevgili Çağlayan Aslan'a,
Kitabını elime alır almaz elini sıkmış hoşgeldin dermiş gibi hissettim.
Seninle (ruhunla) tanışmamın ilk kitabıydı , son olmayacak çok eminim .
Kitabı okurken seni yaşadıklarını, duygularını fazlasıyla hissettim ,evet derler ya ; bir kitabı okurken kendinden bir şeyler bulabiliyorsan içselleştirirsin diye ...
Fazlasıyla etkiledi çok tanıdıksın , bizdensin , doğalsın ...
Yazarken deyimlere bolca yer vermişsin, bir erkek ağzından yazılmış ,
her öykün her denemen , ismini çağrıştıran bütün kahramanlarında fazlasıyla sen his ediliyorsun...
Yılların duygu yoğunluğu birikmiş dağında, bu kitap o volkandan patlayacak lavların ilk kıvılcımıydı...
Umarım uzun yıllar bu gösteriyi seyretme zevkini yaşarım.
Kaleminin mürekkebi hiç kurumasın
...
Hasan'a , Ali'ye ve yaşamadan söndürülen binlerce çocukluğa ithafen...
İs kokusu alıyorum şu an;
İrin kokusu, döl kokusu, yanık çöp kokusu,
Tezek kokusu, kan kokusu, korku kokuyor şu an
İnsan kokusu soluyorum , acı geliyor ardından , kıvrandırıyor Ali'nin, Hasan'ın sadece hikayeden ibaret olmayışı
Memleketimin gerçekliği , acının hep insandan en yakınlarımızdan gelişi ,yağmur yağsın temizlensin her yer ya da insanlar kırklanıp öyle yaratılsın yeniden...
Kelimelere sığmıyor çaresizliğin hissiyatı,
İnsanlığım acıyor...
Okurken canınız yanacak , buna hazır olarak okuyun.
okurken çok eğlendim :)
Murat Menteş'in yazım tarzı Alper Canıgüz'ün yazım tarzına çok benziyor;
Kitabı okurken bir animasyon filmini izler gibi oldum, olay örgüsü ve yazıya aktarılış biçimi okuru satırlar arasında adım atarken heyecanlandırıyor.
Gizli Ajans ve Oğullar ve Rencide Ruhlar kitabını okuyanlar, Dublörün Dileması'nı okurken de aynı tadı alacaktır.
Ne dersenEdebiyat
Yusuf'u siz delirttiniz
Onun parmağı kesilince benim de elim kanadı,
Kimsesizliği bana dokundu,
Çaresizliği beni bunalttı,
Sevdası benim kalbimi acıttı,
Ona söylenen her incitici söz beni üzdü,
Ona hinlik düşünüldü , ben hop oturup hop kalktım,
Çakıyla toprağı eşelerken o çukura yatırdığı bendim,
Hayret ediyorum Sabahattin Ali her yazdığına beni nasıl bu kadar dahil edebildi?
Şimdi sorarım size , bu kitap olmuş mu ...