“Etrafına bakınca herkesin hayatında da birçok yara, çöküş, bela görüp alışkanlıkla bunları unuttuklarını düşünerek hayatı bu kadarcık müsaadesi için bile seviyordu. İşte hayatında bulduğu en büyük iyilik, bütün kötülüklerini karşılayacak kadar büyük bir lütuf bu alışabilmekti, herkes felaketlerine tahammülle başlıyor ve tahammülle alışarak dayanabiliyordu.”
Sayfa 232 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu