Ah Bedri, her çaktığım çiviye bir libas astın vallahi."*·376 syf.·
10/10
2026 38. kitabı
...Dikkat! Tünelin ucu spoiler içerebilir, adımlarınızı dikkatli atın...
Murat Menteş'in heybesindekileri tükettiğini, kendini tekrara düştüğünü düşünenler varsa bu kez fena yanılacaklar. Karşımızda eski Menteş tadını sonuna kadar veren, edebiyatımızın en zarif, en "huzursuz" dehası Ahmet Hamdi Tanpınar’ı merkezine alan fantastik, mistik ve alabildiğine afili bir macera var!
Düşünün; bir yanda kendini durduk yere bir cinayetin faili olarak bulan Ahmet Hamdi Tanpınar, diğer yanda edebiyat ve sanat tarihimizin en efsanevi figürleri: Hayalet Oğuz (
Oğuz Alplaçin), dublajın kraliçesi 
Adalet Cimcoz , Ferdi Tayfur(tiyatro ve seslendirme sanatçısı olan:), 
Sabahattin Eyüboğlu, Aliye Berger, 
Can Yücel ve hatta küçük bir anagramla selam durulan 
Sevin Okyay (Sevin Yokya)
Üstelik bu mistik kovalamacaya, romancılığımızı kıskanıp işin içine giren Ruslar ve Rus edebiyatının devleri de eşlik ediyor.
Ethem Onur Bilgiç’in kitaba renk katan çizimleri ise pastanın çileği olmuş.
Menteş bu kez elini Türk edebiyatının klasiklerine daldırmış; unutulmaya yüz tutmuş kadim kelimeleri alıp kendi matrak argo lügatiyle dantel gibi işlemiş. Ama yeise kapılmayın (üzülmeyin), yazarımız kelimelerin yanına hemen parantez içinde anlamlarını vererek okuru fırtınanın ortasında yalnız bırakmıyor.
Bölüm başlıkları yine bildiğimiz Menteş muzipliğinde, karakter isimleri ise tam onun tarzı: Favorim şimdiden belli: "Başuşak Siyavuş Yavaş"!
Kitabı okurken yazarın Tanpınar’a duyduğu o derin hayranlığı ve Türk romanına omuz verme gayretini hissediyorsunuz. Kitabın sonlarına doğru adeta bir Emine Sündüz Beder titizliğiyle verdiği "roman nasıl yazılır?" tarifi de bu
Oğuz Alplaçin), dublajın kraliçesi Adalet Cimcoz , Ferdi Tayfur(tiyatro ve seslendirme sanatçısı olan:), Sabahattin Eyüboğlu, Aliye Berger, Can Yücel ve hatta küçük bir anagramla selam durulan Sevin Okyay (Sevin Yokya)
Üstelik bu mistik kovalamacaya, romancılığımızı kıskanıp işin içine giren Ruslar ve Rus edebiyatının devleri de eşlik ediyor.
Ethem Onur Bilgiç’in kitaba renk katan çizimleri ise pastanın çileği olmuş.
Menteş bu kez elini Türk edebiyatının klasiklerine daldırmış; unutulmaya yüz tutmuş kadim kelimeleri alıp kendi matrak argo lügatiyle dantel gibi işlemiş. Ama yeise kapılmayın (üzülmeyin), yazarımız kelimelerin yanına hemen parantez içinde anlamlarını vererek okuru fırtınanın ortasında yalnız bırakmıyor.
Bölüm başlıkları yine bildiğimiz Menteş muzipliğinde, karakter isimleri ise tam onun tarzı: Favorim şimdiden belli: "Başuşak Siyavuş Yavaş"!
Kitabı okurken yazarın Tanpınar’a duyduğu o derin hayranlığı ve Türk romanına omuz verme gayretini hissediyorsunuz. Kitabın sonlarına doğru adeta bir Emine Sündüz Beder titizliğiyle verdiği "roman nasıl yazılır?" tarifi de buÇok bilmek de iyi değil...
Şermin Yaşar'ın okuduğum üçüncü kitabı. Muhtemelen okumaktan hiç sıkılmayacağım bir yazar olarak kalacak benim için. Uzun zamandır Türk yazar okuyamıyordum. Sanki güzel şeyler çıkmaz gibi geliyordu. Şermin Yaşar bu algımı öyle bir yıktı ki... Şimdi kitap alırken birkaç tane Türk yazar ekliyorum.
Kitap su gibi aktı gitti. Birçok yerinde kahkaha attım. En can alıcı yerlerinde de gözlerimden damlalar aktı gitti ... Kitap çok bizden, bizim kültürümüzle, bizim derdimizle yoğrulmuş. Nasıl desem çok tanıdık bir kokuyu duymak gibi bu kitabı okumak. Anlatarak çok fazla bilgi vermek istemiyorum...Nasıl olsa arkasını okuyunca bilgi sahibi olacaksınız.
O kadar kitap okurum ilk defa bir yazarın kitabını, kitaptaki bir karaktere ithaf ettiğini gördüm. Kitabı okuyunca da anladım neden kitabı Ethem'e ithaf ettiğini... Ah be Ethem... Kitaptan elimi uzatıp saçlarını okşamak istedim... En çok da Nurten'e " Nurten sen çok güzel bir kadınsın." demek istedim. Şiddetle tavsiye ediyorum. Lütfen okuyun..
Reklam
Herkes , bu dünyanın en ağır yükü kendinde bir tek kendisi mutsuz bir tek kendisi zorlanıyor ve yüzünde maske ile geziyor zanneder . Diğer insanların ne derdi olabilir ki ? Dışarıdan her şey yolunda gözüküyor çünkü …
Yazar ; bunun böyle olmadığını , 3 erkek çocuklu bir ailenin her bir ferdini akşam yemeğinde buluştukları bir gün ayrı ayrı söz hakkı vererek göstermiş . Kazım baba , Mürüvvet anne , Emin , Ethem ( ah Ethemmm) Ekrem ve eşleri … “Herkesin bir derdi var durur içerisinde “şarkısı çınladı her bir hikayede , her bir kişide . Hangisine üzüleceğimi , kimi haklı göreceğimi bilemedim .. Bir tek Kazım’ı haklı bulamadım ve zaten onun günahının bedelini ödemiş bir çok kişi de ..Ama çok etkilendim , çok güzeldi , bu nemrut , suratsız , kötü bir eş dediğiniz kişinin öyle çıkmaması , gıcık aldığınız bir karakterin aslında acılarını öyle bastırması, insanoğlunun ne derya deniz bir varlık olduğunu şaşırarak okumak çok güzeldi …
Okuyun .
Uzun zamandır bu kadar güzel bir kitap okumamıştım. Öykülerine alışık olduğum yazar bu kez çok tatlı bir romanla geldi aklımın odalarına. Her birine ayrı bir karakteri oturdu, anlattı, dertleşti ... hiçbiri diğerini duymadı. Ben duydum sadece. Hepsi kendi hikayesinde haklıydı. Bilmediler. Ne kadar tanıdık ne kadar bizden bir tema! Öyle ya bizler de hayatlarımızı böyle yaşamıyor muyuz? Ne yaralarımızı gösteriyoruz kimseye ne de kimsenin yarasına merhem olmak istiyoruz. Belki yıllarca aynı evi paylaştığımız insanlarla hatta kan bağımız olanlarla bile, birbirimizi gerçekten tanımıyoruz. Okurken sık sık şunu sordum kendime ' acaba dışarıdan nasıl görünüyorum? ' roman tam olarak bunu anlatıyor çünkü. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, her karakterin hikayesini ayrı ayrı dinleyince apaçık görüyor insan. Şermin' in o sohbet havasında üslubu, yalın, sade , dolaysız anlatımı kitaba gerçeklik kazandırıyor. O karakter gerçekten çıkıp geliyor karşınıza oturup derdini anlatıyor. Süslü cümleler yok, ağdalı anlatım yok . Peki kitap nasıl bu kadar derin olabiliyor ? Ah Şermin! Aynı anda insanın yüreğine burukluk , yüzüne de gülümsemeyi nasıl bırakabiliyorsun? Hiç zorlamasız , yapmacıksız.
Bazı kitapların kahramanları benimle yaşamaya devam eder. 
İnce Memed 1 örneğin. Ya da 
Dağın Öte Yüzü deki meryemce benim zihnimde hala o horozu kovalıyor. 10 yıl oldu bunları okuyalı. Ethem' le Nurten de onlardan oldu. On yıllarca yaşayacaklar zihnimde. Olsun. Yaşasınlar. Hayat güzel insanlarla anlam buluyor. Gerçek olmasalar bile ...
Keyifli okumalar.
İnce Memed 1 örneğin. Ya da Dağın Öte Yüzü deki meryemce benim zihnimde hala o horozu kovalıyor. 10 yıl oldu bunları okuyalı. Ethem' le Nurten de onlardan oldu. On yıllarca yaşayacaklar zihnimde. Olsun. Yaşasınlar. Hayat güzel insanlarla anlam buluyor. Gerçek olmasalar bile ...
Keyifli okumalar.Çok bilmek de iyi değil, Söyleme bilmeyelim.Edebiyat
Kitabı okuduktan sonra, Şermin Yaşar’ın insan ilişkilerini ne kadar derin ve gerçekçi bir şekilde ele aldığına hayranlığım arttı. Kitapta özellikle aile bağları, evlilikler, kardeşlik ve içimizde sakladığımız duygular üzerine epey düşünüyorsunuz. Okurken gerçekten birbirimizi ne kadar tanıyoruz ya da söylemediklerimiz mi bizi biz yapıyor gibi düşünceler aklımda kaldı. Yazarın sade ama etkileyici anlatımı sayesinde çok akıcı ilerliyor kitap.İnsanların dışarıdan göründüğü gibi olmadığı ve herkesin içinde sakladığı başka bir dünya olduğu fikri aklımdan çıkmıyor.
Ah be Ethem
Söyleme Bilmesinler 
Şermin Yaşar
Söyleme Bilmesinler Şermin Yaşar
8/10
Beğendi
·2026 19. kitabı
Ah İlhan ah derdin ne, ne istiyorsun hayattan? Ne aşkta başarılı oldun, ne işte. Aile desen bölük pörçük. Baba bıraktı gitti, bahçede Chevrolet tekerlerinin izi kaldı. Yıllarca o izlere bakınıp durdun, baba gelir diye. Baba döndü nihayet ama özlenen baba değildi. O husumet hiç bitmedi, ondandı belki de tam olmayışın.
Fonda seksenler, doksanlar.
Kadınlar sevdin, aşık oldun. Tutunamadın kimselere Derya, Öznur, Şermin...
Edebiyata olan tutkun, evini paylaştığın kedilerin ve Ankara' nın akıp giden manzaraları. Tren yoluna çıkan yürümelerin, olmadı be İlhan kendini yiyip bitirdin, kadınları da mutlu edemedin. Bir çocuğu gömdün diğerine yarım yamalak sahip çıktın.
Yüreğinizi ezen bir kitap, okuyunuz efendim.
Kitapla kalın sevgili arkadaşlar.
Reklam
Reklam