~Sınıfımdaki bütün kızların bir sevdiği vardı. Bense insanların incinmekten korkmadan birbirlerine kucak açıvermesini anlayamıyor, düşmekten çekinmedikleri uçurumlara sürüklenir gibi birbirlerine doğru koşmalarına akıl sır erdiremiyordum.~
Zekasının kapılarında duruyorum ve içerideki ışıkla kör oluyorum. Ona ne kadar aptal görünüyorumdur kim bilir. Çocukça ve anlayıştan uzak.
Ruhu tertemiz, duygunun tuzakları ve şüpheleriyle kirlenmemiş. Nefret etmiyor. Özlem duymuyor. Neşe ya da hüzün ona dokunmamış.