"Biz dosttuk; yoldaş, arkadaş, dert ortağı değil. Biz dosttuk; ve hayatta hiçbir şey bunun yerini tutamaz. İnsanı yiyip bitiren hiçbir tutku, sessiz, ölçülü bir dostluğun gücüyle dokunduğu kişilere verdiği hazzı veremez."
Bana hiç nefs-i emmârem gibi sû-i karîn olmaz
Bu düzd-i hânegînin kimse mekrinden emin olmaz
Yani, bana kendi nefsim gibi kötü arkadaş ve azgın düşman bulunmaz. Nefis içerideki hırsız olduğu için kilit de tutmaz, kâr etmez. Başka düşmana ihtiyaç yok, en büyük düşmanım kendi nefsim demek istiyor. İnsanın kendisine verebileceği zararı ifade etmek için şair üstat çok güzel misal getirmiş. Mesela akrepten benzetme yaparlar. Akrebi çepeçevre ateşle sarsan, zavallı akrep etrafına bakar, çıkış yolu bulunmadığını anlayınca ters döner, kendini sokar ve intihar eder. Halbuki nefis böyle yapmaz. Eğer bir delik yoksa, çıkamıyorsa bile bekler, belki bir ömür boyu bekler...