Hamza Atalay
@atalayhamza
Yehoşfat! :)
En sevdiğim 2 türden biri bilimkurgu, diğeri polisiyedir. Bunların ikisinin birleştiğine büyük bir sevinç ve hayranlıkla şahit olduğum Robot serisinin 3. kitabını bir süre ara verdikten sonra bitirdim. Yepyeni bir gezegende, yepyeni bir türden, yepyeni bir vakanın incelendiği bu eserde de yine ilerledikçe “katil bu, katil şu” diye sürdürüyorsunuz okumayı ama sonu güzel bitiyor. Bu sonla beraber de görebiliyoruz ki; polisiye içerik bir yandan devam ederken diğer yandan bir “evren”in yavaş yavaş inşa edilmesine şahit olmaya da devam ediyoruz.
Men dakka dukka
Gerçeğin ayağı topaldır, gideceği yere çok yavaş da olsa mutlaka varır.
Öncelikle bu zamana kadar bir sürü kediyle haşır neşir olmuş biri olarak fazladan severek okuduğum bir güzel hikaye oldu.
Uzun yıllar yoldaşlık ettiği bir kedisi olan, eşinden ayrılan ve bir başkasıyla evlenen, annesiyle yaşayan bir adamın tüm bu karakterlerle arasında geçen ve içten duygularla bezeli eser; serideki diğer eserler gibi yine yormayan ve sade bir dille kaleme alınmış.
Görünürde merkezine bir sevimli kedinin konduğu, binlerce kez kağıda dökülmüş ve sayısız kez yaşanmış hesaplardan birini anlatan güzel bir hikaye. Görünmezde ise kedinin aslında hikayenin o anki gidişatına göre hissedilen duyguların yansıdığı bir ayna olduğunu görebiliyoruz.
Çok güzel bir yerde, tam kararında kesilen ve daha gereksiz detaylarla uzatılmayan bir başka Japon edebiyatı hikayesinin de sonuna gelmiş olmakla birlikte; bize bu güzellikleri sunan İthaki Yayınları’na tekrar tekrar teşekkür ediyorum.