Triffidlerin Günü, post-apokaliptik bir roman. John Wyndham'ın 1951'de yayımlanan bu kitabı, bilimkurgunun altın çağı diyebileceğimiz dönemde yayınlanmış bir eser ve içeriğinde sunduğu tehdit ile günümüzde hala güncelliğini koruyor ve yazım dili günümüzden çok da uzak gelmedi bana.
Roman, ana karakterimiz Bill Masen'ın şans eseri, geçiridiği bir kaza sebebiyle gözleri bandajlı olduğu için kurtulabildiği bir olayın ardından insanlığın büyük bir bölümünün görme yetisini kaybetmesi üzerinden başlıyor ve ardından medeniyetin ne kadar ince bir çizgide durduğu ve ne kadar hassas olduğunu gördüğümüz bir sürece giriyoruz.
İnsanların görme yetilerini kaybetmeleri başlı başına büyük bir sıkıntıyken, üstüne bir de öz sularından faydalanılan ancak çeşitli yöntemlerle önlenmese insanlara büyük zararlar da verebilecek, roman boyunca zeki bir tür olup olmadığı bir türlü netleşmeyen Triffidler de yavaş yavaş büyük bir tehdide dönüşüyor. Ancak roman ilerledikçe asıl problemimiz kitabın isminde de yer alan Triffidler değil de insanların böyle bir ortamda kaybetmeye çok yakın oldukları ahlaki ve toplumsal pusulaları.
Tabii o zaman Triffidler şu an niye romanda yer alıyor, niye kitabın ismine kadar yer edinmişler ona çok anlam veremedim. Kitabın içinde karakterler için çevrede dolaşan ve yaklaşmakta olan bir tehdit unsuru ve bazı işleri zorlaştırma görevi görüyorlar anlatı içinde ancak genel olarak bakınca Triffidler olmadan da aynı konu ve dert anlatılabilir miydi? Bence evet.
Bu kitap, Wyndham'dan okuduğum ikinci eser. Daha önce de The Chyrsalids kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. O kitapta da olduğu gibi bu kitap da 2.Dünya Savaşı sonrasında, insanların zihinlerinde atom bombası korkusu ve biyolojik silah tehditi ile doluyken yazıldığı için bu temalar da çok net ön plana