Hep aynı kalacaklarını düşünenlerin kibrine ithafen;
Şu sonu bilinmez hayatta hangi sözümüzün en son olacağını bilemiyoruz. Gelin, hep, son sözcüğümüz olduğunu düşünerek konuşalım sevdiklerimizle, son temasımız imişçesine sarılalım. Ayrılırken, uykuya giderken, geçirirken... içinde olduğumuz en son an en “son”u barındırıyor olabilir içinde.
Reklam
Gözlerine göm beni
Ay gecelerde
Kar altında buzlar üşüsün
İşte o buzlara göm
Ya da
Nasıl olursa olsun
Kırmızıdan turuncuya
Maviden mora doğru akan
Upuzun bir ırmağa
Ya da
Bakarsın, sinsice sızarım kanına Alyuvarlarına, akyuvarlarına
Kalbinin donduğu yere
O derin korkuya
Göm beni
Ya da
Hayata
Sayfa 520 - Kırmızı Kedi
Bir delinin hatıra defterinden…Alıntı
Ay o kadar kırılgan ki hiç insan yaşayamıyor orada. Sadece burunlar yaşıyor Ay’da. Biz bu yüzden burunlarımızı göremiyoruz; hepsi Ay’da.
Sayfa 96 - Marsis Yayınları
"'İnsanları öldürmekle kötülük dolu hayatlarınızın cezasını çekmekten kurtulacağınızı sanıyorsanız aldanıyorsunuz.”'
Sadece ebeveyn olmak saygıyı hak eder mi?
Sizi temin ederim ki, sizi dölleyen babanızın tepesine istediğiniz gibi çıkınız, sizi doğuran annenizin göğsünde zıplayınız, zira sanıyorsanız ki, kurnaz ebeveyninizin sizin zayıflığınızdan kopardıkları şu tabansız saygı Yaradan'ın son derece hoşuna gidecek de sizin hayat çizginizi uzatacak, hiç mantıklı bulmuyorum. Ne yani! Babanızın kibrini okşayan ve besleyen şu iki büklüm temenna bir tarafınızdaki çıbanı patlatıyor, kanınızı besliyor, midenizdeki kılıç yarasını tedavi ediyor, ya da mesanenizdeki bir taşı kırıyor mu? Eğer öyleyse, tabipler çok haksızdırlar: İnsanların hayatlarını kokuşturdukları cehennemden çıkma meşhur şurupları yerine, mesela frengi için, aç karnına üç reverans, akşam yemeği üstüne dört 'büyük teşekkür' ve yatmadan önce on iki 'iyi geceler babacığım, anneciğim' reçete edebilirler.
Reklam
Reklam