Zamanın geçtiğini, önümüzden akıp gittiğini düşünürüz ama ya biz öne doğru, geçmişten geleceğe, sürekli yeniyi keşfederek gidiyorsak? Böyle bir zaman akışı, biraz kitap okumaya benzerdi, anlıyor musunuz? Kitap orada, tümüyle, kapağının içinde ama öyküyü okumak ve anlamak istiyorsanız ilk sayfadan başlamalı, sonra ilerlemeli, hep sırayla gitmelisiniz. Böylece evren çok büyük bir kitap, biz de onun çok küçük okuyucuları olurduk.
Canımın içi!
Süpür at çöpleri
ve zamandan geriye kalan kırıntıları.
Doldur bir tanem boş testileri;
ertelenmiş duygulara paydos diyerek
hayata yeniden başlamalı!
Acaba bizler, yara almadığımıza, güçlü olduğumuza bu kadar inanan çocuklarımızın bir gün biz yok olduğumuzda duyacakları boşluğu nasıl hafifletebiliriz? Şimdiden başlamalı, ama nerden?