Ne olacağını bilmiyorum ama ne olursa olsun, bir şekilde yola devam edebileceğimi biliyorum.
Rolüm icabı
Bakma böyle mutlu göründüğüme Yaşıyorum işte rolüm icabı Bir mutlu tebessüm koyup yüzüme Taşıyorum işte rolüm icabı Attığım kahkaha gözyaşı dolu boynuma takılı kaderin kolu  Ben de bilmiyorum gittiğim yolu Yürüyorum işte rolüm icabı İçimde ne varsa aşkla bölüştüm Umut sırt çevirdi dertle öpüştüm Yağmurdan kaçarken karlara düştüm Yaşıyorum işte rolüm icabı
Sayfa 80·Kitabı okuyor
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
_"Sanırım bu uyurgezerlik sorunun için bir doktora görünmen gerekecek. Yoksa kendimi senden nasıl korurum bilmiyorum..." _"Ne saçmalıyorsun sen şimdi?"_ _Yüzümün domates gibi kızardığını görmesin diye cama bakmaktan boynum tutulacaktı. "Ben senin üzerine sadece seni öldürmek için atlarım." _"Aksini iddia etmemiştim zaten," dedi ciddi bir şekilde. _"Senin kafanda neler dönüyor bilemem tabii..."
Sayfa 210
Oysa sözcüklerden korkmanın bir anlamı olmalıydı...
"Her şeyi söyleyemiyorsan, hiçbir şeyi söylemeye hak­kın yok" diyenlere verdiğim hak. Ve diğerleri. Ama en önemlisi, yazacaklarımın, daha önce yazdıklarıma bir şey eklemeyeceği düşüncesi. Daha açık bir deyişle bir tükenmişlik, bir tüketilmiş­lik, bir kısırdöngü içinde dolanıp durma, bir bitmeyen gece sap­lantısı. Ya da gerçeği. Bilmiyorum. Bilmek için de ruh doktorla­rına gitmedim. Gitmeye de niyetim yok. Bildiğim bir tek şey var: yazı makinesine geçirdiğim, el değmemiş ak kağıdın üzerine dü­şen her harf, bu harflerin oluşturduğu her sözcük, bu sözcükle­rin oluşturduğu her cümle, bir suçluluğa dönüşüyordu. Böylesi bir duygu altında yazmanın, kuşkusuz bir anlamı yoktur. Oysa sözcüklerden korkmanın bir anlamı olmalıydı.
Sayfa 23 - Ada Yayınları·Kitabı okuyor
İnsanlar hayatlarımıza bir iz bırakarak uzaklaşırlar bizden. Bir gün yeniden karşılaşır mıyız bilmiyorum,
Sayfa 51·Kitabı okuyor
Ne diyebilirim! Beni affet! Yaşıyor musun, yosunlu bir denizin dibinde ya da toprağın iki metre altında mısın, bilmiyorum. Yaşasan bile bu yazdıklarımı duymana olanak yok ama yine de sana bütün kalbimle seslenmek istiyorum sevgili dostum, ustam, arkadaşım. Beni affet! Beni affet! Affet!
Sayfa 107 - Remzi Kitabevi