Cesaret çoğu zaman büyük kararlarla değil, cümle değiştirerek başlar. “ çok yoruldum ama işimi bitirdim.” Sorumluluğumu yerine getirdim. Bunlar insanı ayakta tutar.
"Beni hemen anlamalısın, çünkü ağaç diyorsam ağaçtır, ev diyorsam evdir ve benim canım acıyorsa acıyordur. Beni anlamalısın, çünkü ben her şeyi içimde bitirdim."
(Sayfa 141)
Reklam
Yarın Diye Bir Şey Var mı?
Attığım gibi yorgana tekmeyi, yataktan fırladım; ışığı yaktım, iki tane de sıgara yaktım: Uykuymuş, uyumakmış, yarınmış, sağlam vücut, sağlam kafa teorisiymiş ve bütün teorilermiş; artık bana vız geliyordu.. hepsi de. Saate benden başka kim bakarsa baksın, iki otuz beş derdi, ama ben, inadıma hiç bir şey demiyordum. Demeyecektim de.
Yarın, yarın diye sayıklayıp durmuştum; işte yarının eşiğinde idim ve nerdeyse tanyeri ağaracaktı.. ağaracaktı da ne olacaktı? Yarın, öbür gün, bir yıl, beş yıl ne imiş? Bütün mesele yetmiş sekiz'de. Yetmiş sekiz nerede?
Yetmiş sekiz, iki yüz lira aylıklı, aşçıya, bakkala borçlu; tek kat elbiseli, pençesi delik papuçlu ve.. aşksız, arkadaşsız bir gazete musahhihi olmak için mi var olmuştu?
Umutların, hayallerin, projelerin-yedi rengin bin bir birleşimi ile ışıl ışıl aydınlattığı gelecek yılların billurları, içlerinden böyle soluk benizli, ezik ve horlanmış yarınlar çıksın diye mi yetmiş sekiz'in rüyalarına sıra sıra dizilmişti?
Yetmiş sekiz sıgaram olmayışına lânet okuya okuya bütün sıgaralarımı içtim, bitirdim; sonra da, uykuysa, uyumak bir marifetse, al uykuyu diyerek akşama kadar uyudum.
“Ey koca şehir! Aradığımı senin inip kalkan göğsünde buldum;sabırlı bir madenci gibi kötülüğü çıkarmak için iç organlarını sarstım, eserimi tamamladım, görevimi bitirdim; artık bana ne neşe ne de keder verebilirsin.”
Belma SebilŞiir
seni ben kallâvi sokağı’nda gördüm
sen beni görmedin görmedin
kapıları çaldım adını sordum
söylemediler öğrenemedim
seni ben kâllavi sokağı’nda gördüm
bir daha görmedim bilmedim
belma sebil adını yakıştırdım
aklıma geldikçe her sefer
gözlerinin mavisini bitirdim
saçlarının siyahına başladım
kallâvi sokağı’nda güvercinler
benim karanlık İstanbul’um
bir esnaf kahvesine oturdum
belma sebil ya geçti ya geçer
rüzgârını içime doldururum
kallâvi sokağı’nda güvercinler
bunca yıl sönmemiş umudum
nisan değilse mayıs
perşembe değilse pazar
ben belma sebil’i bulurum
Sayfa 69
"Bir hikaye ya da romanı mı bitirdim, nedense hemen bir başkasını, sonra bir üçüncüsünü yazmak zorundayımdır."
---
"Alın işte, sizinle birlikte olmaktan haz duyuyorum şu anda, ama bitmemiş bir hikayenin beni beklediği düşüncesi bir an bile çıkmıyor aklımdan."
---
"Tanımadığım birilerine bal vermek için kendi hayatımı yok ettiğimi, en güzel çiçeklerimin tozunu yağmaladığımı hissederim hep."
Reklam
Reklam