Sema Topdemir
@ceats
rus dili edb
Şu anda okuduğu kitaplar
9/10
Doğrusu şu kitaba bir inceleme yazma düşüncesi bile beni müthiş bir gerginliğe sürükledi. Nereden konuya gireceğimi bilememek ile beraber fazlasıyla tecrübesiz biri olduğumu düşünüyorum Dostoyevksi'nin kalemi karşısında. Sanki üzerine konuşmaya hakkım yokmuş gibi düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Rodya hiç kuşkusuz hayatımın merkezinde yer alan (Yusuf Atılgan'dan) Bay C.'ye eşlik eden tek kurgusal karakter oldu. Kelimelerim çelimsiz kalıyor karakterin derinlemesine hayatının gücü altında. Yalnız bir karakter var ki kitapta; okurken deli gibi sırıtmamın baş etkeniydi. Raskolnikov'un tedirgin attığı adımlarının yanında gizlice peşine düşmüş iken; diğer bir satırda yalnızca kendisine odaklanıyordum: Razumihin. Başkarakterimiz Raskolnikov'un tek dostu. Kız kardeşi Dunya'nın da şapşal aşığı. :) Lafı fazla uzatıyor olabilirim yalnız demiştim dostlar, beni bu kitapla yalnız bırakın! Durmadan konuşayım. Dilimin altındaki hayranlığı çıkarıp satırlara dökeyim. Baltayı kavrayan tek el Rodya'nın değildi. Tüm okurlar olarak her birimiz bir ucundan tuttuk cinayet aletinin ve de o müthiş ızdırabı her birimiz kendisi ile birlikte çekip; hastalıktan yataklara düştük. Hepimiz Raskolnikov'duk. Peki hangimiz bahsi geçen olağanüstü insandık? Ayaklarınıza kapanmamı isterseniz hiç gocunmadan ayaklarınıza kapanırım yalnız bana kitaptan bahsetmemi söylemeyin. Okuyun dostlar, bu eseri çok geç olmadan okuyun.
Rastlantılar bazı zamanlar insanlara dönüm noktası olabiliyor. Şayet o gün, o sokaktan geçmeseydim, tesettürlü ve benden yaşça büyük olan o güzel ve zarif kadın, bana bu kitabı uzatıp, 'Sizin olmasını ister miydiniz?' diye sorar mıydı? Soruyorum dostlar, yalnız kendime. Daha önce yazarın ne ismine, ne kitaplarına, ne de bir alıntısına denk gelmiştim. Türk Klasikleri okurdum okumasına lâkin bu kitapla tanıştıktan sonra çok şey değişti hayatımda. En küçük örneğinden: İsmi Ayşe olan kişilerden özür dileyerek; daha öncesinde bu ismi hiç sevmediğimi, kitap karakteri sonrası hoşuma gitmeye başladığını, hatta en sevdiğim isimler arasına girdiğini söylemeliyim. :)
Yusuf Atılgan, kalemi ile; Bay C.'nin başından geçen iki büyük aşkı ele alıyor. Bunlardan biri Güler, diğeri Ayşe. Ana karakterimiz aşk denen kutsala öylesine inançla bağlı ki; 'O' kişiyi arıyor gittiği her yerde, adım attığı her sokakta aklına düşüveriyor ihtimaller. "Birden dolup taşan kaldırımda onunda olabileceği aklıma geldi." Peki kim bu 'O' kişi? Yahu bulabiliyor mu kitabın sonunda!? Güler mi kendisi yoksa Ayşe mi? Kimin kılığında? Gerçek aşkı bulabildi mi Bay C.?
Sahi ismi neden Bay C.?
Neden Yusuf Atılgan bir netlik vermemiş karakterinin ismine? Yoksa, "İnsanın ismi kendisi ile ilgili en az önemli olan şeydir." bunun gibi bir şey demişti... Cevabı bu muydu yoksa? Yoksa ismine değil, yaşadıklarına, yaşayacaklarına mı odaklanmalıyız asıl? Atılgan, fazlasıyla sanatçı ruhlu bir edebiyatçımız olarak bir çok soruyla baş başa bırakıyor bizi bu eserinde. Kitabın arka kısmını okuduğunuz zaman pek anlam veremeyebilirsiniz. Bu yüzden bu denli kısa ve heyecanı yitirmeyecek şekilde tutmaya karar verdim. Hiç kuşkusuz, alıntıların altını çizen bir okursanız; eminim ki kaleminizi elinden düşürmeyeceksinizdir. :)
Eser
Felsefeyi en çokta bu yüzden severim: Ortaya atılan düşüncelerin çoğu mantıklı gelir ve üst üste yığılan her fikre şöyle bir şakaklarınızı ovarak hayret edersiniz. Sanırım en azından ben böyle yapıyorum.
Kitaptan çıkarılacak olan o kutsal soru: Sevgi nedir? Mutlak kesinliğinin olmadığını sayfaları her çevirdiğimde satırları okurken anlamış oldum.
Doğrusu bu eşsiz eserin üzerine pek konuşamayacağım zira bu kitaba olan hayranlığımı kelimelerle anlatmada sıkıntı çekiyorum. Mazur görün lütfen.
Fakat şunu demeden geçmemeliyim: Ayyaş Alkibiades'in ortama giriş yapması ile birlikte Sokrates ile olan atışmaları okurken fazlasıyla gülümsetti beni. Ne demişti Sokrates? "Agathon, beni korumaya bak! Bu adamın sevgisi başıma dert. Onu sevdim seveli, başka bir delikanlıya bakamaz, kimseyle konuşamaz oldum. Hemen kıskanır, köpürür, ağzına geleni söyler, bir dövmediği kalır beni. Göz kulak ol da şimdi gene azıtmasın. Aramızı bulmaya çalış; üstüme saldırırsa beni koru. Ödüm patlıyor delice sevgisinden, azgınlığından." (s. 58)
