Haddini aşan şey, zıddına inkılap eder.
Othello Bir çırpıda okunabilecek gözünüzün önünden film şeridi gibi akıp gidecek bir şaheser. Çeviri olduğu hâlde yazarın kelimelerle bağı öyle net belli oluyor ki kendi dilinde nasıl bir belagatı
Bütün insanlar günü belirsiz bir ölüme mahkûmdurlar..
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü Yazarın diline, üslubuna, kitabın akıcılığına yorum yapmaktan ziyade bana hissettirdiklerini anlatmak istiyorum.
Derler ki iyi gördüğün şeylerde senden yukarıdakileri seyret ki daha iyi olmak için çaban artsın. Kendinde eksiklik gördüğün bişey varsa, o da bir başkasına göre fazlalıktır. Onu gör ki; elindekinin farkında olasın. Kitap için sözlerime burdan başlamak istedim çünkü aldığım nefesin dahi kıymetini hissettirdi en çok bana. Milyarlarca gelip giden konup göçen insan ömrüne nispetle ömrümüz bir an gibi. Yazarın dediği gibi hepimiz aslında günü belirli ama bizim bilmediğimiz bir ölümün mahkumuyuz. Nefes alıp verebildiğimiz her an çok kıymetli ve biz yaşam telaşı içinde öyle küçük şeyleri dert ediniyoruz ki..
İdam mahkumunun çocuğu ile karşılaştığı anları, çocuğunun ondan bir yabancı gibi çekinmesini gözümde canlandırdığımda çok etkilendim. Ayrıca idama mahkûm olmuş ölümü bekleyen birinin gözünden diğer insanların umursamazlığını, devam eden yaşam telaşlarını izlemenin zorluğunu bir nebze de olsa hissettim.
Kitap okudukça kitapların insana farklı dünyaları yaşatabildiğini farkediyor insan. Sanki kaç kitap kahramanının gözünden baktıysan dünyaya, o kadar çok yaşayabilirsin gibi şu kısacık hayatta.
Kitaptaki mahkumdan çok da farkımız yok. Hepimiz geçiciyiz ve takriben 100-200 sene içinde bizi bilen insan dahi kalmayacak dünyada. Tek çaremiz var iyi insan olabilmek. İyi olmayanın zindana ihtiyacı yok ölüme mahkum. İyiler zaten ölmez.
“Ev alma, komşu al derler ya... Peki ya o komşu bu dünyaya ait değilse?"
Bugün sizi Türk edebiyatının en nevi şahsına münhasır, en absürt ve en sıcak fantastik dünyalarından birine götürüyorum! 
Sezgin Kaymaz’ın kaleme aldığı 
Uzunharmanlar'da Bir Davetsiz Misafir, büyülü gerçekçilik ile mahalle kültürünü harika harmanlayan gizli bir klasik.
Roman, hayatın karmaşasından kaçıp kendi kabuğuna çekilmek isteyen Musa’nın, Uzunharmanlar semtinde kiraladığı o tekinsiz evle başlar. Planı sadece yalnız kalmaktır ama taşındığı andan itibaren evde yalnız olmadığını anlar. Karşısına aniden çıkan, argosu bol, huysuz ama bir o kadar da sevimli "Leyla" (namıdiğer Aspendos) isimli o davetsiz misafirle hayatı tamamen değişir.
Kuru bir fantastik kitap gibi düşünmeyin; yazar doğaüstü olayları bizim bildiğimiz o sıcak, samimi mahalle ortamına o kadar güzel yedirmiş ki... Akıcı bir üslupla kaleme alınmış, insanı okurken hiç sıkmayan bir anlatımı var. Yalnızca Leyla’nın çok fazla argolu konuşması beni bir tık rahatsız etti, o kısımlar biraz abartı gibiydi.
Son sayfalardaki o şaşırtıcı ters köşe bitiş gerçekten çok iyiydi. Hiç beklemediğim bir yere bağlandı ve beni şaşırtmayı başardı. Farklı bir eser okumak isteyenlere naçizane tavsiyemdir.
Edebiyatla kalınız..
Herkese selam. Bu kadar ince bir kitaba nasıl böylesine çok duygu ve yaşanmışlık sığdırılabilir, diye şaşırıyorum... Mualla… hayatla ölüm arasındaki ince çizgide yürüyen, görünürde sessiz ama derin
