Cihat/Tebliğ-Savaş/Barış
Cihat ;Allah'ın istediği gibi yaşamanın mücadelesi içinde olmaktır.
İslam Barış dini olmasına rağmen ;cihadın niçin yapıldığını anlatan, özellikle Medine dönemindeki seriye, gazve ve savaşların bizzat hazreti peygamber tarafından niçin ısrarla yapıldığının açıklaması.
Son derece merhametli olan Hz peygamberin özellikle ihanet suçunu affetmemesi.
Ölüm döşeğinde bile usame ordusunun cihada hazırlama emrini verilmesi.
Sohbet tadında İslam'ın Medine dönemini kronolojik sıra ile anlatan bir çalışma.
Cihat kılıç tebliğ iman teklifi münafıklık fitne ihanet dirayet ceza kavramlarını tekrar düşünebileceğiniz bir çalışma.
Sıkılmadan okuyabileceğiniz, ve islam'daki Cihat ve fütuhat kavramlarını kafanızda yeniden değerlendiriyorsunuz.
Göz yaşlarımı tutamadığım, tekrar tekrar ecdadıma hayran kaldığım serinin 3. Kitabı beni benden aldı. Ben padişahlar arasında ilk sıraya hep Fatih Sultan Mehmed i koyardım. Ancak Yavuz Sultan Selim bu birinciliği dedesiyle paylaşıyor. Biri Peygamber efendimizin müjdelediği komutanken diğeri Hadimül Harmeyniş Şerifeyn yani iki şerefli beldenin hizmetçisi. Böyle bir zeka böyle bir dirayet böyle bir duruş olamaz. Hangi komutan şuan ordusunu arkadına alıp askerinin tüm güveniyle sina çölüne dalar? Aklım almıyor şuan bile bu teknoloji ile göz korkutur yürek hoplatır. Rabbim sizden razı olsun bizleri de size layık evlatlar etsin.
Reklam
Anne babalık, bir yandan çocuktaki o "çocukluk sırrının" ortaya çıkmasını sabırla beklemeyi gerektirirken, diğer yandan da çocuğun kaygan bir zeminde kendini kaybetmemesi için özen gösterir. Çocuk, hiçbir zaman başkalarına özenmemeli, başka çocuklarla kıyaslanmamalıdır çünkü çocuğun benliği, ancak özgüvenle ve koşulsuz kabul ortamında gelişir. (Adem güneşin bu kitabını tavsiye ediyorum.)
Bir annenin, çocuğuna güven hissi verebilmesi, çocuğun en hassas döneminde, ihtiyaçlarını zamanında ve yeterince karşılamasına bağlıdır. Eğer bu ihtiyaçlar, koşullar altında verilmişse, çocukta güven kaybı oluşur. Bu durum, çocuğun ileriki yaşamında duyarlı ve etken bir birey olmasını zorlaştırabilir. Çocuğun ruhunun ilk şekillenmesi, annenin kurduğu bağla başlar. Ama babanın da, ilerleyen yaşlarda çocuğa dirayet ve irade kazandırması gerekir. Eğer baba, gücü haksız kullanır, duygusal adaleti sağlamazsa, çocuğun anneye duyduğu güven, çatışmayla test edilir. Bu durumda, çocuğun kişiliği sağlam bir zeminde oturmaz.
Akıllı bir anne baba, çocuğa zorla davranışlar kazandırmak yerine, onun benliğini güçlendirir. Çocuğun vicdanının sesini duyabilmesi için, onu kendi ruh dünyasına dalmaya teşvik etmelidir. Eğer ebeveyn, davranış kazandırma adı altında çocuğun benlik inşasını engellerse, o çocuk ne kadar başarılı olursa olsun, ruhsal anlamda eksik kalır. Böylece benliği serbest bırakıldığında, çocuk kişilikli ve karakterli bir birey haline gelir.
Doğru davranış, bir başkasının hatırı için değil, davranışın kendisinin doğruluğundan ötürü yapılmalıdır. Anne babaların, çocuklarını terbiye etmek için benliklerine saldırması, kişiliklerini incitmesi tehlikeli bir süreçtir. Çünkü kişiliği tahrip olmuş, benliğini anne babasının kontrolüne bırakmış bir çocuk, çocuklukta ebeveynin işine yarasa da,
Bilgi iktidardır: üretme, öngörme ve önleme iktidarı. Bu bilgiyi insanlığın yararına uygulamak dirayettir. Bilgi ve dirayet daha iyi bir ortak geleceğin iki temel direğidir. (s.192)
Üniversitedeyken münazara yapardım. Münazara topluluğu olan okullar yılda birkaç defa turnuvalar düzenlerdi. Çok severdim, hem kendini geliştirme, güncelleme hem de eksiğini görmek için inanılmaz güzel ortamlardı. Hele final maçlarını izlemek ne büyük zevkti. Zihnini açardı insanın, şimdiye kadar hiç aklına gelmeyen bir düşünceyi orda duyunca hayran olurdun, saygı duyardın karşındakine. E tabii rekabet ve mücadele kısmı da vardı yok değil :)
Kitap beni o günlere götürdü. Bir münazara maçı izlemek gibiydi, yazarların fikirleri zihnimde bir sürü yeni soru işareti ve link oluşturdu. Okuması biraz zordu itiraf etmem gerekirse. Ama besleyiciydi. Çeyrek asır önce yazılan bir kitabın önemli sürdüğü tezler ve dikkat çektiği tehlikeleri bizzat hayatın içinde tatbik edebiliyorsak o kitap olmuştur bence. Bu arada kitabı da yüksek lisans yaparken kütüphanemizin öğrencilere vermek üzere ayırdığı kitapların arasından almıştım. Yaklaşık 5 yıldır da öyle duruyordu kitaplıkta. Burada takip ettiğim bir üyenin kitaptan alıntı yaptığını görünce hatırladım ve elime aldım. İsmini hatırlamadığım o üyeye de gıyabında teşekkür ederim. :) e b u platform da olmuş o zaman... :))
Albert Camus “Alay” Üzerine (Spoiler)Felsefe
Uzun süredir okumayı arzuladığım ancak başlama noktasında bahanelerime sığınarak ertelediğim bir yazar Albert Camus. Nihayetinde Albert Camus ile tanışmam kendi varoluşsal sorgulamalarım üzerine oldu. Özellikle Absürdizm’i kendime yakın bulmamla birlikte, birincil kaynaklar aracılığıyla olmasa bile ikincil kaynaklarda çok fazla karşılaştığım bir filozof/yazardı. Sonuç olarak okumaya başladım. Okuduğum eser ilk eserlerinden olarak sayabileceğimiz “Tersi ve Yüzü”, bugün de biraz bunun üzerine yazmak istedim. Başlangıçta kitabın anlatı sunan taraf olduğunu, benim de okuyucu olarak bu anlatıya katılıp katılmayacağıma karar vereceğim taraf olduğumu düşündüm. Ancak kitabı ilk okurken, kitabı anlamaya yönelik bir zihin durgunluğuna yakalansam bile, sonrasında altını çizerek okumaya başladım. Nihayetinde daha çok psikolojide özellikle öğrenim süreçlerinde sıkça karşılaştığımız “scaffolding” (belki yapı iskeleti oluşturma olarak çevrilebilir) ile karşılaştım. Konudan çok uzaklaşmadan daha önce duymadıysanız şu şekilde açıklayabilirim: Özellikle ilk öğrenimlerde çocuğun tek başına yapamayacağı, ama biraz destekle yapabileceği görevlerde çevresinin uygun miktarda destek vermesi ve çocuk güçlendikçe de bu desteğin yavaş yavaş çekilmesi. Örneğin:
Ceket fermuarının altını geçirirsin → çocuk yukarı çeker.
Ayakkabı bağcığını hazır hale getirirsin → çocuk kendi bağlar.
Tam olarak fark ettiğimi düşündüğüm şey de bu aslında. Altını çizdikçe bir kitap bana yönelik bir anlatı sunmaktan ziyade cümleleri başlatıyor ve benim tamamlamamı istiyor gibiydi. Anlatıyı yazarken birçok okurla aynı noktada buluşuyor olsak bile nihayetinde ortaya koyduğum anlatı benim elimden yoğrulmuş bir hamur ve pastaneden aldığım kurabiyelere hiç de benzemiyor. Neyse okumaya başladığım bugün itibariyle kitabı
Bazı kitaplar hakkında düşüncelerinizi tam olarak ifade etmek güçtür, hatta imkânsız. Sadece okuruyla kendi düzleminden bağ kurmak gibi bir hâl durumu.
Siz bir yerinden anlatmaya başlar ve o rota üzerinden ifade etmeye çalıştıkça o sapar, yön değiştirir, sizi başka bir menzile başka bir odakla taşır.
İşte, “Diğer Çocuk” tam olarak böyle bir kitap.
Metaforların, mit geleneğinin, bilinç altının ve üstünün kol kola girip yarattığı bir masal.
Ama karanlık, tekinsiz, kabus gibi bir masal, büyükler için…
Düş ile düşün’ün arasında salınan kitabın omurgası kitabın orijinal adı olan “Changeling” üzerinden yükseliyor.
Avrupa folklorunda periler, troller veya cadılar tarafından kaçırılan insan bebeğinin yerine bırakılan, genellikle yaşlı veya çirkin görünümlü, doğaüstü varlık, değiştirilmiş çocuk yani Diğer Çocuk’a bir gönderme.
Aslında sadece değiştirilmiş yada öyle olduğu düşünülen bir bebeğe dair değil bu imgelem.
Kişinin kendi belleğinden kendine dair yansılar.
Kitabın içtihatlarından bahsedersem kurgu hakkında alenen spoiler olur.
Bu yüzden yol gösterip kim kimdir, ne olmuş, nasıl olmuş kısmını çözümlemeyi merak edenlere bırakıyorum.
Son dönemde okuduğum psikolojik açılımları en çabasız ama en vurucu kitap olduğunu belirtmeliyim.
Kimlik kaybı, aidiyet, mesuliyet, dirayet, bağ(ım)lılık, inanç ve hayvani dürtüler hakkında dissosiyatif bir kombinasyon.
Bir “unutuşun/ hatırlayışın” anatomisi de diyebilirim.
Kimi için zehir kimi için panzehir 
Diğer Çocuk 
Joy Williams
Diğer Çocuk Joy Williams
Reklam
Reklam