Efsunlu ada
Bazen romantik film tadında kitap okumak isteriz ya bu yazarın kitapları benim için öyleler. Kafamı dağıtmak istediğimde , ağır bir şeyler okumayıp ama okumaktan da ayrı kalmak istemediğim zamanlarda sığındığım bir liman gibi. Bu kitabını da beğendim fakat bazı yerler çok hızlandırılmış geldi. Eric ve Gabby’nin ihanetine ve Charlotte’un onlara karşı bağışlayıcı tavrı beni sinir etti. Çok ağır bir tepki beklerdim , suratlarına tükürse yeriydi. Gray ve kızının buluşma anı çok geçiştirilmiş hiçbir duygu geçmedi. Adanın muazzamlığı , kelebekler, akuamarin kolyesi bunlardan daha derinlemesine , efsunlu bahsedilebilirdi. Finali çabucak getirilen dizi, film gibi olmuş. Charlotte’un yerine kendimi koyduğumda daha farklı davranır daha farklı düşünüp yaşardım diye içimden geçirmeden duramadım. Ama kitap genel olarak akıcı , sempatik. Okuyacak olanlara iyi okumalar dilerim.
Okumak için okumak, tıpkı yaşamak için yaşamak gibi!
“Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti,” der 
Orhan Pamuk 
Yeni Hayat’ında. “Bir kitap okudum, seni buldum. Ölmek buysa, ben yeniden doğdum.”
Bir kitap okudum bundan aylar önce… 
Auschwitz Kütüphanecisi; kitabın girişinde başka bir kitaptan bahsediyordu: “Savaş sürerken Auschwitz toplama kampındaki beş yüz çocuk ve danışman denilen birçok tutsak bulunuyordu, tabi oldukları sıkı denetime ve bütün imkansızlıklara rağmen gizli bir çocuk kütüphanesi kurmuşlardı. Sekiz kitaptan oluşan ufacık bir kütüphaneydi bu.” Yazının altında şu iki kelime: “Geceleyin Kütüphane”. Daha o anda anlamıştım bu girişin beni başka bir kitaba doğru yola çıkaracağını, ve bir kitabı okumanın yalnızca bir hayat yaşamak değil, zincirleme birçok hayata uzanan efsunlu bir yolculuk olduğunu… 
Umberto Eco haklıydı, okumuyor, yaşıyorduk biz! Ve 
William Shakespeare misali, avuç açmaya değmeyen bu yangın yerinden kaçmış, kitapların büyülü dünyasına sığınmıştık! instagram.com/reel/CUdLX9yKsbO
“Kütüphane zamana açılan bir kapıdır,” der 
Carlos María Domínguez ve 
Kâğıt Ev’i yazar, 
Gece Yarısı Kütüphanesi’nin yazarı 
Matt Haig, “Kütüphane dışarıdan kaçıp uygarlığa sığındığı bir yer gibiydi.” Hepimizin bildiği, sevdiği, bizden biri 
Cemil Meriç, “"Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim." Kitabı, kütüphaneyi anlatan kitaplarda kendimi bulmuşumdur hep. Ve hayalim bir gün küçük, sıcak bir sahaf açmak, gelen okurlarla seçecekleri kitaplar üzerine derin muhabbetler yapmak. Bir hayata dokunmanın binlerce yolundan biri de bir insanı bir kitapla tanıştırmak değil mi? Ve burada olmamızın nedeni de! “... insanlar hayatlarında aniden başka bir hikâyeye ihtiyaç duydukları döneme adım attıklarında, istedikleri kitabı bulabilmelerine yardımcı olmak için okumaya ve okuduklarını tanıtmaya devam
Orhan Pamuk Yeni Hayat’ında. “Bir kitap okudum, seni buldum. Ölmek buysa, ben yeniden doğdum.”
Bir kitap okudum bundan aylar önce… Auschwitz Kütüphanecisi; kitabın girişinde başka bir kitaptan bahsediyordu: “Savaş sürerken Auschwitz toplama kampındaki beş yüz çocuk ve danışman denilen birçok tutsak bulunuyordu, tabi oldukları sıkı denetime ve bütün imkansızlıklara rağmen gizli bir çocuk kütüphanesi kurmuşlardı. Sekiz kitaptan oluşan ufacık bir kütüphaneydi bu.” Yazının altında şu iki kelime: “Geceleyin Kütüphane”. Daha o anda anlamıştım bu girişin beni başka bir kitaba doğru yola çıkaracağını, ve bir kitabı okumanın yalnızca bir hayat yaşamak değil, zincirleme birçok hayata uzanan efsunlu bir yolculuk olduğunu… Umberto Eco haklıydı, okumuyor, yaşıyorduk biz! Ve William Shakespeare misali, avuç açmaya değmeyen bu yangın yerinden kaçmış, kitapların büyülü dünyasına sığınmıştık! instagram.com/reel/CUdLX9yKsbO
“Kütüphane zamana açılan bir kapıdır,” der Carlos María Domínguez ve Kâğıt Ev’i yazar, Gece Yarısı Kütüphanesi’nin yazarı Matt Haig, “Kütüphane dışarıdan kaçıp uygarlığa sığındığı bir yer gibiydi.” Hepimizin bildiği, sevdiği, bizden biri Cemil Meriç, “"Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim." Kitabı, kütüphaneyi anlatan kitaplarda kendimi bulmuşumdur hep. Ve hayalim bir gün küçük, sıcak bir sahaf açmak, gelen okurlarla seçecekleri kitaplar üzerine derin muhabbetler yapmak. Bir hayata dokunmanın binlerce yolundan biri de bir insanı bir kitapla tanıştırmak değil mi? Ve burada olmamızın nedeni de! “... insanlar hayatlarında aniden başka bir hikâyeye ihtiyaç duydukları döneme adım attıklarında, istedikleri kitabı bulabilmelerine yardımcı olmak için okumaya ve okuduklarını tanıtmaya devam
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Yolu tarif edebilmenin mümkün olduğunu sanırız. Sokaklara, köylere, şehirlere verdiğimiz isimlerden öte değildir tarifimiz. Yol tarifsizdir. Yolcunun yüreğindeki çentiklerdir.”
.
.
“Dil en çok yaraya değer,..”
.
“Kadın en çok suskunluğunu bölüşür, derdi Nenanne’m. Rumca susmuş, Türkçe bölüşmüş, kadınca konuşmuştu iki ihtiyar.”
.
.
Ah nerden başlasam nasıl anlatsam bilemedim, Suların sultanı Lal Hatice gibi sustu kelimelerim, yazarım diye düşündüğüm tüm cümleler cümbezin dalına takılı kaldı. Çocuk gelinler yüzyıllardır bu coğrafyanın kanayan yarası oldu, oldu da yavru vatanımızın Kıbrıs’ın da yarasıymış meğer bilememişiz. İngiliz sömürgesi başladığında dili,dini, ırkı fitne tohumlarına çevirip komşuyu komşuya kırdıranların kendi ektiğine muhtaç ettiği ada halkının Filistinlilere gelin olsun diye sattığı dokuz bin kızımızın hikayesi Cümbezin Kızı. Nenannesinin dilinden gönlüne akan hikayelerle hayata tutunan, dokuz bin kaderdaşının yaşadıklarını kendi hayatından yola çıkarak anlatan Hatice’nin hikayesi.
.
.
Metaforları, benzetmeleri, efsunlu hikayelerindeki mitleriyle sizi kendine bağlayan farklı bir dili var yazarımızın. Öyle ki pişen pidelerin kokusunu, Gülcemal’in dumanını, Cümbezin gölgesinin serinliğini bir bir hissediyorsunuz, gözünüzde iki damla yaş uğurluyor Hatice yi ve sevdiklerini son sayfada. Yazarla tanışmama vesile olan senin seveceğini düşündüm diyerek bu kitabı öneren @hilalkadiogglu na da teşekkürü bir borç bilirim.
.
Çokça çokça tavsiye
Kalokagathia·120 syf.·
10/10
2024 12. kitabı
Defne Çizakça, insanda daha hiç iki kelam etmeden bile huzur hissi uyandıran bir kadın bana kalırsa. Kitabın incelemesinden önce bu tatlı kadını tanımanın çok daha iyi bir yol olduğunu düşünüyorum. Kendisi Hollandalı bir anne ve Türk bir babadan olma, 1982 Kıbrıs doğumlu. Kurgu ve büyülü gerçeklik konusunda uzmanlaşmış bir yazar ve editör. Unutulmuş cadılar üzerine çok düşünen, hem sosyal medya paylaşımları, hem resimleri hem de eserleriyle sizi ilhamla kuşatan efsunlu bir kadın. Melankolik Cinler Kılavuzu'nu okuduktan sonra, bu sevimli kadınla karşılıklı oturup, bir kakuleli kahve, bir karanfilli sigara eşliğinde sohbet etme isteğine gem vurmak oldukça zor. Hele bir de sesini duymuşsanız..
Ben kendisini ilk olarak 
Ceren Sungur vasıtasıyla tanımıştım, iyi ki de tanımışım. Her yeni eserini heyecanla bekliyor olacağım.
Okuduktan sonra damağımda güllü, narlı, ballı bir şerbet tadı bırakan bu nefis kitap, sizi hem başka dünyalardan karakterlerin masalsı hayatlarına, hem efsunlu birçok kadının hayat tecrübesine ve hem de öğrenmekten bahtiyar olacağınız birçok yeni bilgiye misafir edecek ve bu misafirlikten sıkılmayacağınıza kefilim.
Hayalperest bir akademisyen olan Ada, iyiki yoldan çıkmış, bizi de yoluna yoldaş kılmış. Pembe Köşk'ün, egzotik kuşların, cinlerin, perilerin ve benim de düşünmekten ve düşlemekten kendimi alamadığım cadıların masalsı macerasına eşsiz bir davetiye olan bu kitabı okuduğum için gerçekten mutluyum.
" Tüm masallar gerçektir. " Bunu da zihnininizin bir köşeciğine iliştiriverin. ;‐)
Melankolik Cinler Kılavuzu
Defne Çizakça
defnecizakca.com ziyaret etmeyi unutmayın.
Ceren Sungur vasıtasıyla tanımıştım, iyi ki de tanımışım. Her yeni eserini heyecanla bekliyor olacağım.
Okuduktan sonra damağımda güllü, narlı, ballı bir şerbet tadı bırakan bu nefis kitap, sizi hem başka dünyalardan karakterlerin masalsı hayatlarına, hem efsunlu birçok kadının hayat tecrübesine ve hem de öğrenmekten bahtiyar olacağınız birçok yeni bilgiye misafir edecek ve bu misafirlikten sıkılmayacağınıza kefilim.
Hayalperest bir akademisyen olan Ada, iyiki yoldan çıkmış, bizi de yoluna yoldaş kılmış. Pembe Köşk'ün, egzotik kuşların, cinlerin, perilerin ve benim de düşünmekten ve düşlemekten kendimi alamadığım cadıların masalsı macerasına eşsiz bir davetiye olan bu kitabı okuduğum için gerçekten mutluyum.
" Tüm masallar gerçektir. " Bunu da zihnininizin bir köşeciğine iliştiriverin. ;‐)
Melankolik Cinler Kılavuzu
Defne Çizakça
defnecizakca.com ziyaret etmeyi unutmayın.
Puan vermedi·272 syf.·
2024 18. kitabı
Ve bitti...
Rum’u, Kürdü, Alevi’si, Türk’ü, Yörük’ü, Çerkez’iyle… süren kardeşliğin, birlikte yaşamı yeniden inşa etmenin hikayesi, kitapları geçti dimağımdan.
Ada serisi Yaşar Kemal’in ölümünden önce kaleme aldığı son kitap dizisiydi. Eşi Tilda Kemal’e ithaf ettiği bir seri.
Son kitabında biraz Yaşar Kemal’den söz etmek istiyorum ve tabii eşinden. Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın var düsturu ile.
Melek Hanım ve Musa Kazım Ağafendi’nin aşkı, Girit toprağının özlemiyle yaşarken ölen Ağaefendi yeniden doğuruyor ya, Poyraz sanrılarını Zehra’ya sarılırken atlatıyor ya, Nesibe gölgede kalmış kız olmayı Ali Hüseyin’in aşkı ve yakışıklılığı ile tamamlıyor ya, Nişancı Sultan uğruna denizden uzak ceviz ağacı gölgelerinde yaşayabiliyor ya, Kerim ve Peri birbirlerinde buldukları mutluluğu yaşamak ile hayat buluyor ya, Şehmus ve Şerife Hatun birbirlerine destek oluyor ya, ... aşk böyle efsunlu bir şey. Yarımı tam etmek gibi bir şey. İşte yazarımızın 50 yıllık hayatını tamamlayan da Tilda.
Edebiyat çınarı Yaşar Kemal; 26 roman, 11 deneme, 9 röportaj, 2 öykü, 1 şiir bırakan Yaşar Kemal, sadece Türk değil, dünya edebiyatına da adını yazdıran bir isim oldu. Dünya edebiyatında onu sahneye eşi çıkardı.
Tilda ile Yaşar Kemal’in yolu Çukurova’da kesişti. 1952 yılında evlenen ikili tam 50 yıl evli kaldı. Türkçe’nin yanı sıra İngilizce, Fransızca ve İspanyolca’ya anadili gibi hakim olan Tilda, Yaşar Kemal’in on yedi eserini yabancı dillere çevirdi. Dünyanın, Türkiye’nin edebiyat ustasını tanıması onun sayesinde oldu. Cengiz Çandar, 2001 yılında kaleme aldığı yazısında Tilda’yı şu şekilde tasvir etmişti:
“Dünya, Türkiye’nin usta dil kuyumcusunun, bu halkın asırlardan gelen gür bilgelik ırmağının uğultusunu Tilda sayesinde öğrendi. Yaşar Kemal, bu efsunlu efsaneler toprağının
Afrika'da güzel bir ada,adada bir festival, festivale uzaklardan gelen yazarlar.Ana karada bir fırtına kopuyor ve adanın interneti ve elektriği kesiliyor. Adada tecrit edilmiş yedi günü ve yazarların hikâyelerini okurken sokaklarda dolaşan hayali karakterler eseri iyice renklendiriyor.Gerçek ile hayalin kol kola girip dans ettiği,zihinlere oyunlar oynadığı kitap birden efsunlu bir hale bürünüyor. Sorgulatıcı, büyüleyici ve orijinal bir eser. Yazardan Unutmanın Genel Teorisi isimli kitabı da okudum, öncelikle onu tavsiye ederim, sonra da bunu.
