KarşılaşmaFelsefe
karşılaşma iki tarafı da değiştirir, bakmak bakılanı da bakanı da etkiler. karşılaşma, yabancılaşma, bulaşma, ayrışma... süreç hep böyle işliyor.
Reklam
ŞimdiEdebiyat
camus’nün hayatın kalıcı yanlarına yatırım yapmak konusundaki eleştirileri o tekmeleyip kovduğum şimdiyi tekrar sevimli gösterdi bana. sonra da sanatta, sinemada, müzikte retronun, oturmuşun, kültün önemini vurgulayışım aklıma geldi ve çelişkiye düştüm. bence şimdiki deneyim mühim ama baktığımız şey tozsuz olmamalı. şimdiye miras kalmışlara, tozlanmışlara bakmalıyız ama şimdi bakmalıyız. şimdi çıkanın ayartıcılığı ve tazeliği çiğ tikelciler içindir, mazide saplanıp kalmışlar da içi geçmiş ihtiyarlardır. andaki mutluluğumu ve huzurumu olumluyorum; olumlarken de kulağımı tozlu bir radyoya veriyorum. 
Albert Camus
Albert CamusKüçük MutluluklarEdebiyat
romantik görünmek istemem ama küçükken sahip olduğumuz bir şeylerden mutlu olabilme yeteneğimizi giderek kaybettiğimizi düşünüyorum ve bu durumu fark ettikçe kahroluyorum. basit, sıradan bir dondurma yeme edimi ile havalara uçan o çocukluk nerede? yetişkinlere bakıyorum; şimdi kimsenin yüzü gerçekten gülmez oldu. basit, çok basit bir yaprak kıpırdayışını izlemek bile gülümsetebilirken bunu yapmaya niçin direniyoruz? sanki mutlu olmaya utanıyoruz. baktığımız, gördüğümüz, yaşadığımız en küçük detayları bir serüvene, bir cümbüşe dönüştürmek varken en büyük hediyeleri sıradanlaştırır olduk. biz ne ara böyle olduk?
beyaz çölün siyah lanetiEdebiyat
talip,
o vıcık vıcık et yığınından, o birbirine sürtünen tüylerin yarattığı yapışkan sıcaklıktan tiksinip koptuğun anı biliyorum. arkanı döndün. oysa orası güvenliydi, orası tanıdıktı, orası istatistiksel olarak hayatta kalma ihtimalinin en yüksek olduğu sığınaktı. sen ise o devasa, o homurdanan, o tek bir organizma gibi hareket eden siyah-beyaz pelteyi, o "biz" denen ahmak ilahı terk ettin. iyi de yaptın. ciğerlerine dolan o ilk keskin, o jilet gibi soğuk hava, o zamana kadar soluduğun o ılık, o geri dönüştürülmüş nefes kokusundan bin kat daha soyluydu.
lakin sanma ki kaçış bir varış noktasıdır. sanma ki sürüyü reddetmek, bir birey olmaya yeter. sen şimdilik sadece üşüyen bir kaçaksın. sürünün dışına çıkmak seni kahraman yapmaz, sadece hedef tahtası yapar. o terk ettiğin kalabalık, o ayaktakımı, o pazar yerinin gürültüsünde birbirinin kopyası olanlar, en azından "fayda"nın ne olduğunu biliyorlardı: hayatta kalmak. peki sen, bu beyaz hiçliğin ortasında neye talipsin? hakikate mi?
unutma, hakikat sıcak değildir, hakikat konforlu değildir. hakikat, bu bastığın buz kadar sert ve kayıtsızdır. nietzsche’nin dediği gibi, "uzun süre uçuruma bakarsan, uçurum da senin içine bakar." senin uçurumun bu beyaz çöl. burada alkış yok, burada onaylanma arzunu tatmin edecek sahte gülüşler yok. burada sadece sen ve senin o devasa, o şişkin egonun yankısı var.
nihilizmin o sığ sularında, "hiçbir şeyin anlamı yok" diyerek kendine ucuz bir yastık yapıp kıvrılacağını sanıyorsan yanılıyorsun. anlam yoksa, onu yaratmak zorundasın. aksi takdirde o beyazlık seni yutar, sindirir ve kusar. sürünün o ilkel sıcaklığını özlemeye başlarsın. geri dönmek istersin ama bil ki geri dönen, bıraktığı yere değil, kendi mezarına döner. bir kere gözü açılan, o eski körlüğün huzurunu bir daha asla
Reklam