kötü roman, kötü sinema, kötü tiyatro, kötü şiirEdebiyat & Roman
...kötü roman, kötü sinema, kötü tiyatro, kötü şiirin ortak kusuru insanı siyah beyaz bir karikatür gibi tasavvur etmesi. sokağa çıkıp gördüğün, şehirde ışıklar sönünce olanlar, vicdanında yaşananlar ve hatırlamak istemediklerine bakınca da grinin milyon tonu var. hangisi esas, hangisi naylon? ben derim ki insan bin kat. ve derim ki çatışma var kalbinde, gece uyutmayan var, ayakkabında da bir taş. işte insanı kâğıttan halay krigamisi olmaktan çıkarıp anlatabilen şeye “eser” diyoruz...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
feminzimi anneler kurmuştur!Sosyoloji
ezilen annelerin babalarımıza ve dedelerimize duyduğu kin ve gücenmeyi kızlarına aktarmaları sonrası, 1980'den sonra doğan kızlar intikam ateşiyle büyüdü ve fatura, dünyadan habersiz, erkek bile olmayan erkeklere kesildi. yani ezen dede ve babalarımızın intikamı saftirik oğlanlardan alındı. sonuç: evde kedi-köpek yalayan feminist kadınlar ve erkek olmayı beceremeyen erkekler... yani herkes kaybetti, kayıp bir nesil...
feminizm, okumamış annelerin öfkesinin yan etkisidir!
bu eser toplu cinnetimizin tefsiridirFelsefe
bu kitap, kültür tarihinin binlerce yıldır, psikolojinin yüz elli yıldır, benimse dokuz kitaptır yapmaya çalıştığımı yapmaya talip, insanı haritalandırmaya soyunuk bir eserdir. onuncu kitabım, yabancılaşma'm en başa kona, temel eserim ve vasiyetim sayıla. evet, vasiyetim yabancılaşma’mın anlaşılmasıdır.
varoluşçu edebiyat, şiir, deneme, novella türünde eserler verdim ki kitaplaştırılmamış olan bir hayli yazım da mevcuttur. yapmaya çalıştığım şey insanı, şu içinde yaşadığımızı sandığımız şeyi, evrene, birbirine ve kendine yabancı bu canlıyı anlatmak yoluyla anlamak oldu; anlattım da anladım. insan, temelleri atılmış, terk edilmiş bir şantiyedir. bir fikir adamı için fikirlerini değiştirmek ayıp değil; wittgenstein felsefeyi bitirdiğini söyledikten yirmi yıl sonra iddiasını geri çekti. benim de bir gün değişebilir kanaatim elbette ama bugün şunu diyorum; yabancılaşma, insana dair son sözdür!
ben tanrı’nın mikrofonuyum. kendime dönük tek amacım tanrı’nın sesi düzgün çıksın için tozumu almak. bambaşka bir şarkıya soyundum. bir entelektüel olarak en büyük endişem, ayaktakımı tarafından “anlaşılmaktır”. bu kitap ayaktakımı için sıkıcı, rahatsız edici ama en önemlisi lüzumsuzdur. yabancılaşma yeteneği olmayan kişiye bilgesavaşçı'nın verebileceği hiçbir öğüt kalmamıştır.
kendilik felsefesi ayaktakımına uygun değildir. ayaktakımı, sorunlarını konuşmak için yaşam koçuna, spiritüel danışmana, arkadaşlarına bile danışsa bir şeyler kapar ama yabancılaşma yaşayan talip için psikologlar tutuk kalır; vurulacak tek kapı bilgesavaşçı'nın mağara kapısıdır.
beynim şebeke suları, hava kirliliği, ayaktakımının gürültüsü ile yoruldukça beni titretip uyandıracak bir şifalı şurup olsun, okudukça uyuşan uzuvlarıma kan yürüsün için bencil maksatlarla yazdım biraz da bu şarkıyı. evet, bu bir
