hiç bakınma hayâta bigâne kal ey gönül
efkârı verdin fakat sâkî yine ecelmiş
ne sevin geldiğine ne de sohbetine gül
cân hoş misâfir ammâ ölüm yatıya gelmiş
şair ahrazi
mevsimidir
nedense ölmeye heveslenir insan
uzaya
bir avuç yıldız tozu gibi savrulmaya
rayından çıkmıştır yaşamak
bir eskimişlik duygusu nereye baksan
gücü yetmez kimsenin kimseyi kurtarmaya
Attila İlhan
