fatmanur
@fatmanurcastur
2 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
dönüp dönüp bu kitaba saran o kız // ve kendini bulduğu o cümlePeyami Safa
içimde bir sürü “ben”ler kaynaşıyor. kendimi hangisine bağlayacağımı şaşırıyorum.
Sayfa 200 - meral..
“… Dünyada Yalnızım”Peyami Safa
Puan vermedi
(Kitabı okumayan insanların kitaptan alabileceği tadı azaltma ihtimali olan cümlemi -spoiler- <> bu iki işaret arasına yerleştirdim, iyi okumalar.)
(Yine de inceleme yazısı olduğundan genel bir özet barındırdığına değinmeden geçemeyeceğim.)
Yalnızız, bir İstanbul romanı. Kitap, yazarın bizi İstanbullu ve zengin olarak tanımlayabileceğimiz bir aile ile tanıştırmasıyla başlıyor. Öncelikle ailenin annesi konumunda olan, eşini kaybettikten sonra iki çocuğuyla birlikte ağabeyi ve erkek kardeşinin yaşadığı babadan kalma konağa yerleşip orada yaşayan Mefharet ile tanışıyoruz. Mefharet’in en belirgin yönü bitmek bilmeyen evhamı olduğundan tabii ki biz de ilk bu yönünü görüyoruz. Sonrasında evin dalgacı, hazırcevap ve tek aşkı yemekler olan küçük kardeşi Besim ile tanışıyoruz ki kendisi başlangıçta az eğlendirmedi beni. Mefharet’in tam aksine fazlasıyla rahat olan bu kardeşin rahatlığının sebebini ablasının ailenin tüm evham genlerini toplamasına bağladım ben. Ailemizin geri kalanında insanlara olan dikkati, beden dilini bu kadar tanıması ve en çok da kafasındaki ütopik dünyasıyla beni kendine hayran bırakan Samim var. Bir de yazarımızın dönem kızlarını tasvir için seçtiği Mefharet’in kızıyla eğitim sistemini eleştiri için seçtiği Mefharet’in oğlu var. Kitabın ilerleyen kısımlarında Samim’in sevgilisi olan Meral’le, Meral’in annesiyle, Selma’nın sevgilisi olan Ferhat ile ve birçok yan karakterle daha tanışıyoruz. Hepsini tek tek anmak çok anlamlı olmayacaksa da yazarın her bir karakteri özenle, bir durumu eleştirmek için veya okura bakış açısı kazandırmak için seçtiğini söylemeden geçmek olmaz.
Mefharet’in evhamları, Besim’in yemek aşkı başlangıçta kitaba renk katsa da bu bölümlerin kitap için sadece bir girizgah olduğunu fark ediyoruz, ilerledikçe. Sonrasındaysa asıl olayımız
Çoğu aslında hayatı biraz olsun kendi istediği hale getirebilecek durumdayken, bunu yapmak için iş işten geçinceye kadar beklemedi mi? Başarı denen tanrıyı kovalarken gençlik düşlerini feda etmedi mi?
Sayfa 33
