Zamanın geçmekte olduguna kendini inandırmak için tekrar tekrar kol saatine bakmak saçma. İnsanın birisi can sıkıntısı içinde, ve pencerenin kıyısında duruyor ve ne düşündügünü bilmiyor diye zamanın durdugu olmamıştır hiç.
İnsan ancak kaybetme cesareti gösterdiğinde, her şeyi sadece kaderini değil ismini ve kentsoyluluğunu da üzerinden attığında, bir de her günü son günüymüş gibi yaşadığında gerçekten yaşar.
"Öylesine yaşıyormuş işte. Bazen üzgün bazen neşeli, hayat nasıl akarsa öyle."
"Gerçekten sevdiğimiz bir insanı tanımlamaya çalışmak, onu bir hapishaneye kapatmak gibidir; çünkü her tanım bir sınırdır."
Çünkü bir kadın için, üstelik genç bir kadın için iş edindiği sevgiden şüphe edilmesi kabul edilemez.
Akşamleyin yatağın kenarına oturduğunda dehşete kapılır insan; gençlik ne çabuk heba edilmiş, mutluluk ne az hissedilmiş ya da armağan edilmiştir.