Kabuk/Zeynep KAÇAR
Okumaya başladığımda biraz sıkıcı geldi, ne anlatıyor bu, ne diyor, nereye bağlanacak, ruhum daraldı desem yeri, sonra Kabuğu anladım, kabuğun içine yani yumuşak tarafına doğru yol aldım. Yorucu bir kitap. Travmatik yazıları okuyup kaldıracak bir yapıya sahip değilim, okudukça hem zorlandım hem üzüldüm. Anneanne, anne ve kız. Üç farklı dönem, üç nesil ama acı, hep acı...
Yeter ki sen beni hiç yazmayacağım bir romanın kollarına atma.(DM)/Syf.5
Utanmak bile utandırıyor beni tekrar tekrar./Syf.20
Bazı şeyleri yaparken çok akılcı gerekçelerim olmayabiliyor bir süredir./Syf.26
Kim bilir, kim bilebiler ne bir histir tam olmak? Sıradan bir ailede dünyaya gelme kaderiyle taçlanmak./Syf.38
İnsan insanın ilacıdır./Syf.38
İçimde garip bir his var. Artık hayat eskisi gibi olmayacak./Syf.57
Allah'ın emri. Ve elbette sizi de vuracak bu cümle. Sanmayın ki kibriniz kurtaracak ölümden o sakil gövdenizi./Syf.61
Aşk neydi ? Bir duygu, bir fikir, bir oluştan öte, bu zalim dünyaya bir başkaldırış, bir haykırış, bir direniş. Var olduğumuzu bilimsel metotlarla ve vazgeçilmez bir kesinlikle ispatlayan tek heceydi./Syf.79
Bir İnci tanesi kadar güzeldi. Bir su damlası kadar güzel./Syf.88
Hayat ılık bir ilkbahar akşamıydı./Syf.113
Sen olsaydın anlardın. Bir tek sen bilebilirsin içimdeki zehri./Syf.137
Hiç fırsatım olmadı söylemeye, seni çok seviyorum./Syf.173
Korkma, her şey gelir ve geçer./Syf.170