Ama şimdi gidersem vesilesi olduğum hüsranın ağırlığıyla sokağa çıkar çıkmaz bir kamyonun altında kalmaktan korkuyorum. Onunkinden değil, kendi ahımdan korkuyorum. Ben bu hayatta en çok kendi ahlarımdan korkuyorum.
Ben sende yitirmişim bütün sevgilerimi
Bir çiçek bu kadar yolunurmuş ancak
Düşün, bir tekneyim denizden uzak
Gurbete çekingen, sılaya unutkan
Ben gidersem kimseye mendil sallamam
Öyle mağrur, öyle gülünç ve sarsak
Reklam
Kitap bana her zaman kesin bir yol göstermese de hangi yöne gidersem aradığım cevabı bulabileceğime dair ipuçları verdi.
Ben, ben olduğum sürece nereye gidersem gideyim hiçbir şeyin değişmeyeceği düşüncesi, bir yorgan gibi üzerime serildi.
Biz ağlıyoruz aslında geceleri. Sessiz bir ağlayış. Bazı şeyler bekliyorum ve olmayacak biliyorum. Küçüğüm ama büyük şeyler biliyorum. O bedene sığmıyorum. Koşuyorum ta direğin oraya kadar. Değişmiyor bu. Çok sevinince veya çok kızınca, içime bir şey oturunca hâlâ koşuyorum. Nereye gidersem gideyim hep o bahçeye, o avluya dönüyorum ve gülüyorum.
Sayfa 163
"Gidersem istikbalimi kaybedecektim fakan durursam da aklımı."
Reklam
Reklam