Tuzak. Korkunç bir tuzak. İnsanın doğumunda kuruluyor. Son, bir gün gelmeli. Bu bedeni terk etmen gereken gün. Bu yeterince kötü. Bir de buraya bebek getiriyoruz. Tuzağın koşulları zorlaşıyor. O bebek de bir gün gitmek zorunda. Bütün zevkler bu bilgiyle lekelenmeli. Ama zavallı umutlu bizler, unutuyoruz.
Bildiğim tek şey şu, uzak olabilmek için günahtan, vazgeçtim insanlarla beraber olmaktan.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Güzellik
"Üstadım, bir devir kapanıyor görmüyor musun? Zaman değişiyor. Savaşlar, akıtılan kanlar insanlığımızı bitirdi. Artık hangi tanrıya inanacağımızı bilmiyorum... Bunca kıyımdan sonra, elimde yalnızca güzellik kaldı.
Beni bir yere taşımayın üstadım. Burada sahilde güneşin altında bir iskemlede göçüp gitmek istiyorum."
Sayfa 63
Yinelenme! Şunu da biliyorum: Her şey, hayatımızı yinelenmenin dışında bulmayı beklemeyip, o yinelenmeyi, o umarsız yinelenmeyi, kendi rızamızla (bize zor kullanılsa da) hayatımız yapmayı başarıp başaramamamıza bağlı, bu da, 'Ben buyum!" diyebilmekle mümkün... Ne var ki bir sözcük, beni ürküten bir mimik, bana bir şey anımsatan bir manzara (bunlar hep yinelenme), içimdeki her şeyin bir kaçışa dönüşmesine, umutsuz bir kaçışa, salt yinelenme korkusu yüzünden bir yerlere gitmek için giriştiğim bir kaçışa dönüşmesine yetiyor-
Yolculuk sadece içindeki sese kulak verip, sonra da onu susturmak için açıp kapıyı gitmek midir? Yolculuk biraz da çağrılmaktır, beklenmektir, özlenmektir.
Gitmek, hiç o kadar kolay değil.
Gelmekten daha zor, duyuyor musun.
