Her şeyimle herkesin gönlü olsun diye çabalarken kimse bana sen ne istiyorsun diye sormuyor. Sanki ben herkesi anlıyorum ama hiç kimse gerçekten benim ne hissettiğimi anlamıyor. Öyle bir değersizlik hissi işte
Tiyatro onu düşünmeye sevk etmişti. Kadın kahramanın sahnede biraz da gülünç bir biçimde taklit ettiği kültür ve zarafete, köhne bir evde oturan ve gömlek atölyesinde çalışan bir kız da sahip olabilir mi diye merak ediyordu.