İnsan sevdiğine son kez bakamaz. /716. İncelemeŞiir
"Gidecek yeri olmayanların kaldıkları yerde
mutlu olduğu
görülmemiştir."
Kim bilir nerede, hangi ruh halimle okudum bu cümleyi. İçime nasıl yer ettiyse silip atamadım bir daha... Bundan mı acaba insanların mutsuz olduklarını bile bile çekip gidemeyişi? Hiç böyle düşünmemiştim. Oysa filmlerin sonunda arabasına binip gidiyordu bütün kahramanlar, gitmek en kolayıymış gibi. Yine gitmelerime denk geldi, oturup bir düşündüm. Şükür ki gidebilenlerdenim...
Bir sabah sahiden gitmek istersin, diyor 
İbrahim Tenekeci, 
İlhan Berk, "Şöyle başımı alıp gitmek istiyorum." Daha asi 
Attila İlhan, "Bir trene binmek, rastgele defolup gitmek istiyorum." Belki de daha yorgun, daha çaresiz, daha dolu... Gitmek isteyip kalanlardan 
Edip Cansever, "Alıp başımı gitmek isterdim. İsterdim ama, kalırdım." Asıl mesele gitmek ya da kalmak mıydı? "Gitmek hangi acıyı onarır ki," diyor 
Şükrü Erbaş, gittiğin yerlere kendini de götürmüyor musun? youtube.com/shorts/_hnv01cM...
"Bir gün birbirimizin yanında olmadan öleceğiz."
Kim bilir kaç yıldır çıkıyor 
İzdiham Dergisi,
Bir sayısını okumamışım,
Ne anlatıyor diye dönüp bakmamışım,
Bülent Parlak kim tanımamışım,
Bir gün bir adam ölüyor, "Hepimiz ölecek yaştayız," diyen bir adam. Yaşarken kim olduğunu bilmeyenler, afili sözler paylaşıyorlar ardından... İyi şeylerin reklamı yapılmıyor ülkemizde, çıplaklık kadar gündem olmuyor hiçbir edebi değer. Gidince tanıyoruz o güzel insanları. Niyeyse onun ölümü de art arda gelen ölümlerin başlangıcı gibiydi sanki. Nâzım'ın dediği gibi, "Günler ağır. Günler ölüm haberleriyle geliyor." Ne çok yitirdik değil mi? 
Ahmet Erhan haklı, "Ölüm de yaşayanlar için bir ayrıcalık." Ölünce onu da yitireceğiz.
"Buralar
bir babanın ağlarken gözlerini çocuklarından
kaçırmasını
anlamayanlarla dolu."
Ne yaşadın da yazdın, ne demek yara kapanmadı, sadece çürüyor. Oysa kabuk bağlamaz mıydı yaralar?
"Nasıl geçtiği belli olmayan uzun bir yılda
adını kimsenin koymaya cesaret edemediği
bir teselliye yürüyorum."
Yıl bitince de bitmiyor artık,
Gelen her yıl geçen yılın aynısı,
Üstüne biraz acı, biraz daha sancı...
Başka ne kalıyor ki geriye?
"Kavanozda biraz kahve
Kutuda biraz ekmek
İnsanda biraz acı." Ah 
Turgut Uyar, bu zamanlı zamansız aklıma gelişlerin... Geldiğin gibi gitmeyi de bilmiyorsun ki!
"Başkalarının ölümü
niçin bu kadar mutlu ediyor bizi
cenaze törenlerinden dönerken eve?"
Çünkü ölen biz değiliz değil mi? Onun gururu var içimizde! Fakat farkında değiliz, cenaze bizim içimizde...
"Yaşamak hükmünü sürdürse de tenimizde
Herkes biraz kendi cenaze töreninde."
Yalnızca bilmiyoruz,
Kimimiz yirmisinde ölüyor, yetmişinde gömülüyoruz. Farkında olmadan defalarca birbirimizin cenazesine geliyoruz. Öyle "iyi adamdı" falan diye değil. Günlük hayatın mecburi telaşları. Yoksa kimsenin kimseye ne gidesi var ne göresi.
"Fakat şimdi öyle çok yoksun ki
ben de hiç dünyaya gelmemiş gibi
davranmaya çalışıyorum."
Öyle sevdim ki kalemini, çıkıp gidemiyorum. Oysa o çekip gitti henüz kırk üçünde. Daha tanıyamadan, bir şiiri üzerine konuşamadan... Her ölüm erken ama son zamanlarda çok daha erken olmaya başlamadı mı ölümler? "Ben bu kadar kışı bir arada hiç görmedim." Böylesi gidişleri, göçüşleri... Böylesi mi hayırlı yoksa ki? instagram.com/reel/CvnApSCuwJ...
İbrahim Tenekeci, İlhan Berk, "Şöyle başımı alıp gitmek istiyorum." Daha asi Attila İlhan, "Bir trene binmek, rastgele defolup gitmek istiyorum." Belki de daha yorgun, daha çaresiz, daha dolu... Gitmek isteyip kalanlardan Edip Cansever, "Alıp başımı gitmek isterdim. İsterdim ama, kalırdım." Asıl mesele gitmek ya da kalmak mıydı? "Gitmek hangi acıyı onarır ki," diyor Şükrü Erbaş, gittiğin yerlere kendini de götürmüyor musun? youtube.com/shorts/_hnv01cM...
"Bir gün birbirimizin yanında olmadan öleceğiz."
Kim bilir kaç yıldır çıkıyor İzdiham Dergisi,
Bir sayısını okumamışım,
Ne anlatıyor diye dönüp bakmamışım,
Bülent Parlak kim tanımamışım,
Bir gün bir adam ölüyor, "Hepimiz ölecek yaştayız," diyen bir adam. Yaşarken kim olduğunu bilmeyenler, afili sözler paylaşıyorlar ardından... İyi şeylerin reklamı yapılmıyor ülkemizde, çıplaklık kadar gündem olmuyor hiçbir edebi değer. Gidince tanıyoruz o güzel insanları. Niyeyse onun ölümü de art arda gelen ölümlerin başlangıcı gibiydi sanki. Nâzım'ın dediği gibi, "Günler ağır. Günler ölüm haberleriyle geliyor." Ne çok yitirdik değil mi? Ahmet Erhan haklı, "Ölüm de yaşayanlar için bir ayrıcalık." Ölünce onu da yitireceğiz.
"Buralar
bir babanın ağlarken gözlerini çocuklarından
kaçırmasını
anlamayanlarla dolu."
Ne yaşadın da yazdın, ne demek yara kapanmadı, sadece çürüyor. Oysa kabuk bağlamaz mıydı yaralar?
"Nasıl geçtiği belli olmayan uzun bir yılda
adını kimsenin koymaya cesaret edemediği
bir teselliye yürüyorum."
Yıl bitince de bitmiyor artık,
Gelen her yıl geçen yılın aynısı,
Üstüne biraz acı, biraz daha sancı...
Başka ne kalıyor ki geriye?
"Kavanozda biraz kahve
Kutuda biraz ekmek
İnsanda biraz acı." Ah Turgut Uyar, bu zamanlı zamansız aklıma gelişlerin... Geldiğin gibi gitmeyi de bilmiyorsun ki!
"Başkalarının ölümü
niçin bu kadar mutlu ediyor bizi
cenaze törenlerinden dönerken eve?"
Çünkü ölen biz değiliz değil mi? Onun gururu var içimizde! Fakat farkında değiliz, cenaze bizim içimizde...
"Yaşamak hükmünü sürdürse de tenimizde
Herkes biraz kendi cenaze töreninde."
Yalnızca bilmiyoruz,
Kimimiz yirmisinde ölüyor, yetmişinde gömülüyoruz. Farkında olmadan defalarca birbirimizin cenazesine geliyoruz. Öyle "iyi adamdı" falan diye değil. Günlük hayatın mecburi telaşları. Yoksa kimsenin kimseye ne gidesi var ne göresi.
"Fakat şimdi öyle çok yoksun ki
ben de hiç dünyaya gelmemiş gibi
davranmaya çalışıyorum."
Öyle sevdim ki kalemini, çıkıp gidemiyorum. Oysa o çekip gitti henüz kırk üçünde. Daha tanıyamadan, bir şiiri üzerine konuşamadan... Her ölüm erken ama son zamanlarda çok daha erken olmaya başlamadı mı ölümler? "Ben bu kadar kışı bir arada hiç görmedim." Böylesi gidişleri, göçüşleri... Böylesi mi hayırlı yoksa ki? instagram.com/reel/CvnApSCuwJ...·
1.334 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Gecenin bu saatinde kim okur bilmiyorum, zamanında ben okusam bu kadar geç tanımazdım belki şairi... Herkese iyi geceler diliyorum.
Yolun olduğu yerde bittiğini düşünenler, orda kalmanın yolunu aradıkları için gidemiyorlar... Çok enteresan! gitmek mi kalmak mı diye bir ikilemdeyken incelemenizin bu denk gelişi şaşırttı beni. Ne desem bilemedim. Yüreğinize sağlık 🌟
Çok sevdiğim bir şiir kitabım daha oldu. İyi ki okuduk. Çok uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı, nasip oldu sonunda.
“geride bıraktıklarımız hamayıl gibi koynumuzda…”
**“keşke doğru yaptıklarımdan değil,
yanlış yaptıklarımdan pişman olsaydım…”**
“şüphemden başka güveneceğim hiçbir duygum kalmadı artık…“
Çok fazla dizenin altını çizdim. Bu dizeler onlardan sadece birkaçı. Ve bitmesin diye bir sızıyla okudum. Emeğine sağlık incelemen yine beklediğime değdi. Sondaki link de ayrı içimi sızlattı. 🥹
İlk cümleyi iki üç defa okudum. Derin ve duygusu olan bir cümlenin devamı da kendimizden bir parça gibi. Gecenin bu saatinde okuduysak bir sebebi vardır deyip yüreğinize sağlık diyoruz hocam🙃