Herkesin din işlerine karşı büyük bir saygı vardır bende, bu din işleri ne denli gülünç olursa olsun. Zehirli bir mantara tapan bir karıncalar cemaatini bile hor görmeye gönlüm razı değildir. Hatta dalkavukluğu din haline getiren uşaklar cemaatini bile hor görmem. O zavallı uşaklar ki, bizimkinden başka hiçbir dünyada görülmeyecek bir aşağılıkla, bir mal mülk sahibinin ölüsü önünde yerlere yatarlar, sırf bu adamın uçsuz bucaksız toprakları var diye, ölüsü bile hala kira alıyor diye bu topraklardan.
Hiçbir kadın , ihtiras halindeki bir erkek kadar âciz ve gülünç olamaz
Tüm hayat gülünç bir hikâyeden, inanılmaz, ahmakça bir öyküden ibaret değil mi?
Belki de bizim özgürlük anlayışımız tembelliğiize, özgür irade kuramı kadar cazip gelmeyebilir. Ama bu kurama karşı, psikolojik ve ahlaki tabiatımızın gerçekliğine uygun olma ve kibirli bir mutlak özgürlük beyanıyla kendimizi gülünç düşürmeme avantajına sahiptir. 
Asıl mühim olan şey insandır. Gerisinden bana ne? .. Belki bir insan hayatı zamanın fırınında ateşe attığımız bir kağıt kadar çabuk yanıyor. Belki hayat, hakikaten bazı filozofların dediği gibi, gülünç bir oyundur. Tam bir ümitsizlik içinde bir yığın karar kılıklı tereddüt ve küçük, ümitsiz savunmalardır, hatta hulyadır. Ama, gerçekten yaşamış bir insanın ömrü yine mühim bir şeydir. Çünkü ne kadar gülünç olursa olsun, biz yine hayatı tam inkar edemiyoruz. Onda kafamızın vehimleri olsa bile, iyi, kötü diye kıymetler
arıyoruz. Aşka, ihtirasa yer veriyoruz. Sanatkarcasına yaşamanın, küçük hesap ve israflarda kaybolmanın farklarını buluyoruz.
