Marangoz aramaktan bıkınca, küçük alanın ortasındaki trafik polisine bakmaya başladı. Düdük öttürüyor, değnek sallıyor; arabalar, tramvaylar birbirlerine değmeden vızır vızır geçiyorlardı. Adamın hareketleri ona gülünç geliyordu. Belki asık yüzlü oluşundandı. Neden insanlar durup gülmüyorlardı? Sevmedi onu. O olsa bir gün bir muziplik yapardı. Arabaları, tramvayları birbirine karıştırır, sonra gülerdi. Polis bunu yapacak adam değildi .Belki bu düzeni ancak düşlerinde bozardı.
Giderek artan güvensizliğin tehlikesi: Haklı olmanın verdiği tatmin. Herkes haklı çıktığında mutlu olur, haklı çıkma temel bir şeye dönüşür. Umutsuzluk içinde, yani hayatın yegane özgeci şekliyle yaşamak yerine, gülünç, önemsiz ve boş ‘bilgiler’ den memnuniyet duyuyoruz: Her şeyin içyüzünü görürüz; her fenalığı, bu fenalıkları yapanın kendisinden önce tanırız, ama bizi aşan fenalıklar daima olacaktır, hepsinde de mahir olamayız ya. Güvensizliğin kendisi ise, kötülüklerin tastamam ve iyi organize olmuşsistemine dönüşür.
Evlilik günümüzde gülünç ve üzücü bir ticarettir. Düzenlenmesi de, genç erkeklerle genç kızların babalarının elindedir. Kızlar, mal gibi bir evden öbürüne taşınırlar.
En yalnızın maruz kaldığı tehlikedir sevgi; her nasılsa yaşayan her şeye gösterilen sevgi. Aptallığım ve sevgide gösterdiğim tevazu ise gerçekten gülünç.
Nasıl olacağını bilmiyorum ama her yanı gözetleyen modern devlet böyle gülünç gizemleri bile açığa çıkarabilir. Muhtemelen güvenlik görevlileri benim parasını ödemediğim bereyle asansöre binmemi bekliyorlar