spoiler
kitabı konusu ilginç göründüğü için seçtim. ama bu ilginç konunun yeterince iyi işlenmemiş olduğunu düşünüyorum. şimdiki zaman erkeklerin tarafında çok yavaş ilerledi. dünyaya alışmak için kabul edilebilir olsa da tek başlarına hiçbir gerçeği bulamamaları sinir bozucu oldu. geçmiş zaman ise anne ve baba karakterlerinin ve bu fikrin nasıl geliştiğine dair tatmin edici açıklamalar sağlamadı, hatta hiç yazılmasa ve gizem perdesi yarım yamalak aralanmaktansa tamamen kapalı kalsa daha iyi olabilirdi. sonu da çok hızlı gelişti. etik problemlerin üzerinde daha çok durulmasını isterdim. bu olumsuz bir inceleme oldu ama aslında okurken heyecanla ilerledim. sanırım beklentilerim yükseldiği için hayal kırıklığına uğradım. j'nin her şeye rağmen babaya güvenmeyi seçtiği bölümde ona hakaret etme isteğiyle dolsam da oldukça etkileyici ve gerçekçi bir an olduğunu belirtmek isterim. sonuç olarak, daha fazlasını istememe neden olan bir kitaptı, okuduğuma pişman değilim.
"O çaresiz." Nynaeve'in nazik tonu Moiraine için değildi, Elayne emindi, Rand içindi. "Çaresiz ve kendine bir yol bulmaya çalışıyor."
"Ben de çaresizim, dedi Moiraine kararlılıkla. "Hayatımı onu bulmaya adadım ve elimden geliyorsa başarısız olmasına izin vermeyeceğim."
Duruşunu gevşeterek kılıcı yok etti, ama onu saidin'e bağlayan dar akışı korudu. Bu, toprak yığını yıkılmak isterken bentteki bir delikten su içmek gibiydi; su ballı şarap kadar tatlı, gübre yığınının ortasından akan dere kadar mide bulandırıcıydı.
Eğer Emond Meydanı'na bir daha dönecek olursa- 'eğer' canını yakıyordu, ama dürüst olmak zorundaydı- eğer geri dönerse, bu yalnızca anne babasını görmek için bir ziyaret olacaktı. Bir hancının kızı olmanın ötesine geçmişti çoktan. O bağlar bir daha Egwene'i tutamayacaktı, onlardan nefret ettiği için değil, artık onlarla bağlanmayacak kadar büyüdüğü için.
