Mutluyum dersem mutluydum, mutsuzum dersem mutsuz. Ama o zamanlar herkes öyleydi.
Her şeyin bir bedeli vardır, derler. O bedel, zamanın biriktirdiği şeylerdir; kaybolan fırsatlar, unutlan anlar, bir kenara itilen hayaller.
Kalp susunca insanı toprağın altına koyuyorlar.Edebiyat
Mutluluğu, asla hak etmediğimi düşünmem ne hazin. Elimde kalan küçük mutluluk kırıntılarını da heba etmekten korktum hep. Kendini diri diri toprağa gömmekten bir farkı yok. Kendine bundan öte kötülük mü olur?
"Mutluluk, bizim gibi insanlar için gökyüzünde aniden beliren ve hemen kaybolan bir yıldız kayması gibiydi; seyretmesi güzel ama tutması imkansız."
