Puan
7.910 üzerinden
Her şey olduğu gibi mi hatırlıyoruz, yoksa aklımızda kalanlar zamanla değişiyor mu?
1995-2019’a kadar uzanan bir hikaye..
Lise yıllarından başlayıp 40’lı yaşlara kadar uzanan
Ömer’in hayata tutunma hikayesi..
Öfke bir insanı ele geçirebilir mi? Olmayan olayları varmış gibi gösterir mi? Öfkeliyken gözünüz o kadar döner mi?
Karakterimiz Ömer işte böyle bir kişi. Öfkeli. Hayata, otoriter babasına, adaletsizliğe, alttakini ezip tepedekini koruyan düzene, yaşayamadığı hayallere, aşklarına.. Öfkesi Ömer’i ele geçiriyor, onu çaresiz bırakıyor. Yaşamaktan soğutuyor. Elini kolunu bağlıyor.
Lise, üniversite derken İşe giriyor, bırakıyor. Meslek değiştiriyor. Hayatında üç şey değişmiyor; Mutsuzluğu, Travmaları, Öfkesi. Kitap sonlarına doğru beklemediğim bir şekilde bitti, sürpriz oldu.
Aynı zamanda 90’lı yıllardaki lise hayatını, o dönemin Türkiyesini, değişen dünyayı okumak çok keyifliydi.
Hikmet hükümenoğlunu okuyun, okutun!
Tavsiyemdir.
Cemil Meriç’in dediği gibi ‘’Kitaplar insanı kitaplara götürür.’’ Atmaca kitabında da bir çok türk ve dünya edebiyatı eserinden bahsediyor.
Ian mcewan / sonsuz aşk
Ayfer tunç/ yeşil peri gecesi
Jules Verne / Ay’a seyahat
Birkan Keskin / Y’ol
Ayhan Gençgin / Son Adım
Albert Camus / Yabancı
Italıo Calvıno / Bir kış gecesi eğer bir yolcu
Jules Verne / Denizler altında 20000 fersah
Leyla Erbil / Mektup Aşkları
Yusuf Atılgan / Anayurt Oteli
Şibumi / Trevanian
Dostoyevski / suç ve ceza
İhsan Oktay Anar / Puslu kıtalar atlası
John Steinbeck / Fareler ve İnsanlar
Erdal Öz / gülünün dolduğu akşam
Başlamadan önce yorumları okuyunca önyargılı bir giriş yaptım ancak yazar beni şaşırtmadı. Karakterleri , olay örgüsü, ilişkileri çok başarılı nir şekilde gözlemleyip aktarmış. Her bir karakter kendi dünyasıyla özdeşleşmiş ve çok da güzel aktarılmış. Daha önce okuduğum romanlarında hissedilen o mistik hava çok fazla gölgede evet, olayları açığa çıkarma,çözme değil de bu kez gidişatı incelemek, o sonuca nasıl gelindiğini anlatmak, sonunda da içten bir “ha demek ondaaaan!” Cümlesini söyletebilmekmiş derdi. Konuşmanın ,içini dökmenin ,paylaşmanın özellikle çocukluk çağında nasıl mucizevi etkileri olduğunu hatırlattı bana bu kitap. Acaba bire bir geldi mi bütün hatıralar bu güne? Yol üstünde yapısı değişe değişe mi geldik bu günlere… Ömer anlatsaydı çocukken neden bu kadar öfkelendiğini hayata, acaba daha başka bir hayatı olur muydu? Sorular sorular…
Güzel kitap. Maceracı yanınınla değil, analistik yanınızla okuyun. Pişman olmazsınız.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
@Neyazsaokurum 2025 yılı okuma Maraton kitabımızdı ATMACA
1995-2019’a kadar uzanan bir hikayeydi.
Atmaca aslında "öfkeyi temsilen bir metafordu Fakat" atmaca" metaforunun işlevini yerine getirmediğini düşünüyorum. Havada kalmış, yüzeysel olmuş bazı konular.
Kitapta bir çok Türk ve dünya edebiyatı eserinden bahsediyor. Ve bu beni çok mutlu etti hele ki okuduğum kitapların da bahsi geçince pek bi sevindirik oldum :))
90 'lı ve 2000' li yılları çok iyi yansıtmış Hikmet bey. Yakın tarih, nostalji, biraz da Murakami kaleminin havası var Murakami sevenler muhtemelen kitabı sevecektir.
Ömer le aynı yıllarda lise sıralarından geçmiş biri olarak beni o günlere çok iyi geri götürdü.
Fakat olmayan bir şeyler, yer yer sanki kopukluklar vardı. Oturmayan taşlar var bu kitabında Sonra gözler görür kitabında da vardı bu.
Harika bir hayat, Sonra Gözler Görür, Ve Atmaca kitaplarını okudum. Kalemi çok sağlam yazarlarımızdan biri Kör Burun' u da muhakkak okumak istiyorum. Daha doğrusu Hikmet Hükmenoğlu ne yazsa okurum. Herşeye rağmen :))
Okuyucularına şimdiden keyifli okumalar.
Körburun’dan sonra elbette müthiş bir heyecan ve beklentiyle başladım. Gayet de sürükleyici bir kitap. Ömer’in lise yıllarından yani 1995ten 2019a uzanan bir hikaye. Arkadaşları, aile ilişkileri, aşkı, sevgisi, işi, karakteri vs pek çok yönüyle tanıyoruz Ömer’i, -sevdiği kitaplara kadar hatta- Tabii ki bu tarihlerde yaşanan toplumsal olaylara da değiniliyor. Kitabın tanıtımında öne çıkan “öfke” temasını çok başka tahayyül etmiştim böyle sanki hödödö bi karakter olacak sürekli vur kır parçala şeklinde ama öyle düz bir anlatım değildi. Ömer’in öfkesinin şekli, nelere öfkelendiğini bunun temelinde neler yattığını ve hayatına nasıl bir etkisi olduğunu okuduğunuzda göreceksiniz zaten, yazarın bunu çok irdelemeden sevgili okur sen düşünme bak burada zaten düşünülmüşü var diye bize sunmaması benim hoşuma gitti. Bazı üstü kapalı yerler vardı. Bazıları daha derine inmek, daha fazla ayrıntı görmek ister belki yüzeysel gelir ama benim kafamda karakter çok güzel oturdu. Öyle ki kitap sanki canlı biriymiş gibi hissettim okumuyorum da beraber vakit geçiriyoruz sanki. Bilmiyorum anlatabildim mi ilk kez yaşıyorum ben de bu hissi. Yine hiç bitmesin istedim zaten okurken hiç bitmeyecek gibi geliyor. Ve sonu, sonunda Ömer’in kurduğu cümleyle sanki yerine oturmayan bir parça vardır zorlarsın ve bi anda çat diye tam olması gerektiği yere oturur ya hiçbir boşluk kalmadan. Evet tam olarak bu ifade: boşluk kalmadan öyle ki hiçbir şey sızmayacak bile birleştiği yerden. Öyle bir cümle olmuş. Ben sevdim. Tavsiye ederim.
Atmaca , 1990’lı yıllardan 2019’a uzanan bir zaman diliminde ana karakter Ömer’in hayatını, duygularını ve içsel çatışmalarını anlatıyor. Ancak bu eser, klasik anlamda olay odaklı bir roman değil; daha çok karakterin zihinsel ve duygusal gelişimine odaklanıyor.
Ömer, lise yıllarından itibaren hayatı sorgulayan, kendini hiçbir yere ait hissedemeyen ve içinde sürekli eksiklik duygusu taşıyan bir karakter. Onu en çok tanımlayan şey ise bastırdığı öfke. Bu öfke zamanla büyüyor, şekil değiştiriyor ve hayatının farklı dönemlerinde farklı biçimlerde ortaya çıkıyor. “Atmaca” metaforu da tam olarak bu noktada anlam kazanıyor: Ömer’in içindeki karanlık, saldırgan ve kontrol edilmesi zor tarafı temsil ediyor.
Romanda öne çıkan en önemli temalardan biri kimlik arayışı. Karakter, hayatın gerçekten ne zaman başladığını sorgularken aslında modern insanın içsel boşluğunu yansıtıyor. Ne ailesine, ne çevresine ne de topluma tam anlamıyla ait hissedememesi, onu giderek daha içe kapanık birine dönüştürüyor.
Kitap, büyüme sürecini de oldukça gerçekçi bir şekilde ele alıyor. Burada büyümek; hayallerin gerçekleşmesi değil, çoğu zaman hayal kırıklıklarıyla yüzleşmek anlamına geliyor. Zaman ilerledikçe kaçırılan fırsatlar, yarım kalan ilişkiler ve pişmanlıklar daha görünür hale geliyor.
Dil sade ama etkili. Karakterin zihnine girerek onun düşüncelerini ve duygularını doğrudan hissedebiliyorsunuz. Geçmiş ve şimdi arasında yapılan geçişler de anlatıya ayrı bir derinlik katmış.