Yazar:
Anton Çehov
Çevirmen:
Şemsettin Yeltekin
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 51 dk.
Sayfa Sayısı:
136
Basım Tarihi:
Kasım 2012
İlk Yayın Tarihi:
Ağustos 1994
Yayınevi:
Araf Yayınları
ISBN:
9786055205201
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Besleme. Çehov'la tanışma kitabım. Yeri büyük tabi. İlkler önemlidir. Yazarı anlamaya çalışırız ilkin, dilini, yazma stilini, değindiği konuları.
Çehov'u lise yıllarımdan bilirim. Ama işte dediğim gibi; lise yılları. Yazarı okumaktan çok, sınavda sorarlar mı ya da sene sonunda bu sene sormadılar seneye sorarlar mı diye öğrendik. Öğrettiler bize. Kimse de çıkıp demedi ki yav arkadaş sen bu adamı iyi hoş çalışıyon, eserlerini biliyon. Da niye kitaplarını okumuyon? Neymiş efendim iki çeşit hikaye tarzı varmış da. Biri Mauppasant Tarzı (Olay Hikayeciliği) biri de Çehov tarzı(Kesit Hikayeciliği). Sanırım öyleydi. Yanlışsam düzeltin.
Hepsi derste kaldı. Yıllar önce. Başlamak bu zamana kısmetmiş.
Çehov'u okumaktan önce tanımak gerek diye düşünüyorum.
Çehov, bir Rus bakkalın oğlu. Babası ticaretten çok dini konulara eğilimli otoriter ve sert. Ki bunları ilerleyen zamanlarda onun öykülerinde bulacağıma inanıyorum. Bir etkisinin olacağı kanaatindeyim. 10 yıllık lise zamanından sonra doktor olarak karşımıza çıkıyor. Bazen yazıp bazen de doktorluk yapıyor. Yazdığı tiyatrolar oynanıyor, beğeniliyor ve büyük ilgi görüyor. Evleniyor sonra bir kadınla adını unuttum, önemli de değil zaten. Gelgelelim 44 yaşında aramızdan ayrılıyor. :( genç daha. Oysa kim bilir birkaç yıl daha yaşasa bize neler neler sunacak. Hayatın daha bilmediğimiz hangi yönlerini bize sunacak, hangi gerçekleri yüzümüze vuracak kim bilir.
Bu benim takıntım sanırım. Sevdiğim yazarların hayatını araştırırım ve bunu başkalarının da okumasını isterim. Onun büyüdüğü çevreyi, aileyi; yaşadığı olayları, çektiği sıkıntıları görün isterim. İsterim ki kitaplarını okurken ona göre yorumlayın, ona göre evirip çevirin cümlelerinizi.
Sanırım ben yeni yeni başlıyorum kendilerini tanımaya. Uzun bir yol var tabi önümde.
Ah bu Çehov'un öyküleri.Edebiyat
Öykülerinde Rusya'da yaşanan toplumsal olayları işleyen Çehov; umutsuz, yoksunluk içinde yaşayan, kendilerini çalışma ve ufak eğlencelerle oylamaya çalışan aydını, aristokrat, köylüsü ve şehirlisiyle toplumun her kesiminden insan manzaraları a yer verir.
Altıncı koğuş gibi kısa ve çarpıcı bir eser ortaya çıkaran -ki tanışmamız o kitapla oldu- Çehov'un belirli bir atmosfer yaratma, yaşamın önemsiz gibi gözüken ayrıntılarını yakalama yeteneği göz ardı edilemez.
Keza bu kitapta birbirinden bağımsız yedi öykü yer alıyor.
Besleme: Ah! Doya doya bir uyuyabilse...
Volodya: Bir anne ve oğul asalak gibi süren bir yaşam nereye kadar?
Başkalarının derdi: Çiçeği burnunda bir çift ve satın alınmaya çalışılan bir çiftlik.
Nişanlı kız: Hemen evlenmeye hazır olan Nadya, geleceği sorgulamaya başlarsa?
Boyundaki nişan: Kendisinin ve kardeşlerinin hayatı kurtulsun diye evlenen Anyuşa! Sahi kurtulur mu?
İoniç: Dimitri Katerina'ya aşık, Kayetina ise müziğe... Ya sonra?
Kabuğuna sinmiş adam: Elalem ne der kisvesinin altına sığınmış yaşamaktan korkan bir adam. Bazı şeyler değişir mi? Bilinmez!
Kitapla kalın efenim :)
Puan vermedi
Araf yayınlarının çevirisinde bir kopukluk hissettim ya da bilemiyorum belki öykü olduğu için bana öyle geldi. Yine de başka bir yayından da okumayı deneyeceğim.
Öykü, 16 yaşındaki Varka adlı bir kız çocuğunun hayatını anlatıyor. Varka, bir ailenin beslemesidir. Ailenin küçük oğlunu büyütmek ve ev işlerini yapmakla yükümlüdür. Varka, ailenin baskısı ve ilgisizliği altında, mutsuz ve yalnız bir hayat sürmektedir.
Bir gün, ailenin oğlu hastalanır. Varka, çocuğu gece boyunca başından ayrılmadan gözetler. Ancak çocuğun durumu giderek kötüleşir ve sonunda ölür.
Varka, çocuğun ölümünden sonra büyük bir suçluluk duygusu yaşar. Çocuğu kurtaramamış olduğu için kendini suçlar. Bu suçluluk duygusu, Varka'yı cinayet işlemeye sürükler.
Varka, çocuğu öldürdükten sonra derin bir uykuya dalar. Bu uyku, Varka'nın yaşadığı tüm sıkıntılardan kurtulmak için bir kaçış yoludur.
"Besleme", Çehov'un kaleme aldığı en etkileyici öykülerden biridir. Öykü, insan ruhunun karanlık taraflarını ve toplumsal adaletsizlikleri çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.
Öykü, Çehov'un ustaca kurgulanmış karakterleri ve sürükleyici anlatımı ile okuru derinden etkiliyor. Öykü, okurunu Varka'nın dünyasına davet ediyor ve onun yaşadıklarını birebir hissetmesini sağlıyor.
Ümitsizlik ve Çehov1000Kitap
Çehov’u diğer yazarlardan ayıran en belirgin özelliği, yazmaması. Söylenmeyen cümleler, neredeyse hiç yapılmayan betimlemeler ve tamamlanmamış, eksik bırakılmış hayatlar... Hikâyelerinde hep bir çaresizlik vardır. Nişanlı Kız’da, özgürlük ile toplumsal normlar arasında sıkışıp kalmış bir genç kızda görürüz bunu; Besleme’de ise, gelmeyecek bir sevgiyi hayatı boyunca bekleyen bir çocukta.
Çehov öyle uzun uzun felsefi sorular soran bir yazar değildir; çünkü insanlardan çoktan ümidini kesmiştir. Bize de her hikâyesinde, bu umutsuzluğun nedenlerini sessizce örneklerle anlatır.
Bu eksiklik, tam da Çehov’un derdi: hayatın eksikliği. Bir şeyler hep yarım kalır çünkü hayatta da öyle olur. Nişanlı Kız’da kahraman, çevresindeki herkesin onun adına çizdiği hayatı yaşıyor gibi görünürken, birden o çizgiden çıkma cesareti gösterir. Ama bu cesaret, bir başkaldırıdan çok, sessiz bir yön değiştirmedir. Çehov’un karakterleri bağırarak ayrılmaz yaşadıkları hayattan; sadece yavaş yavaş, kimseye fark ettirmeden uzaklaşırlar.
Yazar tarafından çeşitli yıllarda yazılmış farklı hikâyeler yer alıyor kitapta. Hikâyelerin bazıları giriş/sonuç bağlamında eksik kalmış hissi uyandırıyor insanda ama yazar bunlarda vermek istediği mesajı net bir şekilde aktarıyor okuyucuya, o yüzden rahatsız etmiyor. Hikâyelerin çoğunda ortak vurgu insanların tembellikleri, üşengeçlikleri ve cahillikleri üzerineydi.
Beğendiğim bir kitaptı, tavsiye ederim.
Yedi hikayeden oluşan Besleme kitabını sıkılmadan okudum. Zaten ince bir kitap ve içine de yedi hikaye sığdırılınca sıkılmak pek mümkün olmuyor. Bu yedi hikayenin ortak bir özelliğini keşfettim. İnsanların aniden değişen duyguları ile hikaye bir anda farklı yerlere taşınıyor ve sonu hiç beklemediğiniz bir şekilde bitiyor. Ben beğendim :)
Çehov her zaman okunacak
Çehov'u bu güne kadar, şimdi ve belki bundan on yıllar sonra dahi hala okunan bir yazar yapmaya yetecek miktarda ölümsüzlük onun eşsiz öykülerinde gizli. O bu dünyaya ve sonu olan her şeye öyküleriyle başkaldırmış ve işi daha da ileriye götürmüş, gözü kara saldırılarıyla ölüm karşısında, bıraktığı ölümsüz eserlerle eşsiz bir zafer kazanmıştır.
Herkesin bir derdi var konuşurken, yazarken, her eyleminde ve hatta her sessizliğinde bile... Yazarın derdi ise her daim ölmezlik, ölümsüzlük. Ve gök kubbe altında her ne kadar sözlenmemiş söz neredeyse kalmamış ama bununla birlikte az da olsa kelimelerini ölümsüzlüğün bağrına gömmeyi başarmış az sayıda da olsa yazar mevcut neyse ki.
Karanlık bir mezarlıkta, bir gece vakti, içinde yanan tutku ateşiyle, biricik -ve hiç gelmeyecek- aşkını neden beklesin saatlerce bir kahraman? Ölümü ancak en ürkütücü anında ve içinde karanlık tutku ateşleri yandığı sırada soluklarken sözlerinin ve hislerinin ne kadar da gerçeğe yakın olabileceğini fark etmiş olmalı.
Çehov her zaman okunacak, her okuyan ondan belki her farklı okumasında yeni yeni ilhamlar alacak...
İyi okumalar
Yazar Hakkında
Anton ÇehovYazar · 155 kitap
Anton Pavloviç Çehov (29 Ocak 1860, Taganrog Rusya - 15 Temmuz 1904, Badenweiler, Almanya), Rus tiyatro yazarı ve modern kısa öykülerin kurucularındandır.
Rusya'nın güneyinde Azak Denizi kıyılarındaki Taganrog'da bakkal bir babanın oğlu olarak Dünya'ya geldi. Dört çocuklu bir ailenin ortanca çocuğudur. Babası, ticaretten çok dini konulara eğilimleri olan sert ve otoriter bir adamdı. Babasının baskısıyla kilise korosunda ilahi söyleyen Çehov, ticarette başarı sağlayamayan babasının yerine dükkân işleriyle de ilgilendiğinden lise eğitimi uzadıkça uzadı.
Çehov, bir süre Yunanlı çocukların devam ettiği yerel bir okulda okudu. Daha sonra on yıl boyunca lisede Yunan ve Latin klasikleriyle temel bir eğitim gördü. Düş gücüne fazlasıyla olanak tanıyan bu eğitim Çehov'un yaşamı boyunca klasiklerden hoşnut olamamasına yol açacaktı. "Edebiyat Öğretmeni" adlı hikâyesi üniversite yıllarına aittir.
1876'da babasının iflas etmesi üzerine ailesi Moskova'ya göçtüğünde, kendisi bir ağabeyi ile birlikte Tagangrog'da kalarak liseye devam etti. Üç yıl boyunca, henüz çok genç olmasına karşın kendi hayatını kendi kazandı. Zor koşullar altında geçen çocukluk yılları, hikâyelerinde çocuklara geniş yer vermesine ve hep hüzünlü, incinmiş çocukları anlatmasına neden oldu.
1879'da liseyi bitirdi ve Moskova'ya giderek tıp fakültesine girdi; 1884'te doktor oldu. Tıp öğrenimi sırasında ailenin geçimine katkıda bulunmak için çeşitli dergilerde yazılar yazdı. Bu dönemde yazdığı yazılarını "Melbourne'ün Masalları" adlı kitapta toplayarak üniversiteyi bitirdiği yıl ilk kitabını yayınladı.
Çehov, üniversiteyi bitirir bitirmez hekimliğe başladı. "Cerrahlık", "Cansız Ceset", "Kaçak" adlı hikâyelerini bu dönemde yazdı. Hekimlik çok vaktini aldığından yazmasına engel olmaya başlayınca hekimlikten vazgeçip yazarlığa yöneldi. Yazarlığına hekimliğinin izleri görülür. Pek çok kimse onun Çarlık Rusyası'nı anlatışını, bir doktorun hastalığı teşhis edişine benzetir.
1887'de "Alacakaranlıkta" adlı öykü kitabıyla Rus Akademisi tarafından verilen Puşkin ödülü nü kazandı. Aynı yıl ilk büyük tiyatro oyunu "İvanov", Moskova'daki Korsch Tiyatrosunda sergilendi.
Ünlü öyküsü "6. Koğuş" 1892'da yayınlandı. Aynı yıl kolera salgını olan bölgelerde doktor olarak aktif rol oynadı. Merkez Rusya'da bir Melikhov adını verdiği bir malikane satın alarak taşındı ve yaşamında "Melihova dönemi" denilen yeni bir dönem başladı. Bu dönemde yaratıcılığının zirvesine ulaştı. Sürekli kendisini ziyaret gelen dostlarını malikanede ağırladı.
1894 yılının bir bölümünü yurtdışında geçirdi. Bu arada vereme yakalandı, tedavi için Kırım'a geçti.
1895'te "Martı" oyununun ilk versiyonunu yazdı. "Sakhalin Adası"nı yayınladı. Tolstoy ile tanıştı. Oyunun St. Petersburg'daki ilk gösterimi başarısızlıkla sonuçlandı.
1897'de Köylüler adlı uzun öyküsünü yayınlattı. 1898'de Sanat tiyatrosunu Stanslavski ile birlikte kuran Nemiroviç-Dantçenko Martı'yı sahnelemek için Çehov'dan izin istedi, bu arada Çehov, ilerde evleneceği aktris Olga Knipper'le tanıştı. Martı oyunu büyük başarı elde etti. Çehov'un babası öldü.
1899'da Vanya Dayı'nın ilk gösterimi yapıldı, Toplu Yapıtlarının ilk cildi yayımlandı.
1901'de Üç Kızkardeş sahnelendi; Çehov, Kafkasya seyahatinden sonra bir ev yaptırdığı Yalta'ya döndü ve Olga Knipper ile evlendi.
1904'te "Vişne Bahçesi" Moskova'da sahnelendi. Sağlığı bozulan Çehov, eşi ile birlikte Almanya'ya gitti ve Badenwiller'da öldü.
Çehov'un bütün yapıtları ölümünden 40 yıl sonra 20 cilt halinde yayımlandı. Bu yayının 8. cildinde Çehov'un sayısı birkaç bine ulaşan mektupları yer alır.
Çehov'un tiyatro sevgisi çocukluk yaşlarında izleyici olarak başladı. Vodvil olarak adlandırdığı birer perdelik oyunlarıyla, dörder perdelik oyunlarından ilk ikisi olan İvanov ve Orman Cini'ni 1887-1890 yıllarında yazdı. En ünlü eseri [Çalıkuşu] idi.
Vodvilleri taşra tiyatrosunda büyük başarı kazandı. Bir Moskova tiyatrosunda sahnelenen İvanov da çok büyük başarı sağladı. Orman Cini'nin aynı başarıyı sağlamaması üzerine Çehov oyun yazmaya uzun süre ara verdi. Martı'yla yeniden oyun yazmaya başlaması ikinci başarısızlığı beraberinde getirdi. Bunun üzerine Çehov tiyatroyla ilgisini kesmeye karar verdi. Bir mektubunda şöyle diyordu: "700 yıl yaşasam bir piyes yazmam. Nesine isterseniz bahse girerim." Bunları yazarken tiyatro sevgisini hesaba katmamıştır. Bu sırada Vanya Dayı büyük övgülere layık görülüyordu. Martı'nın ikinci sahnelenişinde kazandığı büyük başarı da Üç Kız Kardeş ve Vişne Bahçesi'ni yazmasını sağladı
