Yazar:
Neil Gaiman
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
24 Temmuz 2008
İlk Yayın Tarihi:
Ekim 2003
Yayınevi:
HarperAlley
Orijinal Adı:
Coraline
ISBN:
9780060825430
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Diğer Baskılar
7 diğer baskı · Tümünü Göster
Koralin
2.064 okunmaİthaki Yayınları · Temmuz 2019 · 152 s.
Koralin ve Gizli Dünya
285 okunmaİthaki Yayınları · Ocak 2017 · 180 s.
Coraline
102 okunmaODTÜ Geliştirme Vakfı Yayıncılık · Ekim 2003 · 168 s.
Coraline
70 okunmaWilliam Morrow Paperbacks · Ağustos 2012 · 162 s.
Coraline
55 okunmaBloomsbury · Ekim 2013 · 208 s.
Coraline
26 okunmaHarperAlley · 24 Temmuz 2008 · 192 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·192 syf.·
2024 19. kitabı
çocukluğumda dvd'sinden kaç kere izlediğimi hatırlamıyorum. laika stüdyo'nun animasyonda karakterleri resmettiği hallerine alışmış ve animasyondaki ekstra karakterlerin kitapta olmamasına üzülsem de okuduğum çizgi romanlardan en iyisiydi. çizgi romanda hem çizimin güzel ve karakterinin olması hem de hikayesinin ve hikayenin anlatılışının akıcılığı ve yaratıcı elementleri çok önemli ve bunların hepsini bir arada güzel yapmayı başaran az çizgi roman var bence. o da bunlardan biri :') sırada orijinal metnini okumak var :')
Bu kitabı bir alışveriş sitesinde ilgimi çektiği için ani bir kararla aldım.Daha o zamanlar Neil Gaiman okumamıştım ama şu an çok seviyorum.İnsanların (ben de dahil) neden böyle ürkütücü, "spooky" şeylerden hoşlandığını çözemiyorum.O yüzden bu eserle ilgili bir kaç akademik makale okumak istedim ve şimdi içerisinden öğrendiklerimi minik bir şekilde anlatayım. Çocuk edebiyatında, bu "korkunç" ortamlarda bulunan karakterler çocuklarda özgürlük ve bağımsız hareket etme güdülerini tetikliyor.Gözlemlerime göre çocuklar bu filmleri izlerken ve kitapları okurken güvende hissediyorlar,ancak yetişkinler ürkütücü buluyor.Ben çizgi romanını öneririm ama sizce kitabını da okumalı mıyım?
Gerçek Dünya mı, Diğer Dünya mı?
Koralin , Neil Gaiman 'dan okuduğum ilk kitaptır ama animasyonuyla taa yıllar önce henüz küçük bir kız çocuğuyken tanışmıştım. Kardeşim 
Yürüyen Şato filmindeki Şalgam Kafa'dan bile korkabilecek türden biriyken ben bu filmi bayıla bayıla izlemiştim. Kesinlikle rahatsız edici, tüyler ürpertici ama yine de muazzamdı. Şimdi kitabını okuyacağım için de filmi tekrar bir izleyeyim dedim çünkü kıyas yapmak istiyorum.
Öncelikle bazı önemli farklılıklar vardı aralarında, sanırım en büyüğü de Wybie idi. ;) Yahu, filmdeki o pek çok işe yarayan ve bizim Coraline'ın iyi kötü arkadaşı olan çocuk kitapta yoktu. Nasıl şok oldum anlatamam. Onun kısımları da haliyle başka şekillerde ilerlemek zorunda kaldı. Ve filmde diğer anne ve babanın gerçek niyeti ortaya çıkana kadar kızın öteki eve birden fazla kez gittiğini görmüştük ama bu bakımdan kitapta işler daha hızlı gelişti gibime geldi. Tüm bunların dışında kalan kısımlar ise hemen hemen aynıydı diyebilirim, hatta diğer babayla yapılan “fight sahnesi” gibi güzel eklentiler de vardı. Sonuç olarak hikâyenin o değişik ve ürkütücü yapısı için çok emek gerektiren, uğraştırıcı stop-motion tekniğinin kullanılması bence çok yerinde bir karar olmuş — her ne kadar bu zamanında ona çok sorun çıkarmış olsa da. Yine de hikâyeye harika bir hava katıyor ve atmosferi izleyici için kesinlikle daha gerçekçi kılıyor.
Hikâyenin konusuna gelirsek: Ailesiyle birlikte yeni bir eve taşınan Coraline, anne ve babasının ona karşı ilgisizliğinden yakınmaktadır. Babası bir seferinde sırf onu başından atabilmek için evi keşfe çıkmasını önerir, Coraline da öyle yapar. Pek çok sıkıcı ve eski ayrıntının ardından kahramanımız, normalde girilmeyen misafir odasında tuhaf, kilitli bir kapı bulur. Israrlı tavrı sayesinde kapıyı annesine açtırmayı başarsa da karşılaştığı tek şey1000Kitap
Koralin , Neil Gaiman 'dan okuduğum ilk kitaptır ama animasyonuyla taa yıllar önce henüz küçük bir kız çocuğuyken tanışmıştım. Kardeşim Yürüyen Şato filmindeki Şalgam Kafa'dan bile korkabilecek türden biriyken ben bu filmi bayıla bayıla izlemiştim. Kesinlikle rahatsız edici, tüyler ürpertici ama yine de muazzamdı. Şimdi kitabını okuyacağım için de filmi tekrar bir izleyeyim dedim çünkü kıyas yapmak istiyorum.
Öncelikle bazı önemli farklılıklar vardı aralarında, sanırım en büyüğü de Wybie idi. ;) Yahu, filmdeki o pek çok işe yarayan ve bizim Coraline'ın iyi kötü arkadaşı olan çocuk kitapta yoktu. Nasıl şok oldum anlatamam. Onun kısımları da haliyle başka şekillerde ilerlemek zorunda kaldı. Ve filmde diğer anne ve babanın gerçek niyeti ortaya çıkana kadar kızın öteki eve birden fazla kez gittiğini görmüştük ama bu bakımdan kitapta işler daha hızlı gelişti gibime geldi. Tüm bunların dışında kalan kısımlar ise hemen hemen aynıydı diyebilirim, hatta diğer babayla yapılan “fight sahnesi” gibi güzel eklentiler de vardı. Sonuç olarak hikâyenin o değişik ve ürkütücü yapısı için çok emek gerektiren, uğraştırıcı stop-motion tekniğinin kullanılması bence çok yerinde bir karar olmuş — her ne kadar bu zamanında ona çok sorun çıkarmış olsa da. Yine de hikâyeye harika bir hava katıyor ve atmosferi izleyici için kesinlikle daha gerçekçi kılıyor.
Hikâyenin konusuna gelirsek: Ailesiyle birlikte yeni bir eve taşınan Coraline, anne ve babasının ona karşı ilgisizliğinden yakınmaktadır. Babası bir seferinde sırf onu başından atabilmek için evi keşfe çıkmasını önerir, Coraline da öyle yapar. Pek çok sıkıcı ve eski ayrıntının ardından kahramanımız, normalde girilmeyen misafir odasında tuhaf, kilitli bir kapı bulur. Israrlı tavrı sayesinde kapıyı annesine açtırmayı başarsa da karşılaştığı tek şey
“Bir şeyi korkmana rağmen
yapıyorsan, bu cesurcadır.”
Diyor kitabında Neil Gaiman
Koralin
Koralin ve ailesinin yeni evinin tuhaf bir havası vardı. Tuhaflığın sebebi evi saran sis değildi. Gözlerini Koralin’in üzerinden ayırmayan kara kedi de. Sebep diğer evdi: Misafir odasındaki eski kapıdan geçilebilen ev.
Gizem dolu çok güzel bir kitap. Koralin, yaş sınırı tanımayan, Alice Harikalar Diyarında ile karşılaştırılacak kadar güçlü ve eşsiz bir kitap.
Çok severek okudum. Herkese naçizane tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Değerli çevirisi için Niran Elçi’ye teşekkürler.
Yayın hayatınızda başarılarınızın devamını dilerim. Neil Gaiman
Neil Gaiman
Koralin
Koralin ve ailesinin yeni evinin tuhaf bir havası vardı. Tuhaflığın sebebi evi saran sis değildi. Gözlerini Koralin’in üzerinden ayırmayan kara kedi de. Sebep diğer evdi: Misafir odasındaki eski kapıdan geçilebilen ev.
Gizem dolu çok güzel bir kitap. Koralin, yaş sınırı tanımayan, Alice Harikalar Diyarında ile karşılaştırılacak kadar güçlü ve eşsiz bir kitap.
Çok severek okudum. Herkese naçizane tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Değerli çevirisi için Niran Elçi’ye teşekkürler.
Yayın hayatınızda başarılarınızın devamını dilerim. Neil Gaiman
Coraline Jonas ailesi ile yeni bir eve taşınması ile başlayan bir hikaye.
Coraline yaşdığı ev çok eski ve çok dairesi olan bir yerdir.
Bir gün Caroline'ın anne ve babsının onunla ilgilenmemesi ile evde sıkılıp evi keşf etmeye başlıyor.
Evde gizli bir kapı bulur. Kapı tuğlalı bir duvara açılır ama gece yarısı kapı açıldığına tuğla yok olur.
Bunun yerine bir tünel bulur. Tüneli geçmesi ile başka daireye varan Caroline orda diğer anne, babayı bulur.
Diğer anne ve baba Caroline çok iyi davranır oyuncaklar, yemekler, istediği her şeyi verir. Başta çok sevinen Coraline burda mutlu olacağın sanır.
Burda yaşaması için tek şart vart diğer anne ve baba gibi Caroline'ın gözlerine düğme dikilecektir. Lakin Caroline bunu kabul etmez ve gerçek dünyaya döner.
Ertesi gün tekrar kapıyı açtığında diğer anne onu tekrar çağır. Coraline bu sefer reddedince diğer anne öfkelenir. Coraline'ı geçidin ardındaki dünyaya hapseder. Orada diğer anne tarafından kaçırılmış 3 çocuğun hayaletleriyle karşılaşır.
Diğer anne Coraline'a bir oyun teklif eder. Eğer evdeki gizli 3 ruhu bulursa Coraline'ı bırakacaktır. Bulamazsa gözlerine düğme dikecektir. Coraline evi aramaya başlar. Hayalet çocukların ruhlarını bulur ve onları kurtarır.
Sonunda diğer anne ve onun yarattığı dünya yok olur. Coraline gerçek ailesine döner. Kapıyı tuğlalarla kapatır. Bahçede anahtarı gömer. Hikaye Coraline'ın yeni hayatına alışmasıyla biter.
Çocukken taşınan herkes bunun nasıl bir duygu olduğunu bilir. Arkadaşların, okulun, oynadığın park... Her şey geride kalır. Hala aynı olan ve kendini bağlı hissedebileceğin tek bir şey vardır: ailen. İşte bu yüzden ailenle olan bağını güçlendirmek istersin, böylece diğerleri gibi geride kalmayacaklarını bilirsin. Ne var ki Koralin bu kadar şanslı değil. Ailesinin onu çevresinden koparmış olması yetmiyormuş gibi kendileri de ilgilenmiyorlar. Üstelik yeni çevresini de sevmiyor Koralin. Kasvetli bir ev, garip komşular...
Bir gün ilgisini çeken bir şeyle karşılaşır bu evde: gizli bir kapı. Bu kapı, Koralin'den başkasına hiçbir yere açılmıyormuş gibi görünse de Koralin'i bambaşka bir dünyaya götürür. Orada özeldir Koralin, onunla ilgilenen ailesi ve eğlenceli komşuları vardır. Ve bu dünya ona özeldir, tıpkı çocukların kurduğu hayaller gibi. Ama buranın hayallerden farkı; Koralin'in mutluluğunu değil kendisini istemesidir. Koralin bunu fark ettiğinde, normal bir çocuğun kazanamayacağı bir oyun oynamak zorunda kalacaktır.
Evet, bu Koralin, çocukluğumuzda izlediğimiz ve o gece korkudan uyuyamamamıza neden olan o filmin uyarlandığı kitap. Bazı önemli noktalarda filmle aralarında fark olsa da hikaye hemen hemen aynı. Farklı bir hikaye olmasının yanı sıra hoş bir nostalji hissettiren bir kitap. Belki okurken derin anlam arayışlarına girmeyeceksiniz, şok üstüne şok yaşamayacaksınız veya ana karaktere bağlanıp onun için endişelenmeyeceksiniz; ama çocukluğunuza dönecek ve o zamanki huzurunuzu hatırlayacaksınız, bundan mı korkmuşum diyerek hayatta aldığınız yolu fark edeceksiniz. Eğer bir akşam içinizdeki çocukla oturup halini hatırını sormak isterseniz, bunu birlikte Koralin okurken yapabilirsiniz :)
Yeni evlerindeki eski bir kapıdan farklı bir boyuta geçen Koralin, orada anne ve babasının yansıma haliyle karşılaşır ama onlarda normalden farklı özellikler vardır: Düğme gözler, bembeyaz ten, upuzun boy... Ve Koralin'i bırakmaya niyetleri yoktur...
* * *
Bir çocuk kitabı olarak geçse de bence çocuklar için uygun olmayan gerilim unsurlarına sahipti. Başarılı yazılmış bir novellaydı. Yazarın daha öncesinde Siyah Orkide adlı çizgi romanını okumuştum. Başka kitaplarına da şans vereceğim.
Alıp kitaplığıma koyup okuyamadığım kitaplardan biriydi, onca okunacak kitap olunca bazen insan erteliyor. Taa ki filmini izleyene kadar... Koralin’in animasyonu o kadar güzeldi ki, kendimi onun dünyasında yaşıyor gibi hissetmiştim. Oldukça sürükleyici ve fantastik bir hikayesi var. Kitabı 1-2 saat içerisinde çok rahat bitirirsiniz. Kalbinde hala çocuk olduğunu hisseden ve büyülü dünyaları seven insanların okumasını tavsiye ederim
Kısaca konusu; Baş kahramanımız Koralin ailesi tarafından ihmal edilen bir çocuktur. Anne ve babası sürekli çalıştığından Koralin’le ilgilenmezler. Yeni bir eve taşınırlar ve Koralin evi keşfetmeye başlar. Taşındıkları gün oturma odasında küçük bir kapı keşfeder, kapıdan geçer ve akılalmaz maceralar yaşar :)
Her zamanki gibi pipomu yakmış, Eric Satie’den Gnossienne 1’i açmış dinliyor ve kırmızı şarabımdan yudumlar alarak, Ufo’nun şairane çıtırtılarını dinliyorum. Ve yorumumu bunların eşliğinde yazıyorum.
Coraline, benim okuduğum ilk Gaiman kitabıydı. Her ilk defa denediğim yazar ve künefecide olduğu gibi, tam olarak neyle karşılaşacağımı bilmiyordum. Ki bazen çok iyi yazarların bana uymayan kitaplarıyla başlayıp yazarı bir daha hiç okumadığımdan dolayı, yanlış kitapla başlama endişem de vardı. Ancak ilk sayfaların ardından bu endişemin yersizliğinde (enteresandır) kendi kendimle hemfikir oldum, kendimi kutladım. Farklı bir hayal dünyasıyla, korku öğelerinin suyu çıkarılmadan tanışmıştım. Korku eserlerinin kronik teması “yeni taşınılan ev” bunda da vardı. Neil Amcacığım klişe mi kusacaktı acaba? Yo, hayır. Bu kara kitap kapağının altında bir fikir vardı ve fikirlere… Öhöm öhöm! Her neyse, kitap aslında sefanın peşinden ihtirasla koşanın, yakalanabileceği bakış körlüğünü anlatıyordu. Kısaca, sahip olma dürtüsü kakadır, mesajını çok iyi işlemişti. Çok sevdim kitabı. Bilmiş bilmiş, “Bu adam büyük yazar olacak,” demiştim. Meğer olmuş. Herifçioğlu zannettiğimden daha meşhurmuş. Bazı kitapları bittirdiğinizde, “Bu yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım,” dersiniz ya, işte ondan bir adet demiştim. Gaiman’ı biraz daha araştırdığımda ise, daha en iyi kitabını okumadığımı görmüştüm ve kısa zamanda diğerlerine yöneldim.
Bana göre Gaiman kitaplarının sıralaması şu şekildedir:
1- Mezarlık Kitabı
2- Yokyer
3- Coraline
4- Amerikan Tanrıları
5- Anansi Çocukları
6- Yolun Sonundaki Okyanus
Çocuksu bir maceranın içinde kendinizi ürpermiş şekilde bulduğunuz bir kitap. İçinizdeki meraklı çocuk ya da ergene seslenen bu kitap beni bir sonraki sayfada, bölümde neler yaşanacak sorularıyla hevesle okumaya teşvik etti. Birkaç saat içerisinde okuyup keyifle kapağını kapatacağınızı düşünüyorum. Çünkü bende bu etkiyi bıraktı. Neil Gaiman'ın farklı düşünce dünyasını bir kere daha bize sunduğunu görebilmek çok mümkün. Okumanızı tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
Yazar Hakkında
Neil GaimanYazar · 107 kitap
Sandman, Coralin, Stardust gibi modern fantastik kurgu edebiyatında iz bırakmış olan roman ve çizgiromanların yazarı. Fantastik kurgudan bilim kurguya, grafik romanlardan filmlere kadar geniş bir alanda ürün vermiş olan Gaiman; Hugo, Nebula, Bram Stoker gibi kurgu edebiyatının en prestijli ödüllerinin sahibidir.
Neil Gaiman, Polonyalı Musevi bir ailenin çocuğu olarak, 10 Kasım 1960 tarihinde, Portchester, Hampshire, İngiltere’de dünyaya geldi ve Fonthill, Ardingly ve Whiftgift’in de arasında bulunduğu bir dizi Church of England okulunda eğitim gördü.
Gençlik yıllarında, J.R.R. Tolkien, Edgar Allan Poe, Ursula Le Guin gibi fantastik kurgunun ve Roger Zelazny, Robert A. Heinlein gibi bilim kurgunun büyük ustalarının eserlerini takip etti. 80’li yılların başlarında gazeteci olarak çalışmaya başlayan Gaiman, bu sayede ileride kitaplarını basacaklarını umduğu basın dünyasının önemli isimleri ile tanıştı.
İlk yayınlanan kitabı, Duran Duran adlı müzik grubunun biyografisiydi. Bir yandan farklı İngiliz dergilerinde makaleleri yayınlanırken, bir yandan da British Fantasy Society’ye yazdıklarını gönderiyordu.
Kendisi gibi İngiliz olan grafik roman yazarı Alan Moore’dan etkilenek, grafik romanlar için senaryo yazmaya başladı. İlk olarak Moore’un yarım bırakmasının ardından Marvelman’i tamamlayan Gaiman, bu yapıttan sonra, Future Shock, Violent Cases, Black Orchield gibi erken dönem eserlerine imza attı.
1989 yılında, kendisine büyük ün ve servet kazandıracak olan Sandman’i çıkarttı. Dream karakterinin baş rolünde yer aldığı çizgiroman serisi, 1989-1996 yılları arasında 75 fasikül olarak piyasaya çıktı ve daha sonra yapılan eklemelerle birlikte 11 cilt olarak kitaplaştırıldı.
Sandman sonrasında farklı çizgiroman firmaları için Elric, Lady Justice, Shadow Death gibi eserleri kaleme alan Gaiman, 2009 yılında, Batman R.I.P. serisi için yazdığı “Whatever Happened to the Caped Crusader” adlı çizgiroman senaryosu ile grafik roman piyayasındaki uzun süreli sessizliğini bozdu.
Grafik romanların dışında uzun romanlar ve kısa hikayelerle düz yazı alanında önemli eserler veren yazar, Diskdünya’nın yazarı Terry Pratchett ile beraber yazdığı Good Omens ile dünya çapında üne kavuştu. 1990 yılında çıkan romanı, 1996 yılında Neverwhere, 1999 yılında, daha sonra sinemaya da uyarlanan Stardust ve 2001 yılında, en iyi eseri olarak bilinen Amerikan Tanrıları takip etti.
Amerikan Tanrıları’nın başarısı üzerine, romanda ek bir karakter olan Anansi’nin adı altında, yeni bir roman kaleme alan Gaiman, Anansi Boys adlı bu roman sayesinde New York Times Best Seller listesinde bir numaraya kadar yükseldi. Yazarın son romanı, 2008 yılında yazdığı ve çocuklara yönelik olan The Graveyard Book (Mezarlık Kitabı) oldu. Gaiman’ın Anansi Boys dışındaki kitapları Türkçe’ye çevrildi.
Amerikan Tanrıları adlı kitabının yazımı sırasında kendisine bir web blog’u açan Gaiman, eserlerinin yapım aşamasını ve hayatından kesintileri yansıttığı ve journal.neilgaiman.com adresinde bulunan blogunu açıldığı tarihten beri aktif tutmakta ve yazılarını haftalık olarak sürdürmekte.
Minneapolis, Minesota, A.B.D’de, Addams Family House adını verdiği bir evde yaşayan yazar, eski karısı Mary McGrath’la olan evliliğinden Michael, Holly ve Madeleine adlı üç çocuğa sahip ve 2009 başından bu yana, şarkı sözü yazarı Amanda Palmer ile uzun dönemli bir ilişkisi var.
