Yazar:
Veysel Nazlı
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bazen bir defa dağılır, bir ömür toparlayamazsın!Edebiyat
Bütün kitapları keyifle okuyamazsın sevgili okur, bütün kitaplar mutluluk vermez sana. Biri gelir dağıtır gider, diğeri seni senden alır. En zoru da nedir bilir misin? Seni sana anlatan kitaplar... Kendini gördüğün anda içinde kaybolup gidersin. Bir kuyuya düşmüşsündür artık, Yusuf'un düştüğü kuyudan daha derin bir kuyu. Çıkarabilene aşk olsun!
"Zaman zaman -çoğu zaman- dağıldım, daha da dağıttım ve toparlayamadım. Dolayısıyla size keyifli bir okuma dileyemeyeceğim, bunu başından bilmenizi isterim."
Böyle bir uyarıyla başlıyor eser. Ne olursan ol yine gel, değil, benimle başa çıkabileceksen gel diyor, her yiğidin harcı değilim dercesine. Daha o anda anladım Kafkavari bir duygunun içine düşeceğimi. Nitekim okudukça yanılmadığımı da görmüş oldum. Öyle bir kahraman tanıdım ki üşengeçliğiyle 
Oblomov'u andırıyordu. Ama Oblomov'u bilirsiniz, yalnızca üşengeç bir kahraman değil, öyle bir ruhsal yapısı vardır ki kendinizden bir parça bulursunuz muhakkak... İsimsiz bir kahraman bu, bir o kadar yalnız, bir o kadar aç. Her eyleminde başka bir yapıtta buldum kendimi... 
Knut Hamsun'un 
Açlık kitabı da onlardan biriydi. Öyle ki okuduktan sonra bir süre her lokmamda aklıma gelmişti. 
Dağılma'nın açlığı da tam olarak öyleydi, bir yudum çaya hasret olup o çayın bir türlü boğazından geçemeyişi... Ne diyordu 
Nazan Bekiroğlu, "Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın," öyle oldu sanki... Elime aldığım çay bardağını usulca bıraktım masaya, 
Fyodor Dostoyevski görse "Ben bu kadarını yapmadım kahramanlarıma," derdi. Sanki kahramanları kendisi değilmiş gibi!
Ne kadar dağılırsak dağılalım okumak bize iyi geliyor değil mi? Kahramanımızın yegâne tutkusu ise yazmak! "Bir işim bile yoktu, oraya buraya yazılar gönderip geçinmeyi bekliyordum." Burada da 
Martin Eden düştü işte aklıma... Yaşadıkça yazmak, yazdıklarıyla
Oblomov'u andırıyordu. Ama Oblomov'u bilirsiniz, yalnızca üşengeç bir kahraman değil, öyle bir ruhsal yapısı vardır ki kendinizden bir parça bulursunuz muhakkak... İsimsiz bir kahraman bu, bir o kadar yalnız, bir o kadar aç. Her eyleminde başka bir yapıtta buldum kendimi... Knut Hamsun'un Açlık kitabı da onlardan biriydi. Öyle ki okuduktan sonra bir süre her lokmamda aklıma gelmişti. Dağılma'nın açlığı da tam olarak öyleydi, bir yudum çaya hasret olup o çayın bir türlü boğazından geçemeyişi... Ne diyordu Nazan Bekiroğlu, "Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın," öyle oldu sanki... Elime aldığım çay bardağını usulca bıraktım masaya, Fyodor Dostoyevski görse "Ben bu kadarını yapmadım kahramanlarıma," derdi. Sanki kahramanları kendisi değilmiş gibi!
Ne kadar dağılırsak dağılalım okumak bize iyi geliyor değil mi? Kahramanımızın yegâne tutkusu ise yazmak! "Bir işim bile yoktu, oraya buraya yazılar gönderip geçinmeyi bekliyordum." Burada da Martin Eden düştü işte aklıma... Yaşadıkça yazmak, yazdıklarıylaBunaltıcı...1000Kitap
Evet, şimdi kendi kitabımın bir incelemesini yapacağım. Elbette ki objektif olmayacak ve zaman zaman methedeceğim ama sanırım ben bir okur olsam yine bu tarz bir inceleme yazardım. Bu arada, kitaba 10 puan vermeme takılmayın, asla 10 puanlık bir eser değil. :)
Dağılma, adı sanı belli olmayan ana karakterin monoton ve bayağı hayatını gözler önüne seriyor ve bunu, yine baş karakterin yaşamı gibi sıradan ve sıkıcı bir şekilde yaparak okurun da canını fena halde sıkıyor.
Başlarken son derece etkili ve çarpıcı bir ön söz karşılar bizi. Bu hem bir ön söz hem de sert bir uyarıdır bir nevi. Yaşanacakların sinyalini verir ve "yol yakınken geri dönün" mesajını verir adeta.
"Zaman zaman -çoğu zaman- dağıldım, daha da dağıttım ve toparlayamadım. Dolayısıyla sizlere keyifli bir okuma dileyemeyeceğim, bunu başından bilmenizi isterim."
Şu ufak girizgah bile içimizi karartmaya yetiyor, karanlığın yüreğine doğru bir yolculuğa çıkacağımızı öğreniyoruz. Ama yazar bu yolculuğa herkesi davet etmiyor, bu iç karartıcı yaşamı, karanlık düşünceleri herkesin kaldırabileceğinden emin değil zira.
Belli belirsiz bir haykırış seziliyor sanki:
"Bu noktadan sonra geri dönüş yok, kitabı bırakacaksanız bunu hemen şimdi yapın!" dercesine bir haykırış...
Ve devam ediyor:
"O kadar dağıldım ki; her bir parçam bir yere sıçradı ve bu parçalar da kendi içlerinde bir daha dağıldılar.
Ama bazen dağılma çok daha kuvvetli bir birleşmenin habercisi olabilir, -ne zaman olacak kim bilir- ama bugün, ama yarın bu birleşme gerçekleşir.
Şunu da unutmayın; bazen dağılmak iyidir, bazı şeylerin dağılması gerektir. "
Bu basit ama çarpıcı kelime çok daha çarpıcı bir hâle geliyor ve son derece merak uyandırmaya başlıyor ve devam ediyor;
"Çoğu zaman dağıldığım oldu. Ama bu başka… Bu başka bir şey, farklı bir dağılma
Bildikçe daha da üzülmez miydi insan?Hayata Dair
12.12.2022/Dağılma.
Bir depresyonu görünce tanıyacak kadar depresyon yaşadım. Veysel Nazlı'nın Dağılma'sı da bunlardan biri. Kitaba ben bir başlık verecek olsaydım bu "Tekdüze" olurdu. Çünkü onun aktardığı depresyonun çeşidi "tekdüze yaşam" depresyonu. Okurken içinde olduğum şartlarında etkisiyle boğuldum, bu öyle bir okumaydı ki isteseydim kitabı tek solukta da okurdum o an okumayı tamamen de bırakırdım. Ruhum daraldı. Depresyon hallerimi yaşadım. Bir de öyle büyük büyük olaylar olmadan vermiş bunu. Yani sana ne sokakta yürüyen adamın pembe taytından değil mi? Öyle değil işte. Ben çoğu zaman gözlerimi kapatınca gördüğüm şeylerin işkencesinden ölüp ölüp dirilmişimdir. Bu insanın alemine giren küçücük bir parazitte olabiliyor büyük bir yaşanmışlıkta. Bazı yerlerde ne okuyorum dedim. 100 sayfa değil, 1000 sayfa da yazılsa bu duygularla okunur. Kitabın kapağını kapatırken o çay hadisesinden dolayı , şimdi bir kupa dolu çay içmeye serencim dedim. Buraya kadar kendimi fark ettiğim hatırladığım bir okumaydı....
Çay ocağına giderken bir kalabalık gördüm, durdum dinledim. Keşke durmasaydım. Keşke bugün tek hayalim, kitabın bana hissettirdiğini yaşamak olarak kalsaydı. Ölümün bir kokusu vardır ya hani o koktu o an bana. Ama vallahi ölen çocuksa koku değişiyor. Ölenin yaşı değil belki ama masumiyeti belirliyor bunu ... Yalan dünya. Bu dünyanın ne kadar yalan olduğunun en keskin kanıtı bir çocuk cesedidir. Bir çocuk ceset oldu mu dünya kararır. Batar mahvolur. Soğur. Bazen rüyalarımda Azra yüksekten düşer. Ben aşağı inip de onun nefes alıp verdiğini görene kadar biterim. Ölürüm. Ama ona bir şey olmaması umudunu taşırım rüyada. Yeğenlerimden birine kızsam, kırsam onu düzeltene kadar rahat nefes alamıyorum. Allah düşmanıma bile evlat acısı yaşatmasın. Dağılmak var dağılmak var
7/10
2023 50. kitabı
Gayet başarılı bir anlatıma sahip, bir iç dökme ve iç muhasebelerin görüldüğü güzel bir kitap okuduğumu düşünüyorum.
Anlatımı gerçekten beğendim, yeni nesil yazarların özellikle bahsettiklerim kişiler, watpadd yazarları olur, ne bileyim özellikle de bu platformda asmak kesmek gibi ben yazarım diye at koşturanlar, kendine yazar sıfatını yakıştırmaya çalışanları kastediyorum. Neyse.. Gerçekten umutlandım.
Gelelim hikayemize.. karakterimiz de tıpkı toplumda rastladığımız insanlara benziyor, onları hepimiz gördük ve belki de bir kısmı bizim içimizde de var. Hayatını ve yapacaklarını, mutluluğunu, her şeyini erteleyen, günübirlik yaşayan, başarısızlık ve aşağılık kompleksini bir kenara koyamayan tipik karakterlerle dolu bir dünyada ne yazık ki onlarla hep karşılaşıyoruz. Kitaptaki karakterimizi de ben öyle buldum. Ne yaptığını anlamlandırmak istemeyen, yer yer bilinçli bir psikolojiyle kendi çöküşünü hazırlayan bir insanın hikâyesi.
Yeni bir yolculuğa çıkmak isteyen ve başkalaşım içinde olan okurlara tavsiye ederim.
Uzunca bir aradan sonra merhaba herkese.
Bu kitap sevgili Veysel Nazlı'nın hediyesi olarak elime geçti. Kendisine ince düşüncesi ve nezaketi için teşekkür ederim.
Kitapta bahsi geçen kahramanımız sürekli kendisiyle ve etrafındaki insanlarla kavga halinde ve biraz da takıntılı bir kişiliğe sahip. Aç, sefil ve dilenci gibi yaşamaktan hoşlanan bir tip. Kendisine teklif edilen işten bile şüphelenen, etrafındaki insanlardan hoşlanamayan, onların mutluluğunu kıskanan, hayatı sorgulayan sorgularken de isyan eden bir psikolojiye sahip.
Ara ara Dostoyevski romanı mı okuyorum acaba dediğim kesitler de mevcuttu. Rusların romanlarında geçen kasvetli ve iç bunaltıcı havanın bu kitapta da hisssedilmesi bu şekilde düşünmeme neden oldu.
Kitap kendini çok tekrar eden ve zaman zaman önemsiz bir konuyu uzun uzadıya anlatması bakımından biraz sıkıcı olabiliyor. İlerleyen sayfalarda başka bir olay örgüsüyle durumu toparlıyor ama yeterli mi bilmiyorum. Yazar henüz yolun başında olmasına rağmen gayet güzel iş çıkarmış. Kendini geliştirip daha da güzel eserler ortaya koyacağına eminin.
Herkese keyifli okumalar
Ismi olmayan hayatı adeta bir odanın içinde pislik içinde yemek yemeyi bile unutan diğer yanda kendine yazar olma misyonu yükleyen bir karakterle tanışmak istermisiniz veya tanışmamak:)
Okurken hele herseyi düzgün tertipli yapan biriyseniz adamın bu halleri sizi epey bir yoracaktır.
Uyumadığı zamanlar sokağa atar kendini belki kendini anlayacak, dinleyecek birini bulmaktı umudu..
Her insanın zaman zaman boşvermişligi oluyordur ama karakterimizin boşvermişligi artık dibe vurma raddesine gelmiştir onu bu hale getiren mutlaka sebebleri vardır kendince.
Hep bir toparlanma istegi ile çırpınırken tekdüze ve günün yarısını uykuda geçiren rüyasında gördükleri yaratıklardan kurtulup normal hayatına dönebilecek mi?
Okurken aslında sizi bir yandanda düşündüren kısa ama Zwig kitaplarının bende yarattığı o doygunluğu yaşatan bu kitabı sizde çayınız, kahveniz eşliğinde yalnız, aç bir adamın karanlık bir odada,toparlanma çabasıyla dağılan, avare bir hayata ortak olun..
Tüm kitapsever dostlarıma mutlu akşamlar kitaplarla güzelleşen vakitler diliyorum.
Son zamanlarda okuduğum en iyi varoluşsal, realist ve yalnızlık psikolojisinin derinlemesine irdelendiği bir eserin paylaşımı ile geldim.
Yalın anlatımı ile kısa bir roman.
Tutunamayan ana karakterin adı yok, kimsesi yok, yiyeceği yok, işi yok, parası yok. Aylardır kirasını ödeyemediği bir evde, kirlilik ve bakımsızlık içerisinde yaşıyor. Ve bunlara rağmen kendisini ay ile özdeştirmesi bana bir hayli ilginç geldi doğrusu.
Anlatım, ben dili ile. Baş karakter kendini o an çemberinde anlatıyor. Öncesi yok, sonrası yok. "Neden bu hale düştü, sonrasında ne olacak" sorukarı aklımıza gelse de cevap bulamıyoruz. Anlatımdan yazar olduğunu anladığımız şahsın sadece iki gününe konuk oluyoruz. Hezeyanlı uykuları, açlıkla ve duygusal iniş çıkışlarla geçen iki gününe.
Oblamov 'un tembelliği ve boşvermişliği, Dostoyevski 'nin Yer Altından Notlar, Suç ve Ceza ve Öteki Ben kitaplarının ana karakterlerinin özellikleri ile Anayurt Oteli (Yusuf Atılgan) nin Zebercet'in duygusal hezeyanları, Kafka 'nın Samsa' sına kadar yerli ve yabancı edebi eserlere konu olmuş, tutunamayan pek çok karakterden izler taşıyor.
Okuduğum karakterlerin duygularını anlama ve onlarla bağ kurma noktasında oldukça empatik bir okur olduğumu düşünüyorum. Ama bu kitapta o empatiyi kuramadım, karakterini sevemedim ve onun iki gününe tahammül edemedim. Oblamov da da benzeri duyguları yaşamış bu kitabı sevdiğim gibi o kitabı da sevmiştim.
Benim gibi sizlere de farklı okuma deneyimi sunacak bu kitabı okumanızı öneririm.
Bu dağılma olarak adlandırılan durum tamamen fazla toplu, çok düzenli hep aynı şeyleri yaşayan insanların hepsinde bir dönem oluşan bir depresyon çeşidi bence. Her gün yapılanı yapmak istememek, her anının aynı olmasından sıkılmak vb. durumların doğurduğu olmaması gerekeni yapmaya eğilim göstermek olarak nitelendirilebilir.
Okurken içim çekildi desem herkes kitabın çok sıkıcı olduğunu düşünecektir fakat okurken aynı durumdaki Tümay’ı ve o zamanlardaki hislerimi birebir tekrar yaşadım. Ve bunu da kitap için iyi bir izlenim olarak gördüm. Karakterin duygusuna hakim olmak her kitaba nasip olmuyor.
Kitabımızda insan hayatlarının telaşları arasında büyük bir depresyonun tam ortasında olan aç bir adamın gözlemlerini yansıtmış yazar. Ben kitabı okurken bazı yönleriyle Kafka’ya bazı yönleriyle de Oscar Wilde’a çok benzettim. Sevdiğim tür ve yazarlardan nağmeler görmek benim için güzeldi. Okuyacak ve okuduktan sonra “Ne olmuş yahu biz insanoğluna?” diyecek cesareti olan herkese tavsiyemdir.
Yalnız ve aç bir adam,
Karanlık bir oda
Ve toparlama çabasıyla tümden dağılan avare bir hayat...
Hayatta bir başına kalmış yalnız , depresyonu dibine kadar yaşayan ve aç bir adamın gün içinde yaşadığı tüm olayları, dışarıda karşılaştığı insanların gündelik hayatını kaleme aldığı bir roman @veysellnazli nın DAĞILMA adlı kitabı..
Karakterin adı yok, işi yok, parası yok, kalacağı doğru düzgün bir evi yok.. Yazar o depresyon halini öyle bir yansıtmış ki iliklerinize kadar hissediyorsunuz
Hep sevmişimdir yer altı edebiyatını.. Zevkle okuduğum bir kitap oldu..
Kitabı okurken Tutunamayanlar aklıma geldi sık sık.. Kitabın sonunda ise tam bir Franz Kafka'nın Dönüşüm kitabını anımsattı..Çok güzeldi.
Kitabın kapak tasarımını ise çok beğendiğimi söylemek istiyorum. Dikkat çekici ve güzel bir ayrıntı olmuş. Kitabı okuyanlar ne dediğimi anladı.
Gönül rahatlığıyla tavsiye edeceğim bir kitap okudum.
Dağılma...
Aylardan Mayıs. Zamanı neden belirtmek istediğime dair sizi ikna edebileceğim herhangi bir fikrim yok. Yüz yetmiş metrekarelik bir evin otuz metrelik bir odasında, altına sünger yığılmış kıçı kırık bir sandalyede oturmuş inceleme yazıyorum.
Bir kitap okumuştum. İsmi Dağılma. Nedensizce bu kitap düştü hatırıma. Başka şeyler de düştü aslında ama dağıttım onları Dağılma kitabının karakteri gibi acımasızca ve umarsızca... Dağıldım, dağıttım ve biraz daha yaşadım. Hala yaşıyorum öyle ki parmaklarım klavyenin üzerinde ne yazdığını bilen parmaklar gibi geziyor oysaki ne yazacağıma dair fikirlerim sürekli dağılıyor ben yazmak istedikçe onlar inatla dağılıyor. Neyse Dağılma kitabın da yazıldığı gibi “Ama bazen dağılma çok daha kuvvetli bir birleşmenin habercisi olabilir.” Ben de buna inanayım.
Seneler geçmesine rağmen kitabın hatırıma düşmesi tuhaf. Herhalde bu kitap hayat denen metafordan yeterince nasibini aldığı için hatırıma düştü. İyi ki de düştü çünkü dağıldım.
En beğendiğim alıntısı da buydu: “Kural buydu işte, her şey akıp gidiyordu ve biz de hayatın kendisiyle birlikte sürüklenip gidiyorduk.
Yazar Hakkında
Veysel NazlıYazar · 2 kitap
Veysel Nazlı, 12 Ağustos 1999’da Bingöl’de doğdu. Bingöl Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünden mezun oldu. Edebiyat bölümü, onu okumaya ve yazmaya sevk etti. Çeşitli şiirler yazdı ve 2020 senesinde ilk romanı için çalışmalarına başladı. 2021 yılında, 
Dev Aynasında Bir Pire adlı ilk şiir kitabı, 2022 yılında ise Dağılma isimli ilk romanı yayımlandı.
Dev Aynasında Bir Pire adlı ilk şiir kitabı, 2022 yılında ise Dağılma isimli ilk romanı yayımlandı.
