Yazar:
Burhan Sönmez
Çevirmen:
Zinyət Əmirova
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
İlk Yayın Tarihi:
Nisan 2011
Yayınevi:
Qanun Nəşriyyatı
ISBN:
9789952360233
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Feruzeh ile Brani Tawo iki farklı ülkenin aynı siyasi ikliminden dolayı köklerinden kopup (koparılan) İngiltere'nin bol yağışlı ortamında kök salan (salmaya çalışan) iki göçmen.
Feruzeh'in en sevdiğim özelliği "Sır Kitabı" adını verdiği şiir kitabını sürekli yanında taşıması. 
Zar Adam'ın zar atması gibi o da Sır Kitabı'nın şiirlerine sığınıyor. Zar Adam'a göre Feruzeh'in en büyük şansı İran Edebiyatı'nın derinliği kestirilemeyen şiir deryası.
Brani Tawo ise Türkiye'nin çok verimli siyasi ikliminden yandaş gübresiyle beslenmek yerine kendisine devrimci diyen Türkiye iklime hiç uymayan yabani otların arasında büyümeye çalıştığından köklerinden kopup İngiltere'ye kadar savrulmuştur.
Damakta hoş bir tat bırakan güzel bir hikaye.
Kesinlikle yatırım tavsiyesidir.
Zar Adam'ın zar atması gibi o da Sır Kitabı'nın şiirlerine sığınıyor. Zar Adam'a göre Feruzeh'in en büyük şansı İran Edebiyatı'nın derinliği kestirilemeyen şiir deryası.
Brani Tawo ise Türkiye'nin çok verimli siyasi ikliminden yandaş gübresiyle beslenmek yerine kendisine devrimci diyen Türkiye iklime hiç uymayan yabani otların arasında büyümeye çalıştığından köklerinden kopup İngiltere'ye kadar savrulmuştur.
Damakta hoş bir tat bırakan güzel bir hikaye.
Kesinlikle yatırım tavsiyesidir.
İNSAN EN CANALICI HİKAYEDİR·159 syf.·
9/10
2021 48. kitabı
“Sessizlik olur.
Ve sessizlik devam eder.”
Masumlar kitabının son cümlesi. Aslında ilk cümlesi beni çok etkilemişti. İlk cümlede kendimden o kadar çok şey görmüştüm ki, kitabın son cümlesiyle içimdeki sessizlik, sessiz çocuklukta devam etti.
Masumlar romanı şu cümle ile başlıyor: “Benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde.” Çocukluk birçok insanın yarasıdır. Kitabın kahramanı ve anlatıcısı Brani Tâwo’nun da yarasıdır bu. Bir taraftan çocukluğunun şekillenişine sebep olan köyündeki olaylar, diğer taraftan yetişkin olarak evinden ve ülkesinden uzakta yalnız ve uykusuz bir yaşam. Burhan Sönme ustaca geçmiş ve şimdi arasında bir mekik dokuyarak Brani Tâwo’yu anlatır bize.
Hayta nedir? Geçmiş nedir? Yaşamı ne oluşturur? İnsanın tarihi nerde başlar, nerde biter ve tümü nedir? Burhan Sönmez Masumlar romanında bu soruların cevabının biz okurlara hikayeler olduğunu söyler. İnsan hikayelerden ibarettir. Her anı, her yaşı, her zamanı bir hikayedir. Buna bakarak şunu çok rahat söyleyebiliyorum: İnsan kendisinin hikayesidir. İnsan bir hikayedir. Zaten insanın varoluşuna baktığımızda karşımıza bir hikaye çıkmıyor mu? Tanrının yazmış olduğu bir hikaye!
Hikayeleri güzel kılan her zaman anlatıcıdır. Anlatıcının bir hikayeyi hangi kelimeleri kullanarak anlatmasıdır. Hatta kitabın bir yerinde, yanlış hatırlamıyorsam, biri Brani Tâwo’dan hikaye anlatmasını ister. O aslında anlatacağı hikayeyi biliyor, sadece bu hikayeyi hangi kelimeleri kullanarak anlatacağına karar veremiyor ve zorlandığı kısımda bu oluyor. Kelimeler ve onların güçlü anlamları, tınıları bir hikayeyi bambaşka bir hale dönüştürebiliyor. Brani Tâwo nenesi Kewe’den dinlemiştir köyüyle ve annesi ile ilgili hikayeleri.
Burhan Sönmez çok başarılı bir şekilde kendi
Masumlar’ı okurken en çok, karakterlerin iç dünyasına bu kadar yakından bakabilmek hoşuma gitti. Sanki olayları dışarıdan izlemekten çok, doğrudan onların zihninin içine giriyormuşum gibi hissettim. Bu da kitabı benim için daha etkileyici kıldı.
Yazarın dili oldukça sade ama bu sadeliğin içinde güçlü bir duygu var. Abartıya kaçmadan, küçük detaylarla insanın içine dokunabilmesi bence kitabın en başarılı taraflarından biri. Özellikle bazı sahnelerde durup düşündüğümü fark ettim.
Kitabın arka planında ise sadece bireysel hikâyeler değil, toplumla ilgili bazı eleştiriler de seziliyor. İnsanların bastırılmış yönleri, aile yapısı ve toplum baskısı üzerinden dolaylı bir şekilde siyasal ve toplumsal göndermeler yapıldığını hissettim. Bu da metni biraz daha derinleştiriyor.
Yine de her şey kusursuz değildi. Bazı bölümlerde tempo belirgin şekilde düşüyor ve aynı duyguların etrafında dolaşılıyormuş hissi oluşuyor. Bu anlarda kopmadım ama biraz zorlandım diyebilirim.
Genel olarak Masumlar, sakin ama etkisi sonradan büyüyen bir kitap gibi geldi bana. Büyük olaylardan çok, insanın içindeki sessiz kırılmaları anlatmasıyla aklımda kaldı.
Brani Tawo, devrimci arkadaşlarını mücadele kaybetmiş, kendisi de öldü diye bırakılmış Haymana Ovasındaki köyünden "gönülsüz mecburiyetle" gittiği İngiltere'de yaşamını sürdüren biri.
Mehmed Uzun'un dediği gibi "İnsan köklerini yabancı bir toprağa salamaz." Çünkü insanı yabancı bir toprağa sürgün ettiğinizde köklerinden koparmanız gerekir. Kökleri, yani çocukluğu, anıları, ailesi, ilk aşkı, ilk öğretmeni insanı insan yapan her şey oradadır. Yabancı toprakta yeniden kök salması belki bir ihtimal ama çiçek açması imkansızdır.
Bu gönülsüz mecburiyetin kıyısında savrulurken köyündeki anıları, acıları da yanında en sevdiği kitabını taşır gibi taşıyor. Aynı nenesi Kewê gibi. Kewê daha genç yaşında ailesini birer birer kaybettiğinde her cenazenin ardından bahçesindeki elma ağacına bir çaput bağlıyor. Bağladığı her çaput içindeki acıyı bir nesneye yansıtmasıydı ve onu bağlayınca ondan uzaklaşacakmış gibi hissediyordu belki de. Kewê en son kızını da kaybedince o yas ağacının elmasından bir tohum alıyor ve o köyü terkediyor. Gittiği yere o tohumu ekiyor belki yeşeren tohum gittiği yerde çiçekler açar diye. En etkilendiğim karakter Kewê oldu kitapta.
Brani Tawo'nun köyü ve Cambridge arasındaki en kuvvetli bağı çocukluğu tabi. Orada tanıştığı İranlı Feruzeh ile acılarını ve günahlarını temize çekiyor. Her görüşmelerinde bir masal anlatıcı hâline geliyor. Masumlardan ve diğerlerinden söz ediyorlar. Günahlardan ve masumiyetlerden. Ama masumiyet bir günahsızlık hâli değildir ki. Kim günahsız? Masumiyet günahlarını kusurlarını kabul etme hâlidir bence.
Mehmed Uzun'un dediği gibi "İnsan köklerini yabancı bir toprağa salamaz." Çünkü insanı yabancı bir toprağa sürgün ettiğinizde köklerinden koparmanız gerekir. Kökleri, yani çocukluğu, anıları, ailesi, ilk aşkı, ilk öğretmeni insanı insan yapan her şey oradadır. Yabancı toprakta yeniden kök salması belki bir ihtimal ama çiçek açması imkansızdır.
Bu gönülsüz mecburiyetin kıyısında savrulurken köyündeki anıları, acıları da yanında en sevdiği kitabını taşır gibi taşıyor. Aynı nenesi Kewê gibi. Kewê daha genç yaşında ailesini birer birer kaybettiğinde her cenazenin ardından bahçesindeki elma ağacına bir çaput bağlıyor. Bağladığı her çaput içindeki acıyı bir nesneye yansıtmasıydı ve onu bağlayınca ondan uzaklaşacakmış gibi hissediyordu belki de. Kewê en son kızını da kaybedince o yas ağacının elmasından bir tohum alıyor ve o köyü terkediyor. Gittiği yere o tohumu ekiyor belki yeşeren tohum gittiği yerde çiçekler açar diye. En etkilendiğim karakter Kewê oldu kitapta.
Brani Tawo'nun köyü ve Cambridge arasındaki en kuvvetli bağı çocukluğu tabi. Orada tanıştığı İranlı Feruzeh ile acılarını ve günahlarını temize çekiyor. Her görüşmelerinde bir masal anlatıcı hâline geliyor. Masumlardan ve diğerlerinden söz ediyorlar. Günahlardan ve masumiyetlerden. Ama masumiyet bir günahsızlık hâli değildir ki. Kim günahsız? Masumiyet günahlarını kusurlarını kabul etme hâlidir bence.
İyi kötü farketmez herkes ‘masum’dur :)·159 syf.·1000Kitap
7/10
2025 91. kitabı
“Çok lezzetli bir kitap önerisi ile geldim.”
Diye bir cümleyle öneri gelince bu kitap, elimdekileri bi kenara atıp hemen merak ve heyecanla okumaya başladım.
Masumlar , “benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde” cümlesi ile başlıyor. Daha ilk cümleden itibaren anlayacağımız gibi kitap bir tür “sürgünlük” teması yoğun olsa da, sonunda anlıyoruz ki; “insan insanın sığınağıdır” aslında.
İki farklı zamanda geçiyor hikaye, iki farklı coğrafyada, iki farklı şehirde ve iki farklı dil, iki farklı evren… ilk hikaye, Haymana Ova-sı’ndaki bir köyden, ikinci hikaye ise Cambridge yer alıyor. Zamanlar ve mekanlar farklı olsa da, geçmişten günümüze insanın duyguları sanki hiç değişmiyor gibi. Aidiyet duygusu, kök salma arzusu hep aynı.
Dil bakımından çok beğendiğimi söylemeliyim öncelikle. Köyde geçen hikayelerde kullanılan dil, uzun uzun cümleler, güzel betimlemeler, yoğun bir anlatım olmasına rağmen, size verdiği mesaj kısa öz ve bir o kadar içten.
Yani tıpkı eski insanlarla sohbet ettiğinizde hissettiğinizde o duyguyu hissediyorsunuz içten içe, o huzur işliyor bedeninize.
Şehirde geçen hikayede ise, cümleler kısa, anlatım sade, betimlemeden uzak fakat derin bir sorgulamaya yönlendirecek şekilde düşündürücü ve yükü ağır. Burda da yüne günümüz şehir insanının kısa cümlelerle kurduğu iletişimi ve aslında konuşamadıkları o düşüncelerin kaygısı ve huzursuzluğunu hissediyor insan. Dil tekniğine kesinlikle hayran kaldım.
"Eski zamanlarda herkesin kendi ruhuna uygun bir kitabı olurmuş. 'Sır kitabı' der, ömür boyu yanlarında taşırlarmış.”
Feruzeh de sır kitabını hep yanında taşıyan, az soran, çok anlayan huzur dolu bir karakter…
Brani Tawo ise daha çok soran, anlamaya ve anlaşılmaya hasret, ölen arkadaşları için yaşamayı onlara
Masumlar , “benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde” cümlesi ile başlıyor. Daha ilk cümleden itibaren anlayacağımız gibi kitap bir tür “sürgünlük” teması yoğun olsa da, sonunda anlıyoruz ki; “insan insanın sığınağıdır” aslında.
İki farklı zamanda geçiyor hikaye, iki farklı coğrafyada, iki farklı şehirde ve iki farklı dil, iki farklı evren… ilk hikaye, Haymana Ova-sı’ndaki bir köyden, ikinci hikaye ise Cambridge yer alıyor. Zamanlar ve mekanlar farklı olsa da, geçmişten günümüze insanın duyguları sanki hiç değişmiyor gibi. Aidiyet duygusu, kök salma arzusu hep aynı.
Dil bakımından çok beğendiğimi söylemeliyim öncelikle. Köyde geçen hikayelerde kullanılan dil, uzun uzun cümleler, güzel betimlemeler, yoğun bir anlatım olmasına rağmen, size verdiği mesaj kısa öz ve bir o kadar içten.
Yani tıpkı eski insanlarla sohbet ettiğinizde hissettiğinizde o duyguyu hissediyorsunuz içten içe, o huzur işliyor bedeninize.
Şehirde geçen hikayede ise, cümleler kısa, anlatım sade, betimlemeden uzak fakat derin bir sorgulamaya yönlendirecek şekilde düşündürücü ve yükü ağır. Burda da yüne günümüz şehir insanının kısa cümlelerle kurduğu iletişimi ve aslında konuşamadıkları o düşüncelerin kaygısı ve huzursuzluğunu hissediyor insan. Dil tekniğine kesinlikle hayran kaldım.
"Eski zamanlarda herkesin kendi ruhuna uygun bir kitabı olurmuş. 'Sır kitabı' der, ömür boyu yanlarında taşırlarmış.”
Feruzeh de sır kitabını hep yanında taşıyan, az soran, çok anlayan huzur dolu bir karakter…
Brani Tawo ise daha çok soran, anlamaya ve anlaşılmaya hasret, ölen arkadaşları için yaşamayı onlara
Burhan Sönmez ' i 
Labirent kitabıyla tanıdım. Labirent, Burhan Sönmez’in en modern ve zihinsel katmanı yüksek kitaplarından biri. Hafıza kaybı yaşayan bir adamın kimliğini, geçmişini ve varoluşunu sorguladığı bir roman. Kesinlikle okumalısınız.
Masumlar ise çok daha masalsı, köklere ve sessiz acılara dönük.
Aynı yazar, ama iki kitapta da bambaşka bir dünya kuruyor.
Benim için bir numara Masumlar şimdilik. Sırada okuyacağım kitabı 
Taş ve Gölge olacak.
Yazarın dili okuyucuyu kelimelerin ötesine sürüklüyor. Her bir cümlede sessizlik,her sessizlikte bir hikaye var.
Masumlar geçmişin acılarıyla bugünün sessizliği arasında sıkışmış hayatları anlatıyor. Romanda masalsı bir dil eşliğinde ölüm, aşk, bellek, adalet ve masumiyet temaları işleniyor.
Masumlar, acının bile içinden umut çıkaran, çok katmanlı ve şiirsel bir yolculuğa çıkaracak sizleri.MasumalarEdebiyat
Kewe için diye başlıyor kitap. Ama Kewe'nin uzaktan yakından hayatına dokunmuş yada değmeden geçmiş bir sürü kişi ve hikâyeleri sığdırılmış şu kısacık kitaba. Yetmemiş ünlü yazarladan,bir filozofdan ve müzisyenden de kısacık notlar eklemiş. Her bölüme şiirler serpiştirmiş. Bu kişileri ve hikayeleri o kadar büyük bir ustalıkla birleştirmiş ki, kitap da kopukluk olmuyor. Her satırını alıntı yapmak istedim. Çok keyif alarak okudum kesinlikle tavsiye ederim. Keyifli okumalar :)
Kutsaldır hayat. Ve insan insanın sığınağıdır...
Burhan Sönmez’in ikinci romanı, benim de okuduğum ikinci Burhan Sönmez eseri olan “Masumlar” etkileyici, samimi bir sürgün hikayesi.
Sürgün deyince aklımıza acı, yas, öfke, intikam duyguları üşüşüverir. Zira, adı üzerinde sürgün, gönülsüzce gitmek, bir şeylerden kaçarken köklerini ve sevdiklerini geride bırakmak demek. Bu nedenledir ki edebiyatımızda sürgün hikayeleri genelde hüzünle ve intikam duygusuyla doludur.
Burhan Sönmez ise farklı bir sürgün hikayesi ile ve intikam yerine umut dolu bir dille çıkıyor karşımıza.
Romanını iki ana hikaye üzerinden kurgulamış Burhan Sönmez ve akışta hep sırayla bu iki hikayeden birini ilerletmiş. Hikayelerin ilki, İngiltere’de sürgünde olan kahramanımız Brani Tawo’nun yaşadıkları. İkincisi ise memleketi Haymana’da bıraktığı çocukluğu, geçmişi, kökleri… Okuyucuda kafa karışıklığı yaratabilecek bu kurguyu son derece başarılı şekilde yazıya dökmüş Burhan Sönmez. Akıcılığı korurken hikayelerin esrarını dikkatle serpiştirmiş romanının içine ve her iki akıştaki hikayenin sonunu da heyecanla bekletmiş okuyucuya… İlk romanı Kuzey’den tamamıyla farklı; duru bir dille ve daha çok diyaloglar üzerinden ilerletmiş romanını.
Bir tarafta, ülkelerinden kilometrelerce uzakta, Cambridge’de yolları kesişen Brani Tawo ile İran'lı Feruzeh birbirlerine yaslanarak sürgünün acısını azaltmaya çalışırlar. Kader birliği yapan bu iki genç geçmişlerindeki sırları ve hikayeleri paylaştıkça güçlenir ve hayata tutunurlar. Diğer tarafta Brani Tawo’nun Haymana’daki tanıdıkları vardır; hayatın önlerine çıkardığı binbir zorluğu teker teker aşma gayreti içindedirler.
Hikaye ilerledikçe anlarız ki, iç içe geçen bu iki hikayedeki herkes hayatın içinde bir yerlerde sürgündür aslında… Brani Tawo siyasi sebeplerle, Feruzeh hayal kırıklığıyla, Ferman korkunç
Kejê mirzobege, gul sore, por drêje
Bir insan (kejê) hayatına kaç tane sevdiğinin ölümünü sığdırabilirki işte bir kadın ve tohumundan olan herkesin ölümü ve sancılı bir hayat
Allah cesaret vermişse ilk önce kadınlara vermiştir ve güç vermişse kadından başka bir canlıya vermemiştir
Kewê bir lanetin ve acıların gölgesinde büyüdü
Kewê diktiği elma ağacına sırtını verir ve tüm güzelliklerini unutur
Heymana ovasın dan bir ölüm seslenir kewê'ye
"Anê beni tatlı bir uykudan uyandırdın"
Sitê ölürken kewê kızı mâna ile bir başına kalır (mâne bir süre sonra ölüyor)
Batılı yazarların (marguez, tolstoy) alıntılar paylaşan yazar okurunu edebiyata doyuruyor
Haymana ve cambridge yaşayan ve politik sebeplerden ötürü topraklarından ve sevdiklerinden ayrılmaz zorunda kalan brani tawo ve feruzeh iki ayrı ülkenin ve ortak noktaları olan acılar ve memleket hasreti acıları bir olan bu iki insan İngiltere'de birbirlerini bulurlar ve brani tawo istasyon meydanında serin bir hava da kewê nin kızına söylediği ve kızının da oğluna (brani tawo) söylediği şarkıyı feruzeh'e okur ve feruzeh öpülmesini ister brani öper bir daha öpmesini ister brani bir daha öper
Masumlar'ın "2011 Edebiyat Ödülü"nü kazandığı Turkiye Gazeteciler Cemiyeti Sedat Semavi Ödülleri töreninde Burhan Sönmez'in yaptığı konuşma.
Önce söz vardı. O söz şimdi bizim katımızda ve elimizde.
Bu ödülün ağırlığı benim açımdan, daha önce bu ödülü almış olan büyük ustaların
gölgesinden gelir. Yaşar Kemal, Turgut Uyar, Edip Cansever gibi büyük insanların aldığı bir
ödülü taşımak benim için çok ağır bir yüktür. Onların gölgesi ki bir kayadan daha ağırdır.
Ödülün maddi kısmını, bu geceyi soğukta geçiren Van'daki deprem mağduru kardeşlerimize iletmek istiyorum. Benim için onur ve gururdur.
“İnsan neden yaşar?” sorusu bir yazar açısından “insan neden yazar?”a dönüşür.
Herhalde iki derdi vardır yazının.
BM rakamlarına göre dünyada her gece 1 milyar insan yatağa aç ve üşüyerek giriyor.
Masumlar öncelikle onlardır.
İkinci kısımdakiler ise, her gece yatağa giden kaç milyar insan bilmiyoruz, ama aç veya
tok, zengin ya da fakir, kadın veya erkek: kalbi kırık insanlar, garipler, yetimler, mutsuzlar,
terk edilmişler, umutsuzlar... Onlar bizim masumlarımızdır. Onlara söyleyecek tek şeyimiz
olabilir. Umut ki bizim en yüce bayrağımızdır, onu asla yere düşürmememiz lazım.
Büyük Fransız filozofu Jean Paul Sartre'ın söylediği söz: “İnsanların çıplak ayakla
dolaştığı bir dünyada yazarın görevi ayakkabı yapmaktır.” Bugün biz masumlar için ayakkabı
yapmaya çalışıyoruz, yazarak.
Sondan bir önceki söz: Bu ödül aynı zamanda kitabı yazarken yanımda hissettiğim,
artık hayatta olmayan, bu güzel ülkenin güzel insanları için hayatlarını veren devrimci
arkadaşlarım, devrimci ağbilerim ve ablalarım içindir.
Son söz aslında her zaman ilk olması gereken sözdür: Anneme ve babama bir selam…
Beni doğurdukları, beni büyüttükleri için değil; beni var ettikleri, beni ben yaptıkları için.
Anadolu'nun ücra
Yazar Hakkında
Burhan SönmezYazar · 8 kitap
Masumlar adlı romanı ile 2011 yılı Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'ne değer görüldü.
Murathan Mungan'ın hazırladığı Bir Dersim Hikâyesi adlı kitapta Tarih Öncesi Köpekler öyküsüyle yer aldı. (2012)
Burhan Sönmez, Haymana’da doğdu. İstanbul’da Hukuk Fakültesi’ni bitirdikten sonra bir süre avukatlık yaptı. TAKSAV’ın (Toplumsal Araştırmalar, Kültür ve Sanat için Vakıf) kurucuları arasında yer aldı. ÖDP’nin (Özgürlük ve Dayanışma Partisi) kurucu üyeliğini ve genel başkan yardımcılığını yaptı.
Politik nedenlerle birkaç kez gözaltına alındı. 1996 yılında polis marifetiyle ağır yaralandı. Uzun yıllar İngiltere’de (İşkence Tedavi Merkezi’nin desteğiyle) tedavi gördü. Şiire ilgi duymasına ve ulusal ölçekli yarışmalarda ödül almasına rağmen, sonradan romana yoğunlaştı. Elektriksiz ücra bir köyde, Kürtçe masallar anlatan bir annenin elinde büyümüş olması ve buna modern edebiyatın gücünü katması, yazarlığının ilhamını ve alt yapısını oluşturur.
Romanları otuz sekiz ülkede yayımlandı. Uluslararası PEN bünyesindeki ‘Writers Circle’ın kurucularındandır. 2016 yılından beri Uluslararası-PEN yönetim kurulunda yer almaktadır. ODTÜ’de Edebiyat Kuramı ve Roman üzerine ders verdi. ABD’de Vaclav Havel Ödülü’ne (2017), Britanya’da EBRD Edebiyat Ödülü’ne (2018) değer görüldü.
Halen İstanbul’da ve Cambridge'te yaşıyor.
Kuzey (2009), Masumlar (2011), İstanbul İstanbul (2015) romanlarını izleyen Labirent (2018), Burhan Sönmez’in dördüncü romanıdır. Masumlar, 2011 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’nü ve İzmir St. Joseph En İyi Roman Ödülü’nü aldı. Bir Dersim Hikâyesi (Metis, 2012), Bana Adını Söyle (YKY, 2014) ve Gezi (Almanya, Binooki, 2014) öykü derlemelerine katılan Sönmez, BUYAZ’ın verdiği 2015 Öykü Onur Ödülü’nün sahibi oldu. Şair William Blake’in Cennet ile Cehennemin Evliliği kitabını Türkçeye çevirdi (Ayrıntı, 2016).
KUZEY
Burhan Sönmez‘in ilk romanı olan Kuzey, Rinda adlı genç bir avcının serüvenini anlatmaktadır. Daha iki yaşındayken babası onları terk edip gitmiş, ama yirmi yıl sonra köyüne dönerken ölmüştür. Rinda, babasının ölümündeki sırrı çözmek için kuzeye gider ve yeni bir dünyaya tanık olur. Felsefi bir masal edasıyla tasvir edilen kuzey, hem babasını hem de kendini tanımanın macerası olur onun için. Gazali, İbni Rüşd gibi İslam filozofları ile Aristo, Heidegger ve Marks gibi Batılı düşünürlerin fikirleri aracılığıyla, varlık ve aşk üzerine süren arayışlar, romandaki gizemin çözülmesinde anahtar rol oynar.
MASUMLAR (2011 yılı Sedat Simavi Edebiyat Ödülü)
Sır kitabı taşıyan bir kadın, masum şiirlere inanır. Uykusuz bir adam, mezarlıklardan ve ölümün kıyısından geçerek hayata tutunmaya çalışır. Herkesin bir sırrı ve günahı vardır. Adamla kadın, bir gün kaderin kırık köprüsünde karşılaşırlar. Kadın kitap falı bakar, adam kendi kendine bozkır türküleri mırıldanır. Haymana Ovası’nda, Tahran’da ve Cambridge’te geçen hayatlar… Eski zamanların umudunu taşıyan bu romanda Burhan Sönmez, farklı rüzgârların savurduğu çok sayıda kahramanı usta bir incelikle bir araya getiriyor.
