Puan
8.710 üzerinden
OblomovEdebiyat
Oblomov uzun süredir takip ettiğim ve ismi bende merak uyandıran bir romandı. Kitap son derece akıcı ve sürükleyici anlatım tarzıyla beni çok etkiledi.
Toplum içinde bazı tanıdıklarınız olur, hani ilk bakışta miskin, yaşamla bağlarını zayıflatmış veya dağınık vurdumduymaz tipler. İşte roman kahramanımız son derece iyi niyetli, ahlaklı, sevecen ve dürüst bir insan ancak tam bir kararsızlık abidesi.
İvan Gonçarov'un bu tiplemesi ile yeni bir sözcük türemiştir dünya lügatına.. Oblomovluk.
Elveda Oblomov elveda Olga elveda Zahar ... Başlarken bu kadar güzel bir kitap okuyacağımı tahmin etmemiştim. Başlarda Oblomov miskinliği üzerime çöktü sonra aşk ile canlandık. Ama sonunda bir arkadaşımı kaybetmiş gibi üzüldüm... Hoşçakal dosttum seni tanıdığım için mutluluyum
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hepimiz biraz oblomov uz aslında. Mesele ne kadar olduğumuzda. Çok kalın olduğu için başlayıp başlamamak konusunda tereddüt edip bir deli cesareti ile başladığım ve bir solukta okuduğum bir kitaptı. Bitirdikten sonra kendime şu soruyu sormuştum “ hangisiyim ben bu hayatta , oblomov mu yoksa zahar mı ? Oblolovluk varsa bende de ne kadarım bir oblomov acaba ?” Kitabı bitirdikten sonra uzun bir süre başka kitap alıp okuyamamıştım. Bazı kitapları sindirmek gerekir üzerine düşünmek anlamak. Bu kitapta öyle bir kitaptı. Kesinlikle her yaştan insanın okuması anlaması gereken müthiş bir eser. Hayatımda büyük bir yer edinen ve yıllar geçse bile unutmayıp tekrar tekrar sıkılmadan okuyacağım sayılı kitaplardan.
Yordun ve üzdün beni Oblomov!
Yorulmam tamamen karakterle, karakterin varoluşu ile ilgili. Varoluşunu sürekli sorgulayan fakat sorgularken alışkanlıklarından vazgeçemeyen,sorguladığı halde yakınındaki insanların ne kadar artniyetli, kötü olduğunu anlamayacak kadar saf olan Oblomov.Bu hastalığın “Oblomovluğun” insan üzerindeki etkisi korkunç. Yaşam enerjisini tüketen, bitmiş, şüphelerden kurtulamayan, sabahlığı ve koltuğu olmadan yaşamayan bağımlı bir karakter.Bunları yazarken bile...
Kitabın ilk iki yüz sayfası sadece koltuğu ve sabahlığı ile bütünleşen Oblomov’un odaya giren çıkan; komşusu, arkadaşı ile konuşmalarından ibaret ama anlamlı konuşmalardı benim için. Çoğu zaman Oblomov’a söylediklerinden dolayı hak verdim. Kuru kalabalığın usandırıcı bir abartıdan ibaret olduğunu, dedikodunun, baştan aşağı süzmelerin gereksiz olduğunu ve erdemlerimizin bunlar mı ? olduğunu sorgulatıyor.
Kendimi Oblomov olmaktan çok “Olgaymışım” gibi hissettim aslında. Kitabın ortalarında ikisinin yakınlaşmaları, birlikte olacaklarına dair hayalleri ve en çok Olga’nın, Oblomova inanması onun için çabalaması.. Bile bile kendini ateşe attı diye düşünüyorum. Çünkü bu “Oblomov”. Değişmez..İçindeki aşk bile salt “aşk” bile ona etki edemez. Zaten sonları da beklediğimden farklı olmadı.
Oblomova karşı “karamsarım” doğrusu. Çünkü elindekilerin kıymetini (dostluğunu, Olgayı, Agafya bile) bilemeyecek kadar yaşama küsmüş,usanmış hatta.Üzüldüğüm nokta ise bu oldu. Stolz’un Oblomov’a ;
“Ya şimdi ya da hiçbir zaman” deyişi aslında kitabı özetliyor. Oblomov hep “hiçbir zaman” dedi , erteledi.. Düşünmek için sürekli bir sonraki gün bir sonraki ay.. Aslında daha yazacak çok şey var fakat benimde Oblomov’a karşı bir Oblomovluğum tuttu..
Selam arkadaşlar! Merhaba hepinize. Bugün romanın başkahramanına zaman zaman kızdığım zaman zaman sevecen yaklaştığım ve kitabın sonunda bağışladığım Oblomovdan bahsetmek istiyorum.
Oblomov aslında tembel bir insan tiplemesidir. Son derece üşengeç, bugünün işini yarına bırakan, bir işe başlayacağı zaman önce planlayıp sonra yapayım diyen ama planları hep tasarı aşamasında kalan - tasarı aşamasını da vicdanını rahat tutmak için yapıyor - son derece rahat bir insan.
Okuduğum da benim de kendimden bir parça bulduğum hatta bir ara gerçekten oblomovluk konusunda ileri mi gidiyorum diye kendimi sorguladığım bir kitaptı.