Pedro Paramo
Juan Rulfo
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
150
Basım Tarihi:
Aralık 2019
İlk Yayın Tarihi:
1983
Yayınevi:
Doğan Kitap
Orijinal Adı:
Pedro Paramo
ISBN:
9786050968132
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
7 diğer baskı · Tümünü Göster
Pedro Paramo
1.962 okunmaDoğan Kitap · Aralık 2019 · 150 s.
Pedro Paramo
166 okunmaCan Yayınları · 1983 · 118 s.
Pedro Paramo
92 okunmaDoğan Kitap · Aralık 2019 · 150 s.
Pedro Páramo
23 okunmaYapı Kredi Yayınları · Ocak 2005 · 100 s.
Pedro Paramo
7 okunmaKitabal · 2014 · 192 s.
Pedro Paramo
4 okunmaDe Yayınevi · 1970 · 135 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Pedro Paramo / Juan Rulfo
.
Kitap Dünyam 2025 #NeYazsaOkurum maratonumuzun şubat ayı kitabıydı Pedro Paramo...
.
Marquez dahil birçok yazara ilham olmuş yazar. Büyülü gerçekçiliğin öncülerinden olan Pedro Paramo dikkat isteyen, bilinç akışının bolca yer aldığı bir metin...
.
Kitap ölmekte olan annesinin isteği üzerine babasını bulmak için yola çıkan Juan Preciado'nun Comala'ya gelmesiyle başlıyor...
.
"Comala'ya geldim, çünkü bana babamın burada yaşadığı söylendi, Pedro Paramo adında biriymiş. Bunu bana söyleyen annemdi."
.
Annesinden dinlediği Comala'dan çok farklı bir yer ile karşılaşıyor Juan... Sanki ölmüş bir yere gelmiş gibi, oysa annesi cennet gibi bir yer tasvir etmişti ona...
.
Hayalin gerçekle, ölülerin dirilerle, şimdinin geçmişle iç içe geçtiği, fısıltıların içindeki bu kısacık metin gerçekten çok çarpıcı... Aranılan baba Pedro Paramo ise kötülüğün timsali...
.
Çürümüş her sisteme uyacak nitelikte bir kitap... Bazı kısımları anlamlandırmak da epeyce güç... Yazarın muğlak bıraktığı yerler var metinde... Beyin jimnastiği için harika bir kitap... Hakkında bolca konuştuk Kitap Dünyam maraton grubumuzda... Üzerine bir de 2024 yapımı filmini de izledik... Benim filmlerle pek aram olmasa da bazı taşların yerine oturması açısından iyi geldi filmi izlemek...
.
Son olarak grubumuzda yazdığımı buraya da iliştireyim...
.
Kitap sıvı gibi, aktığı zihnin yer bulabilirse, bulduğu kadar şeklini alıyor. Bu şekilde yoruma açık olan, farklı düşüncelere uyan kitapları seviyorum.
ⒺⒺⓉ
Pedro Páramo | Juan Rulfo
“Burası Comala. Sıcaklığıyla bilinir.”
Juan Preciado’nun geldiği bu kasaba, yaşayanlardan çok ölülerin sesiyle doludur. Pedro Páramo, gücün sevgisizliğe dönüştüğü yerde bir toplumun nasıl çürüdüğünü anlatır. Pedro’nun hırsı toprağı ele geçirir, ama insanları yok eder. Zaman kırılır, geçmiş susmaz; suçlar mezarda bile konuşur.
“Biz burada çoktan öldük.”
Comala, bir kasaba değil; bastırılmış vicdanların, yarım kalmış hayatların ve affedilmeyen günahların yankısıdır.
Kitap kapağının renkliliğine ve sayfa sayısına bakarak okuma hızımı arttıracak kolay okunan bir kitaba başladığımı düşündüm kitabın kapağını ilk açtığım zaman. Ancak yanılmış olduğumu anlamam uzun sürmedi.
Ölüm döşeğindeki annesinin isteğiyle babasını aramaya giden Juan Preciado'nun anlatımıyla başlıyor kitap. Daha sonra yer yer anlatıcı değişiyor yer yer anlatım tekniği. Büyülü gerçekçilik, çoklu anlatım, geriye dönüş tekniği ne ararsan var. Hayaller, gerçekler, ölüler, diriler iç içe. Ayrıca kitapta öyle bir karakter var ki kötülüğün vücut bulmuş hali denebilir. Bir yerden sonra bu kimdi şimdi kimden bahsediliyor diye düşünürken yavaş yavaş taşlar yerine oturuyor. Ama acaba kitabın hakkını verebildim mi diye düşünmüyor değilim.
Anlaması zor bir eser olmasına rağmen insanı sıkmayan bir dili var.
Bu kitabın Yüzyıllık Yalnızlık kitabına ilham olduğunu söylemek istiyorum. Hatta bu eserde bulunan bir karakterin Yüzyıllık Yalnızlık adlı kitapta da olduğunu duymuştum.
Genel olarak konuşmak gerekirse herkese hitap eden bir eser değil bence ama ben bu eseri çok sevdim. Tavsiye ederim.
Meksikalı yazar 
Juan Rulfo (1918-1986)’nun kitabı ölmek üzere olan bir annenin oğlunu, babasını aramaya Comala’ya göndermesiyle başlıyor. Ancak hikâye kronolojik değil, her an geçmişteki bir diyaloğu okuduğunuzu fark ediyorsunuz. Sonra yine ileri bir tarihten bir olayı okurken buluyorsunuz kendinizi.
Yazarın tek romanı olan kitapta konuşan insanların ya da konuşanlardan birinin “ölü” biri çıktığını görüyorsunuz. Yani ruhların dolaştığı hayaletli bir köyde geçiyor hikâye...
Dini terimlerin de kitapta sık sık karşımıza çıktığını fark ediyoruz: cennet, cehennem, peder, papaz, kilise, dua, sevap günah... -Latin Amerikalıların filmlerinde, kitaplarında nedense Hıristiyanlık vurgusu diğer Amerikalılara göre daha yoğundur.-
Son söz olarak kitap; kafa karıştıran, şaşırtan, okuyan için önceki okuduklarına benzemeyecek değişik bir deneyim olacaktır/olabilir. Güzel mi? Okumaya değer mi? Kitabın arka sayfasında kocaman harflerle “İspanyolcanın Don Quijote’den sonraki en büyük başyapıtı!” diyor. Ben başka bir şey demiyorum. Kalın sağlıcakla!
Juan Rulfo (1918-1986)’nun kitabı ölmek üzere olan bir annenin oğlunu, babasını aramaya Comala’ya göndermesiyle başlıyor. Ancak hikâye kronolojik değil, her an geçmişteki bir diyaloğu okuduğunuzu fark ediyorsunuz. Sonra yine ileri bir tarihten bir olayı okurken buluyorsunuz kendinizi.
Yazarın tek romanı olan kitapta konuşan insanların ya da konuşanlardan birinin “ölü” biri çıktığını görüyorsunuz. Yani ruhların dolaştığı hayaletli bir köyde geçiyor hikâye...
Dini terimlerin de kitapta sık sık karşımıza çıktığını fark ediyoruz: cennet, cehennem, peder, papaz, kilise, dua, sevap günah... -Latin Amerikalıların filmlerinde, kitaplarında nedense Hıristiyanlık vurgusu diğer Amerikalılara göre daha yoğundur.-
Son söz olarak kitap; kafa karıştıran, şaşırtan, okuyan için önceki okuduklarına benzemeyecek değişik bir deneyim olacaktır/olabilir. Güzel mi? Okumaya değer mi? Kitabın arka sayfasında kocaman harflerle “İspanyolcanın Don Quijote’den sonraki en büyük başyapıtı!” diyor. Ben başka bir şey demiyorum. Kalın sağlıcakla!
10/10
2018 6. kitabı
SPOİLER YOKTUR.🤗
Sizi alışılagelmişin dışında ,farklı mı farklı bir kitapla tanıştıracağım hanımlar ve beyler.Yalnız üzüntümü beyan ederek başlamak istiyorum.Kitabın 60 okunmasının olması beni bir hayli üzdü.(Sebebini incelemenin devamında anlayabilirsiniz) Kitap ülkemizde birçok ünlü yayınevi( Can,yky, doğan kitap)tarafından basılmış olmasına rağmen pek tutulmamıştır.Bunun sebebini eleştirmenler Türkiye’de yenilikçi kitapların tutulmamasına bağlıyor. Kitap 1955'te yayımlanmış ilk kez TOMRİS UYAR tarafından 1955’te çevrilmiştir.Ve yine ilk basım ‘’De Yayınları’’ tarafından 1970 ‘te yapılmıştır.(Bendeki Doğan Kitap’ın ikinci basım 2013). Size tavsiyem Tomris Uyar çevirisinden okumanız.
Aslında kitap ilk yayımlandığı zaman kendi ülkesinde de rağbet görmemiş.Eleştirmenler ve okuyucular tarafından dikkate alınmamış anlaşılmaz bulunmuş..Sebebi ise yazarın farklı yazım tekniği geliştirmiş olması.Latin Edebiyatında ilk kez bilinç akışı yöntemini kullanan oydu çünkü. 1970’li yıllardan sonra hak ettiği ilgiyi görmüş ve ödül üstüne ödül almış öyleki İspanyol Edebiyatının ikinci önemli eseri olarak kabul edilmiş.Hatta Marquez’ i öyle etkilemiş ki şuan en ünlü eseri olan ‘’Yüzyıllık Yalnızlık eseri’’ni ondan ilham almıştır.
İnternette yaptığım araştırmalar sonucunda Marquez’in kendi ağzıyla anlattığı şu pasaja rastladım:
Marquez zorlukla yazdığı kitabı ‘’Yüzyıllık Yalnızlık ‘’ kitabının yazılış sürecinden bahsederken ;bir arkadaşının bu kitabını verdiğini ve sen de yazdığını mı sanıyorsun bunu oku dediğini ve sonrasında kitabı okumaya başladığını ve bitirdiğini ardından tekrar okuduğunu ve hayran kaldığını söyler.Kitaptan okadar etkilenmiştir ki eserinde burda kullanılan hayalet köy Comala’yı ilham alır ve alıntı yapar.Marquez başta olmak üzere birçok yazara göre bu eser
Ey büyülü gerçekçiliğin abisi:))
Gabriel Garcia Marquez ’e ilham olan kitap. 
Carlos Fuentes’in “Latin Amerika’nın en iyi romanı” dediği kitap.Büyülü gerçekçiliğin kült eserlerinden sayılan kitap.Bu kadar unvana sahip olunca, e bir de ben okuyayım eksik kalmayayım dedirten kitap.
Marquez’in Macondo’sundan önce Juan Rulfo’nun Comala’sı varmış meğer. Bir adamın babasını aramak için Comala’ya gitmesiyle başlıyor her şey. O kadar hızlı başlıyor ki, ‘nereye düştük yahu’ demeye fırsat bulmadan yokuş aşağı yuvarlanıyorsunuz.
Düştüğünüz yerde gerçekle düş,geçmiş ve gelecek, ölüler ve yaşayanlar, delilik ve akıl, tee Azteklerden bugüne gelen mitler, her şey iç içe geçiyor. Öyle ki, yok ben anlamadım, kesin bir şey kaçırdım diye geriye dönüp duruyorsunuz. Sonra pes edip, “çek bakalım bizi bu çukura señor Rulfo, ne olacaksa olsun halimiz” diyorsunuz. Burdan sebep, hiç de kolay okunan bir kitap değil kendisi.Biri size bu kitap bonibon şeker, kıtır kıtır yemelik derse inanmayınız efenim. Adamın dişini kırar.
”Babayı arama” konusunun babadan çıkıp, yine babaya dönerken anlattıkları dönemin Meksika’sının dönem fotoğrafı gibi: Kırsal kesimde yaşanan ahlaki çöküş,kilisenin zenginlere bal kaymak, yoksullara kırık tarak duruşu,şiddet..
E biz bu fotoğrafı çok gördük, bu şarkıyı çok dinledik,bayatladı bu muhabbet diyebilirsiniz. Ama kitabı okunur kılan da sadece bunlar değil zaten: Yazarın sıradışı tarzı.
Cümleler kısa, abartısız. Bir romanda kullanılabilecek neredeyse tüm teknikler, monologdur, bakış açısını 100km hızla başka yere kaydırmadır, efenime söylim bilinçakışıdır..hepsi kullanılmış. Hepsi yerinde ve ölçülü biçimde..Ölçüsüz olan tek şey, okuyana kendini delirmiş gibi hissettirmesi.Okuru korkunç bir tekinsizliğin içine batırıp orada bırakması. O köyden bir an önce kaçma isteğiyle insanın gözünü yollara sermesi. Bu ölçüsüzlüğü,kabulüEdebiyat
Gabriel Garcia Marquez ’e ilham olan kitap. Carlos Fuentes’in “Latin Amerika’nın en iyi romanı” dediği kitap.Büyülü gerçekçiliğin kült eserlerinden sayılan kitap.Bu kadar unvana sahip olunca, e bir de ben okuyayım eksik kalmayayım dedirten kitap.
Marquez’in Macondo’sundan önce Juan Rulfo’nun Comala’sı varmış meğer. Bir adamın babasını aramak için Comala’ya gitmesiyle başlıyor her şey. O kadar hızlı başlıyor ki, ‘nereye düştük yahu’ demeye fırsat bulmadan yokuş aşağı yuvarlanıyorsunuz.
Düştüğünüz yerde gerçekle düş,geçmiş ve gelecek, ölüler ve yaşayanlar, delilik ve akıl, tee Azteklerden bugüne gelen mitler, her şey iç içe geçiyor. Öyle ki, yok ben anlamadım, kesin bir şey kaçırdım diye geriye dönüp duruyorsunuz. Sonra pes edip, “çek bakalım bizi bu çukura señor Rulfo, ne olacaksa olsun halimiz” diyorsunuz. Burdan sebep, hiç de kolay okunan bir kitap değil kendisi.Biri size bu kitap bonibon şeker, kıtır kıtır yemelik derse inanmayınız efenim. Adamın dişini kırar.
”Babayı arama” konusunun babadan çıkıp, yine babaya dönerken anlattıkları dönemin Meksika’sının dönem fotoğrafı gibi: Kırsal kesimde yaşanan ahlaki çöküş,kilisenin zenginlere bal kaymak, yoksullara kırık tarak duruşu,şiddet..
E biz bu fotoğrafı çok gördük, bu şarkıyı çok dinledik,bayatladı bu muhabbet diyebilirsiniz. Ama kitabı okunur kılan da sadece bunlar değil zaten: Yazarın sıradışı tarzı.
Cümleler kısa, abartısız. Bir romanda kullanılabilecek neredeyse tüm teknikler, monologdur, bakış açısını 100km hızla başka yere kaydırmadır, efenime söylim bilinçakışıdır..hepsi kullanılmış. Hepsi yerinde ve ölçülü biçimde..Ölçüsüz olan tek şey, okuyana kendini delirmiş gibi hissettirmesi.Okuru korkunç bir tekinsizliğin içine batırıp orada bırakması. O köyden bir an önce kaçma isteğiyle insanın gözünü yollara sermesi. Bu ölçüsüzlüğü,kabulüNefretin ta kendisi
Puan vermedi·118 syf.·
2019 77. kitabı
H. Ali Toptaş bir yazısında yazacağı roman ve okuyacağı kitapları düşündükçe hayatın kısa olduğunu okuyamayacağı birçok kitabın olacağını, bazı kitapların kör noktasında kaldığını bunları ya bir dostunun sayesinde ya da kendiliğinden okuyup gün ışığına çıkardığı kitaplardan söz ediyordu. İlgimi çekmişti bu kitaplar. Bunlardan biri Latin Edebiyatı'nın baş yapıtlarından biri kabul edilen; Marquez, Fuentes gibi yazarlara esin kaynağı olmuş Marquez’e bir arkadaşının "Sen kitap mı yazdığını sanıyorsun bir de bunu oku" diyerek verdiği bu kitabı birçok kez okuduğu âdeta ezberlediği söylenen Pedro Paramo'ydu. Pedro Paramo Juan Rulfo’nun tek romanı Ova Alev Alev isimli bir de öykü kitabı var.
Roman Juan Preciado’nun ölmek üzere olan annesine, babası Pedro Paramo'yu bulacağına dair verdiği sözü tutmak üzere Comala'ya gelmesiyle başlar. Comala terk edilmiş bir yer görünümündedir. Bazen sesler duyulmaktadır yollardaki yarıklardan, duvarlardaki çatlaklardan… Kendi aralarında konuşmaktadırlar.
İlk başlarda düzensiz birbiriyle ilgisizmiş gibi izlenim oluşturan paragraflarda geri dönüşler, geçişler, ileri sıçramalarla yapılan anlatım anlamlı bir okumayı zorlaştırıyor. Juan Rulfo sanki bir yap-bozu darmadağın etmiş önümüze bırakmış. Parçaları anlamlandırarak bütünü oluşturmaya çalışıyorsunuz. Kişilerle olayları birbirleriyle ilintilendirdikçe işiniz kolaylaşıyor. Kitabın başında sık sık yaptığım geriye dönüşler azaldı. Olayları kişileri kavradıkça merakımın artması itici bir güç oldu kitabı okumamda. Bu noktadan sonra sürükleyici bir kitap diyebilirim.
Parçalar tamamlandıkça ortaya acı bir fotoğraf çıkıyor: Bu kadar dağınık, karmaşık, gerçeklik ile gerçeküstülüğün iç içe geçtiği anlatımın sonucunda ortaya çıkan anlamlar sarsıcı, üzücüydü. Pedro Paramo beklediğim gibi iyi bir
Tanıtım sayfasına konmuş ilk dört sayfasını okuduktan sonra müthiş bir merak uyandırdı bende Pedro Paramo. Hemen sipariş verip başladım ve beni son sayfasına kadar büyülü bir yolculuğa çıkardı.
“Comala’ya geldim, çünkü bana babamın burada yaşadığı söylendi, Pedro Páramo adında biriymiş. Bunu bana söyleyen annemdi. O sırada annem ölmek üzereydi ve ben de her türlü sözü verebilecek durumdaydım.”
sözleriyle başlayan kitabı okudukça, Comala’nın o tozlu, terk edilmiş sokaklarında yürümeye başladım. Sokaklar tekinsiz, insanlar garip. Her yer fısıltılarla dolu. Ölüler konuşuyor, hayatta kalanlar ise sanki çoktan ölmüş gibi suskun. Juan Preciado’nun babasını arayışı, aslında bir lanetin, bir ailenin, bir kasabanın ve belki de tüm Meksika taşrasının çöküşünün peşine düşmek gibi. Zaman çizgisi paramparça: Bir anda çocukluk anılarına sıçrıyorsun, bir anda Pedro Páramo’nun gençliğine, bir anda da kasabanın son nefesine. Kimin konuştuğunu anlamak için bazen sayfaları geri çevirsem de, o kafa karışıklığının kitabı çekici hale getirdiğinin farkına vardım. Bilinç akışı, iç monolog, çoklu bakış açısı ve ani zaman sıçramalarıyla ilerliyor.
Comala'nın büyülü gerçekçiliğine hayran olmamak elde değil. Juan Preciado'un korkuyla karışık merakını, Dorotea'nin lanetini, Susanna'nın gizemini, Pedro Paramo'nun boş sokağa bakan gözlerini uzun uzun düşündüm. Yaşayanla ölülerin ayırt edilemediği, karanlık tekinsiz kuytularda, arafta kalmış ruhların pişmanlıklarla fısıldaştığı, zamanın askıya alındığı o boş sokakları unutamayacağım sanırım.
Süleyman Doğru çevirisini de çok beğendiğimi dile getirmek isterim. Akıcılığını ve tekniğini oldukça iyi yansıtmış.
Kitabı bitirir bitirmez; Netflix’te yayınlanan, Rodrigo Prieto’nun yönettiği sinema uyarlamasını izledim. Görsellik açısından çok etkileyici
Hayalet Kasaba: Comala
Puan vermedi·150 syf.·
2023 27. kitabı
DİPÇE : Gaboseverlerin sempatiyle yaklaştığı bir yazardır Juan Rulfo.
Pedro Paramo ise Marquez'in ezberleyecek kadar çok okuduğu o meşhur kitap.
Dış yapısıyla edebi teknikler sarmalına düştüğümüz kitabın içeriği de geri kalmaz. Hele okuru bir yerinden yakalamayagörsün; zamansızlığın gizeminden, ölümlülerin ölümsüzlüğünden sağlam kafayla çıkmak güç ister. Bir yandan da ağzımıza çalınan şiirsellik yok mu!
Ova Alev Alev'den antrenmanlıyım neyse ki. Meksika Devrimi,Diaz yönetimi, kilise zorbalığı...
Fakat burada çok daha başka bir kişisellik çekiyor okuru. Travmaların yakıcılığı, işte orada bir ölüm. Ölümü merkeze almadan anlaşılması hayli zor bir kitap.
Pedro Paramo zorba bir insan, birçok kadınla birlikte oluyor, sahip çıkmadığı birçok çocuğu var, köylünün toprağına el koyuyor ve daha niceleri...
Sahip çıktığı fakat yine kendisinin büyütmediği bir oğlu var Miguel. Paramo'dan geri kalmayan adi bir kişiliğe sahip.
Paramolar kadar kötü bir karakter daha var: Peder Renterina. Peder tam olarak 20. yy din adamlarını temsil ediyor. Çıkarcı ve açgözlü. Comala kasabası, Peder'in görevini kötüye kullanması yüzünden hayaletlerin dolaştığı bir yere dönüşüyor.
Günahları bağışlamadığı için Araf'ta kalan yoksul ölülerin hayaletleridir bunlar.
Romanın girişinde Juan, annesinin ölüm döşeğinde, git baban Pedro Paramo'yu bul, demesi üzerine Comala kasabasına gider. Annesinin anılarını anlattığı yer ile vardığı kasaba arasında ciddi farklılıklar vardır. Karşılaştığı her kişinin ölü olduğunu fark eden Juan korkudan ölür ve bir tabutun içinde tüm hikaye akar. Ölülerin konuşmalarından Pedro Paramo'ya ait tüm gerçekleri öğrenir.
Paramo, Juan'ın annesiyle parası için evlenmiş mal varlığını aldıktan sonra da onu Comala'dan uzaklaştırılmıştır. Anlaşılan o ki Juan'ın annesi de sadece
Bu köy yankılarla doludur.
Ölüm döşeğindeki annesinin ricasıyla birlikte yollara düşüp babasını aramaya koyulan bir genç, babasını bir zamanlar derebeyi olduğu ama artık kimsenin yaşamadığı hayalet bir köyde geçmişin izini sürer. Bu seyahatte olaylar örgüsü ruhlar, düşler, artık kimselerin yaşamadığı evlerin duvarlarına sinen sesler arasında devam eder. Gaddar ve acımasız babasının eylemlerinden, aile içi ensest ilişkilere ulaşan birçok günah olgusuna bir bir şahitlik ederken, kilisen ve tanrının rolüne de rastlamadan edemez. Büyülü gerçekçilik sevenler, özellikle de Marquez, Saramago ve Ihsan Anar gibi yazarları sevenler için güzel bir eser.
Keyifli okumalar...
Yazar Hakkında
Juan RulfoYazar · 4 kitap
Juan Rulfo, (d. 1917, Sayula, Meksika - ö. 1986), Meksikalı yazar.
Juaak çalıştı. 1953'te "Kızgın Ova" adlı kitabında toplayacağı kısa öykülerinin çoğu daha önce Pan dergisinde yayımlandı. Tek romanı "Pedro Paramo" ise iki yıl sonra 1955'te okuyucuya ulaştı. 1933'ten sonra sürekli olarak Mexico şehrinde yaşayan Rulfo, Ulusal Yerli Araştırmaları Enstitüsü'nün yayın yönetmenliği bölümünde görev aldı ve Meksikalı Yazarlar Merkezi'nde genç yazarlara danışmanlık yaptı. 1986'da öldüğünde, Meksika'da Ulusal Edebiyat Ödülü ve İspanya'da Cervantes Ödülü'ne değer görülmüş, Meksika Edebiyat Akademisi'ne seçilmiş bulunuyordu.
