Qoca və Dəniz
Ernest HemingwayYazar:
Ernest Hemingway
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
İlk Yayın Tarihi:
Eylül 1950
Yayınevi:
Altun Kitab
Orijinal Adı:
The Old Man and the Sea
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
ISBN:
9789952242683
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
52 diğer baskı · Tümünü Göster
Yaşlı Adam ve Deniz
36,1bin okunmaBilgi Yayınları · 2025 · 88 s.
Yaşlı Adam ve Deniz
732 okunmaBilgi Yayınevi · 2017 · 146 s.
İhtiyar Balıkçı
654 okunmaBahar Yayınevi · 2005 · 151 s.
Yaşlı Adam ve Deniz
609 okunmaTurna Yayınları · 2005 · 96 s.
Yaşlı Adam ve Deniz
326 okunmaElips Kitap · 31 Aralık 2005 · 112 s.
İhtiyar Balıkçı
263 okunmaSerhat Yayınları · 1988 · 154 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Talih çok değişik biçimlerde çıkar insanın karşısına, kim tanıyabilir onu?"
"Her şeyi ihtiyardı balıkçının-yenilgi nedir bilmeyen, neşeli, deniz rengi gözlerinden başka. "
Santiago; yalnız ve yoksul yaşlı bir adamdı. Yaşlı ama güçlüydü gerçi. Hayatın, yeni bir günün ona getireceklerine dair hep iyi umutları vardı. Sabırlıydı. Kolay kolay umudunu yitirenlerden değildi o. Yıllardır bu benim işim dediği bir işi de vardı. Balıkçıydı. Bu iş için doğduğunu söylüyordu.
Okyanusa açıldığı günlerden birinde ise durmadan kürek çekti yaşlı adam. Eli boş döndüğü günlerin ardından bunu yapması gerektiğini ve pes etmeden durgun geçen günlerin üzerine bir perde çekmesi gerektiğini biliyordu..
Ve sonunda sabırla beklerken oltasına bir balık takıldı. Balığın ne olduğunu bile görememişti yaşlı adam ama büyük olduğunu tahmin ediyordu. Dakikalar ve saatler geçti. Balık inatçı bir şekilde onun teknesini ilerletiyordu. Kara ise görünmez olmuştu artık..
Bazen tuttuğu balığa hayran bazen de ona sinirli bir şekilde denizde yol aldı Santiago. Hem yalnızdı hem de değildi. Denizde tek olsa da yalnız hissetmiyordu kendini. Yoldaşları olan canlılar vardı. Ayrıca düşünceleri de hep onunla birlikteydi..
İnatçı bir balık ve inatçı yaşlı bir adam..
Kolay olmayan bu mücadelenin sonucunda talih kimin yanında olacak?
Uçsuz bucaksız denizde, yaşlı bir adamın oradan oraya savrulan düşünceleri eşliğinde bir yolculuk..
Yaşlı Adam ve Deniz; umut etmek, sabretmek ve kararlılık hakkında güzel bir hikaye sunuyor okuyuculara. Her günün umut dolu yeni bir yolculuk olduğunu gösteriyor. Pes etmemenin ve çabalamanın önemini vurguluyor. Ayrıca her yolculuğun bir sonu olduğunu ancak her zaman istediğimiz gibi sonuçlanamayacağına da işaret ediyor. Ama zaten önemli olan ulaşılan son olmuyor her zaman. Bazen en
Yaşlı Adam ve Deniz
Okyanusta dev dalgalarla mücadele eden yoksul bir balıkçı Santiago.. 84 gün oltasına balık bekler ama geçimini sağlayacak bir balık kısmet olmaz. Neyse ki umudunu yitirmez. Bu sürenin ardından oltasına kendi kayığından bile büyük bir kılıç balığı takılır. Tam talih yüzüme güldü diye sevinecekken.. O da ne?
Bizim kılıç balığı çetin ceviz çıkar. Avlanmamak için inat eder. Kayığı sürmeye başlar. Santiago ise misinanın ipi koptu kopacak diye balığın peşinden sürüklenmeye devam eder.
Mücadele başlar. Acaba galip kim olacak? Kılıç balığı mı yoksa Santiago mu?
###
Okur Olarak Son Söz:
Kısa bir zaman önce Nobel edebiyat ödüllü yazar Orhan Pamuk'un bir eserini okumuştum. Orada eserinde yazar elit, zengin kesimi ele alıyordu. Acaba dedim, Nobel Edebiyat ödülü alan Hemingway da mı zengin edebiyatı yapmıştı?
Tam tersi o, yoksul bir balıkçı üzerinden umudu, azimi ve mücadeleyi anlatmıştı.
Santiago pes etmedi. Kitabı bitirdiğimde o kadar çok açılmasaydı iyiydi. Köpek balıklarının taarruzuna uğramazdı, hiç değilse ya da ne biliyim, elinde bir dinamit, belki bir tabanca gibi bir şey olsaydı, kılıç balığını avlaması daha kolay olabilirdi sanki..
İşin özü, Santiago'nun yoksulluğu mücadeleyi zorlaştırmıştı. Elinde bir zıpkın ile bindiği kayığından bile büyük bir kılıç balığını avlamak eminim çok zordu. Hele ki o kılıç balığının, kayığı devirme ihtimalini göz önünde bulundurursak.. Bir de tabi, köpek balıklarına yem olma tehlikesi de var. İşi hiç kolay değil.
Ama yine de hani derler ya, Hadisi Şerif'tir. Rabbim, bir işi zorlaştırıyorsa arka planda onu güzelleştiriyordur, diye.
Bana kalırsa Santiago'nun yoksulluğu, kılıç balığı ile mücadelesini zorlaştırdığı kadar güzelleştiriyordu da..
Sonuç itibariyle, şartları her ne olursa pes etmeyen, bahanelere sığınmayan,
İkarus’un Kanatları, Yaşlı Adam’ın Zıpkını·148 syf.·
9/10
2022 63. kitabı
Efsaneye göre İkarus, Atinalı bir mimar ve sanatçı olan babası Daedalus ile birlikte kapatıldıkları labirentten, labirenti ziyaret eden kuşların kanatlarından düşen tüylerden ve balmumundan elde ettikleri mekanik bir çift kanatla kurtulma çabasına girerler.Daedalus mesleği olan mimarlıkta nasıl mahirse, insanoğlunun yaratılışından doğan zaaflarına da o denli vakıftır, yola çıkmadan oğlunu uyarır; “Ne çok yükseklerde uçup -Güneş Tanrısı- Helios’un öfkesini kabart, -zira çok yükselmek ona hakarettir,- ne de çok alçaklarda uçarak denizin sularının buğusuyla ağırlaştır kanatlarını, unutma; yükselmenin cazibesine kapılman felaketin olur!” Gelgelelim baba Daedalus’un bu korkusu yersiz değildir.Oğul İkarus kanatlarının altından tatlılıkla kayan gökyüzünün sarhoşluğuyla yükselirken bu durumu kendisine hakaret olarak gören Helios’un gazabına uğrar, muazzam bir kinle tutuşturulan kanatları ona ihanet eder, umutsuz çırpınışlarla kendisini Ege denizinin kollarına bırakarak can verir.
İnsanoğlunun gururuna kapılarak doğayla tutuştuğu her kavgada nasıl bir maskaraya döndüğünü, sırtlaması gereken yenilginin ne hazin olduğunu gözler önüne seren bir Ernest Hemingway şaheseri.Giriştiği mücadelede mağlup olduğu için gök kubbeyi sırtlamak zorunda kalmış bir Titan olan Atlas’ın yazgısı; gücünün son kertesine kadar karşı koysa da, avladığı kılıç balığının, köpek balıkları tarafından parçalanmasına mani olamayan Santiago’nun kaderinde ince bir istihza ile tekerrür eder.(Atlas’ın yenilgisi sırtındaki devasa yükken, Yaşlı Santiago’nun yenilgisi ardında kanla pembeleşmiş köpükler saçarak ilerleyen bir kayığın peşinden sahile çekilen kılıç balığının göreni dehşet içinde bırakan parçalanmış ölüsüdür.)
Pek tabii İkarus’un özgürlüğünü kazanması adına kendini boşluğa
Ernest Hemingway şaheseri.Giriştiği mücadelede mağlup olduğu için gök kubbeyi sırtlamak zorunda kalmış bir Titan olan Atlas’ın yazgısı; gücünün son kertesine kadar karşı koysa da, avladığı kılıç balığının, köpek balıkları tarafından parçalanmasına mani olamayan Santiago’nun kaderinde ince bir istihza ile tekerrür eder.(Atlas’ın yenilgisi sırtındaki devasa yükken, Yaşlı Santiago’nun yenilgisi ardında kanla pembeleşmiş köpükler saçarak ilerleyen bir kayığın peşinden sahile çekilen kılıç balığının göreni dehşet içinde bırakan parçalanmış ölüsüdür.)
Pek tabii İkarus’un özgürlüğünü kazanması adına kendini boşluğaÇok sevdim çokkkk ...1000Kitap
Puan vermedi·108 syf.·
2025 30. kitabı
"...sonuna kadar direneceğim."
diyordu 96. sayfada yaşlı adam.
Hayatınızda hak ettiğiniz halde elde edemediğiniz bir büyük ikramiye (ama en kötü şartlar altında ) karşınıza çıksa ve bu sizin son şansınız olsa, ne yaparsınız?
İnsanoğlunun hem ihtiyaçtan hem de açgözlülükten fırsat peşindeki bir av köpeği olduğunu anlatırcasına insan psikolojisi üzerine düşünmeye iten Hemingway, ihtiyar balıkçı Santiago’nun hırs ve kibirden arınmış, denizdeki tecrübeleri ve doğaya duyduğu aşkla yaşadığı bu sade ama güçlü hikayeyi buz dağının görünen kısmıyla bize sunuyor ..
Uzun zamandır bu kadar keyifle kitap okumamıştım , yine bir bitişin hüznü ve böylesine muazzam bir kitap okumanın mutluluğu ve hazzı içerisindeyim. Umudunuzu yeniden bulabilecek kadar güçlü değilseniz, kaybetmeyin ! Ya da kaybedin, İhtiyar Balıkçı ile aramaya çıkın, mutlaka bulursunuz....
Kitabı bitireli iki gün oldu ve bugün daha önce yapılan incelemeleri okumak istedim. Ve evet onları okurken bir aydınlanma yaşadım. Ben kitap bittiğinde yaşlı adamımız kılıçbalığını köpekbalıklarına kaptırdığı için yenildi diye yorumlamıştım. Halbuki çok daha önemli olan bir şeyi kaçırmışım, farketmemişim; adamımız yaşamının en büyük balığını tuttu. Yani başardı. “Önemli olan gittiğimiz durak değil, yoldur” diyormuş aslında kitap. Bakış açımı değiştirmem gerektiğini anlamama vesile olduğunuz için teşekkürler. Umarım uygulayabilirim de...
İnsanoğlu için umut her zaman vardır… Kübalı yaşlı balıkçı Santiago tam 84 gün boyunca balığı yakalayamamasına rağmen 85nci günde yakalayacağına dair umudu hep vardı.
İhtiyar balıkçı kasabalı halk tarafından her ne kadar bahtsız ve güçsüz bir balıkçı olarak görünse de yılların vermiş olduğu birikimle teknesinden ve denizinden vazgeçmeyen güçlü bir karakterdir.
Manolin ise çıraklık dönemini ihtiyarın yanında geçirip balıkçılık mesleğinde pişen daha sonra ihtiyar balıkçının bahtsızlığı üzerine ailesi tarafından ihtiyarın yanından alınıp başka bir balıkçının yanına verilen çocuktur. Her ne kadar balıkçı ustası değişse de ihtiyar balıkçıya karşı saygısı ve inancı hiçbir zaman azalmadı.
Kitap boyunca ihtiyar balıkçı ile 85nci günde o devasa balığı tutmaya çalışacaksınız. Peki, siz ihtiyar balıkçının yerine olsaydınız 84 gündür tutulmayan balığın 85nci gün tutabileceğinize inanır mıydınız? İçinizdeki umudun ışığına koşar mıydınız? Balığı yakaladığınızda çekilen çileye ve acıya katlanır mıydınız? Çevreden gelen saldırılara karşı gücünüzü kaybetmeden kendinizi, teknenizi ve nimetinizi koruyabilir miydiniz? Bunu sadece balıkçı olarak düşünmeyin, normal yaşantınız da yaşadıklarınızı düşünerek cevap verin. Çünkü kitabı bitirdiğinizde kendinize sualler sormaya başlayacaksınız.
Siz, siz olun hayatınız da koymuş olduğunuz hedeflerinizden ve hayallerinizden hiçbir zaman vazgeçmeyin…
Keyifli okumalar dilerim...
Emeklilik, Kıdem Tazminatı, Yaşlı Adam.
Bir yaşlı adam vardı, bunu kendin olarak düşün.
Bir deniz vardı, bunu hayatın olarak düşün.
Bir büyük balık vardı, bunu emeğin olarak düşün.
Çalışıp çabaladın.
Ellerinden, dizlerinden, gözlerinden, omurgandan oldun.
Büyük balığın peşinde ömrünü savurdun.
Koca bir denizin içinde tek başına avundun.
Zaman verdin, emek verdin,
Yeri geldi ödün verdin.
Hayaller kurup sevindin.
Hakkın olan için didindin.
Bazen emeğin ağır geldi yere serildin.
Sonunda,
Belki de ömrünün sonunda.
Büyük balığı devirdin.
Şans yüzüne güldü, talihin döndü diye bilindin.
Daha hevesini alamadan balıktan,
Sardı yanını köpek balıkları,
Senin olan senindir demeden,
Her biri bir parça kopardı.
Emeğin,
Sevincin,
Gururun,
İri dişler arasında paramparça oldu.
Ömrünün son demlerini rahat geçirmek için,
Bulduğun kıyıya yanaşırken,
Kala kala elinde bir kuyruk, bir iskelet, bir burun kaldı.
İyi parçalar sistemin çarkları içinde
İri dişlere pay edildi.
Dedin ya kitabın sonlarına doğru
Gulf Stream’de, kayığıyla yalnız başına avlanan yaşlı bir adam vardı ve seksen dört gündür balık tutamamıştı. İlk kırk gün yanında Manolin isimli küçük bir çocuk bulunmuştu. Çocuk her şeye rağmen yaşlı Santiago’yu bırakmak istemiyordu; fakat ailesi, balık tutmadan avare avare gezen bir teknede olmasını uygun görmüyordu. Yaşlı adam da ona gitmesini salık vermişti. Zira kendini uğursuz olarak nitelendiriyor ve bu uğursuzluğun küçük çocuğa da bulaşmasından korkuyordu. Senelerini ve ömrünü uçsuz bucaksız okyanusta, akıntıların ardında balıkları arayarak geçiren Santiago, son bir ava çıkacaktı; hedefi, mucizevi bir balık tutup adına yaraşır bir son ile noktayı koymaktı.
Elinde avucunda olan, yani pek az şeyle kayığına bindi ve okyanusun sonsuzluğunda kısmetini aramaya çıktı. O, okyanusla, dalgalarla, tuzla ve balıklarla kardeşti. Onları kendinden bir parça olarak hissediyor; kimi zaman balık avladığı, daha doğrusu onları öldürdüğü için içten içe üzülüyordu. Fakat yapacak bir şeyi yoktu; hayatta kalmak, karnını doyurmak ve başkalarının da karnının doyması için bunu yapmak zorundaydı.
Epey açılmış, sahil ile köyün ışıkları iyiden iyiye kaybolmuştu. Oltasına bir şeylerin vurduğunu duyumsadı. Sert darbelerden, bunun büyük bir balık olduğunun ayrımına vardı. Evet, olmuştu: Aradığı kısmet oltasının ucundaydı. Fakat bu büyük balığa hükmedecek kadar genç değildi. İçinden defalarca “Keşke çocuk da benimle olsaydı.” diye geçirdi. Bir savaş başlamıştı kılıç balığı ile arasında; günler sürecek, sabrını, gücünü, inancını zorlayacak bir savaş… Pes etmedi. O, senelerce ne balıklar avlamış, nelere tanık olmuştu. Şimdi, aradan seksen dört gün geçtikten sonra bu balığı kaçıramazdı. Gerekirse ölürdü; evet, ölümü de göze almıştı ve pes etmedi.
Büyük balığı yakaladı. O kadar büyüktü ki onu
Ernest Hemingway ’in 
Yaşlı Adam ve Deniz kitabı, sadece bir balıkçının hikâyesi değil; insanın hayatla, kaderle ve kendi sınırlarıyla hesaplaşmasıdır. Santiago’nun sabrı ve kararlılığı bana da kendi mücadelelerimi hatırlattı.
Deniz, bu romanda hem dost hem düşman. Hemingway’in yalın dili, okuru Santiago’nun büyük balıkla verdiği zorlu savaşa ortak ediyor ve onurun, azmin değerini hissettiriyor.
Sonunda balığıyla dönmese de Santiago, insan onurunun ve inancın gücünü gösteriyor. Bu kısa ama etkili roman, her okurun kitaplığında bulunması gereken bir hazine.
Ne yazık ki, bu kitabı bitirmekte çok zorlandım. Genel olarak oldukça sıkıcı bulduğum bir okuma deneyimi oldu. Yazarın seçtiği konu ilginç olsa da, olay örgüsü çok yavaş ilerliyor ve kritik gelişmeler sayfalara yayılmıştı. Karakterlerin motivasyonları ve diyalogları da maalesef yüzeysel kaldığı için onlarla herhangi bir duygusal bağ kuramadım. Kitap, beklentilerimin çok altında kaldı.
Yazar Hakkında
Ernest HemingwayYazar · 48 kitap
Oak Park, İllinois'de doğdu. Hemingway, beş çocuklu ailesinin iki erkek çocuğundan birisiydi. Adını, babası ve de amcasının adlarından almıştı. Çocukluğunda eski bir müzisyen olan annesinden müzik dersleri aldı.
İlk makalelerini lise yıllarında okul gazetesi olan Trapeze'de yayınladı. Yazılarında daha çok Ring Lardner etkisi gözlemleniyordu. 1917 yılında liseyi bitirdi. Lisenin ardından ailesinin isteğinin tersine üniversiteye gitmek yerine Kansas City Star adlı gazetede muhabir olarak göreve başladı. Hemingway'in liseden mezun olduğu bu yıllarda Avrupa'da I. Dünya Savaşı başlamıştı.
ABD o yıllarda savaş konusunda tarafsız kalsa da daha sonra Nisan 1917 de savaşa girmesinin ardından Hemingway de orduya katılmak için başvurdu. Fakat Hemingway sol gözündeki bozukluktan dolayı orduya alınamadı. Ardından 1917 sonlarına doğru Kızılhaç'ın da gönüllü aldığını duyduğunda ilk başvuranlar arasındaydı. Ocak 1918'de Hemingway'in başvurusu kabul edildi ve ambulans şoförü olarak göreve alındı.
Kızılhaç'ta çalışmaya başlar başlamaz gazetedeki işinden ayrıldı. Gazetede kaldığı kısa zaman içerisinde birçok yöntem ve de teknik öğrendi. Daha sonraki yıllarda o günleri "Gazetecilik yıllarında öğrendiğim kurallar en güzelleri idi ve de tüm yazarlık hayatım boyunca onları unutamadım" şeklinde hatırlayacaktı.
Avrupa'da ilk olarak vardığı şehir Paris oldu. Orduda bir süre normal bir görevli olarak çalışmasının ardından ambulans şoförlüğüne geçti. 8 Haziran 1918 de birkaç adım ilerisinde patlayan bir Avusturya topu yüzünden ağır şekilde yaralandı. Yardım etmeye çalıştığı İtalyanlardan bir tanesi ölürken diğeri bacaklarını kaybetti. Aynı olay esnasında başka yaralı bir İtalyan askerini cepheye taşımaya çalışırken bacaklarından yaralandı. Yaşananların ardından İtalyan gazetelerinde kahraman olarak ilan edilip, İtalyan hükümeti tarafından Gümüş Onur Madalyası ile ödüllendirildi. Hemingway bu olayı bir mektubunda arkadaşına şu şekilde anlatıyordu: "Bazen savaşta ön saflarda büyük bir gürültü duyarsın, ben de aynı gürültüyü duydum; ardından ruhumun sanki bir mendilin cepten çekilişi gibi benden çekildiğini hissettim. Son olarak ise ruhumun bir bütün halinde tekrar bedenime döndüğünü fark ettim ve de o andan itibaren benim için ölüm yoktu."
Hemingway bu olayların ardından Milanda bir hastanede tedavisini tamamlarken hemşire Agnes von Kurawsky ile tanıştı. Bu da onun ölümsüz eserlerinden olan "Silahlara Veda" (A Farewell to Arms) adlı eserini yazmasını sağladı. Tekrar ABD'ye dönen yazar ailesinin iş bulması için yaptığı baskılara rağmen sakatlığından dolayı ordunun verdiği parayla bir yıl kadar işsiz olarak yaşadı. Daha sonra 1921 yılında eşi Hadley Richardson ile tanıştı ve evlendi. Aynı yıl içerisinde Chicago'ya göçtü. Toronto'da bulunan Daily Star adlı gazetede yazmaya başladı. Gazetede iş bulduktan sonra ilk iş olarak Paris'e taşındı. Paris yıllarında birçok yazarla tanıştı.
Kendisine yavaş yavaş da olsa bir isim yapmaya çalıştı ama 1923 yılında eşinin hamile olduğunu fark edince çocuklarının Kuzey Amerika'da doğması için Amerika'ya döndüler. 1924 yılında ilk çocukları doğdu. Hemingway ailesi 1924'te tekrar Paris'e döndü.
1925-1929 yılına kadar olan dönemde Hemingway kendi yazarlık yıllarının en güzel örneklerini verdi. Bu yıllarda hiç tanınmayan bir yazarken birden bire dünyanın en ünlü yazarları arasında girdi. İlk basılan romanı olan "Güneş de Doğar" adlı kitabı bu yıllarda basıldı. "Güneş de Doğar" adlı eserinde savaş yorgunu bir askerin anılarını anlatan Hemingway 1929 yılında basılan "Silahlara Veda" adlı eseri ile çok büyük yol kaydetti. "Silahlara Veda"da yaralı bir askerin savaşta bir hemşireye duyduğu aşkı dile getiriyordu. Hemingway böylelikle savaşında anlamsızlığına değinmeyi amaçlıyordu.
1931'de Avrupa anılarından olan İspanya yıllarına dair "Öğleden Sonra Ölüm" adlı kitabını yazdı. Afrika'da yaptığı turla ilgili yazılarını ise Afrika'nın Yeşil Tepeleri adlı kitabında topladı. 1940 yılında ise en başarılı eserlerinden olan "Çanlar Kimin için Çalıyor" adlı eserini yazdı ve mesleğinde artık zirveye ulaştı. 1942'de Amerikan Deniz Kuvvetleri'ne girdi. 1944'te Fransa çıkartmasına katıldı ve de Paris'in kurtuluşuna şahit oldu.
1950'de çok da başarılı olmayan "Irmaktan Öteye ve Ağaçların İçine" adlı eserlerini yazdı. 1952'de gerçek başyapıtı olan "Yaşlı Adam ve Deniz" adlı eserini yazdı. Bu kitapta insanın yaşama nasıl bağlanması gerektiği ve de aslında insan yaşamında her şeyin boş olduğuna dair olan fikirlerini belirtti. 1953'te aynı eseri ile Pulitzer Ödülünü aldı. 1954'te ise Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü. Hemingway tutkulu bir yaşamın ardından 1961 yılında Ketchum/Idaho'da kendini av tüfeği ile vurarak yaşamına son verdi.
Fidel Castro ile kurduğu dostluk ve Castro'nun kişiliği onu çok etkilemiştir. Fidel Castro Hemingway'in ölümünün ardından, başkent Havana'da adına bir anıt yaptırmıştır.
