Gurur Ve ÖnyargıAşk - Edebiyat - Roman
“Gurur ve Önyargı” Jane Austen’ın okuduğum ilk kitabı oldu. Kendisinin kaleminden çok keyif almakla beraber, iyi ki Virgina Woolf’un “Kendine Ait Bir Oda”sını bu kitaptan önce okumuşum diyorum. “Kendine Ait Bir Oda”da Jane Austen’dan da bahsedilir. Yaşadığı dönemde kadınların kitap yazmasının neredeyse olanaksız olduğu söylenir. Hatta Austen kitaplarını yazdığı müsveddeleri örtüyle gizleyerek ve takma isim kullanarak yazma tutkusunu sürdürmüştür. Romanı okurken aklıma ne koşullarda yazılmış olduğu geldi ve elimdeki kitabın değerini daha çok kavramama neden oldu. Kitabın baş karakteri olan Elizabeth’in içsel diyalogları sayesinde de yazarın o dönemdeki sığ düşüncelere yer vermediğini anladım. Bu da Austen’ı sevmemi sağlayan bir başka neden oldu.
Biraz yazardan bahsettik, şimdi de kitaba gelecek olursak; kitap orta sınıf bir aileden bahseder. Bennetlar. Bayan Bennet, tek gayesi 5 kızını da herkesten önce iyi gelirli kişilerle evlendirmek olan, damat adaylarını sadece gelir ve konumlarına göre tartan, Elizabeth’in annesidir. Elizabeth ise, annesinden tamamen farklı özelliklerde bir genç kadındır. Duygusal bir yönü olsa da, mantığıyla hareket eder. Annesi ve 3 kardeşinin aksine, ablası Jane ve kendisi iyi yetişmiştir. Nerede nasıl davranacaklarını bilirler ve mantıklı düşünürler. Bay Bennet, gençlik aşkı olarak eşiyle evlenmiş fakat sonrasında pişman olmuştur. Genelde odasına çekilir, aileyle pek ilgilenmez ve kızları Jane ile Elizabeth’i çok sever.
Jane ise Elizabeth’in ablasıdır. Hikayenin ana kısmı Jane’in Bay Bingley ile yaşadığı aşktan dolayı doğar. Bay Bingley’nin oldukça gururlu ve kibirli olan arkadaşı Bay Darcy, Elizabeth’e beklenmedik şekilde aşık olur. Annesinin Darcy’i , Bay Bingley’nin ailesinin de Elizabeth’i onaylamaması nedeniyle aralarındaki
Kendine Ait Bir Oda Ve Biraz FeminizmFeminist İsyan
Bugün çok sevdiğim bir kitabın yorumuyla geldim. “Kendine Ait Bir Oda” feministliği feminaziye dönüştürmeden anlatabilmiş harika bir makale. (Evet aslında bir kitap değil uzun bir makale olarak kaleme alınmış.)
Yazar kurmaca edebiyatta kadının yeri ile ilgili bir araştırmaya başlıyor. Bu sırada kafasında pek çok soru işareti belirmeye başlıyor. Örneğin, “Neden erkekler sürekli kadınlar hakkında yazıyor?” veya “Neden kadınlar yüzyıllar sonra yazmaya başlayıp sadece roman türüne yöneliyorlar?” Ardından yazar kadınların da yazması, hatta farklı türler yazması gerektiğini, kendilerine ait bir odaları olması gerektiğini ve bunun gerekçelerini sunuyor bizlere.
O kadar eski yıllarda, o kadar zor yaşam şartlarında (yazarın hayatını araştırmanızı öneririm) Virginia Woolf’un böyle mantıklı bir bakış açısıyla yazması büyüleyici gerçekten.
Eski bir eser olmasına rağmen öyle cümleler vardı ki, şak diye günümüz bakış açılarına oturuyordu. Hoş, teknoloji bu hızla ilerlerken insanlardaki bu ataerkil zihniyetin kaç yüzyıl sonra hala değişmemiş olduğunu görmek, kaba tabirle, bana biraz koydu.
Kitapta o kadar çok hoşuma giden, “Burası çok önemli.” dediğim kısım oldu ki, kalemimi kaldıramadım resmen satırların altını çizmekten.
Ben bir feministim ama açıkçası günümüzdeki “feministlik algısı” hiç hoşuma gitmiyor. Feminizm hak ve özgürlükler bakımından kadın erkek eşitliğine dayanıyor, ama maalesef günümüzde kendine ‘feminist’ diyen kesim %90 kadın üstünlüğünü savunur nitelikte cümleler kullanıyor. Bu da insanları feminizmden soğutuyor. Ama aslında feminizm o kadar medeni ve olması gereken bir şey ki. Baktığımızda, hepimiz insanız. Bir cinsiyet birinden daha üstün safsatası artık geride kalmadı mı?
Bunu dediğimde linçleneceğim muhtemelen ama, ben ataerkilliğe