belki hazlran’da mavi benekli çocuksun
ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
bir şileb sızıyor ıssız gözlerinden
belki yeşilköy’de uçağa biniyorsun
bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
belki körsün kırılmışsın telâş içindesin
kötü rüzgâr saçlarını götürüyor
ne vakit bir yaşamak düşünsem
bu kurdlar sofrasında belki zor
ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
ne vakit bir yaşamak düşünsem
sus deyip adınla başlıyorum
içimsıra kımıldıyor gizli denizlerin
hayır başka türlü olmiyacak
ben sana mecburum bilemezsin
Sayfa 75
“Denizciler suyun, yelin, bulutun, şimşeğin, dalganın çok güçlü, insanınsa aşırı derecede aciz olduğunu bilerek yaşadıkları için doğaya karşı kent insanlarından daha saygılıdırlar.”
Sayfa 12 - İnkılap Kitapevi
insanların size en gizli duygularını açmalarının en kötü yanı da bu! sizi bir daha istemezler
Bazen üzülerek sürekli tekrarladığımız ‘keşke’ler bir yerden sonra bizi mutlu eden şeylerle birlikte bu kez ‘iyi ki’lere dönüşür.
