Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte
Ve sinema sektörü "Yahudi soykırımı" hikâyesini pazarlamanın, unutturmamanın, propagandanın ve tabi yıllar yılı Almanları suçlamanın en etkili yoluydu. En etkin biçimde kullandılar. Filistin halkına zulmün her türlüsü uygulanırken sektör çalışmaya devam ediyor, halen en yürek dağlayıcı filmler bu konuda yapılıyor
Buna örnek olacak bir savaş filmi. Korku, vahşet, açlık, sefalet, kan, dehşet acımasızlık, acının her türlüsünü seriyor gözler önüne... Kokmuş cesetler, yanmış yığınlar, yıkılmış evler... Yıkılmış, talan edilmiş sokaklar. Bombalarla yıkılmış. Kinle yıkılmış, hınçla, şiddetle dinmek bilmez bir nefretle yerle bir edilmiş mahalleler... Evler yıkılır da içindekiler kalır mı? Kimi sürgünlere gitmiş, kimi oracık da öldürülmüş. Yaşayanlar ölümü arar bir ruh halinde. Vahşet görmekten dehşete kapılma duygusu sığ kalır olmuş.
Bahsettiğim alt yazılı filmde, filmin başkahramanı küçük bir çocuk. Kendisini savaşın orta yerinde bulmuş, varını yoğunu, ailesini hepsinden öte çocukluğunu kaybetmiş. Vahşet göre göre vahşileşmiş bir grubun içine düşüyor, en son eline bir silah tutuşturuyorlar.
Artık çocuk değilsin. Müdafan için, hayatın için insanların için bu silaha kullan, demek istiyorlar. Ama bunu soğuk bir cümleyle ifade ediyorlar.
Filmin sonunda çocuk; onca vahşete, dehşete, ölümün her türlüsüne tanık olarak cinnetlerden dönen çocuk, birikmiş bütün hıncını boşaltıyor elindeki silahın namlusundan. Yerde, çamurun içinde yatan Hitler fotoğrafının üstüne her bir hayalde bir kurşun sıkıyor.
Topluca katledilen, öbek öbek cesetleri hayal ediyor, bombaları, uçakları ve kavmiyetçilikle süslenmiş alabildiğine uluscu haşin tavırı, faşizan ateşli konuşmaları. Bir kurşunda onlara, sonra yıkılan evleri, yok edilen kentini bir kurşun daha... Sonra yok edilen geçmişi, elinden alınan ailesi
Reklam
Küresel kapitalizm, mültecilerle işçi sınıfını karşı karşıya getirmektedir. Böylelikle işçileri ırkçı davranmaya yöneltirken bir yandan da ucuz iş gücü mülteci tehdidiyle iş piyasalarında ücretleri düşük tutmaya çalışmaktadır.
Yaralanmanın derecesi ne olursa olsun, tüm bağımlılıklar bir tür mülteci hikayesidir: Zorluklar yoluyla ortaya çıkan ve asla işlenmemiş dayanılmaz duygulardan, hayali olsa bile geçici bir özgürlük durumuna iltica.
Bak, koca bir denizde birbirinden habersiz sürüklenen tekneler gibi amaçsız ve bir mülteci teknesi kadar kimsesiziz.
Önemli
“Genç yaşına rağmen siyasî hırsları hudutsuz olan Beşir Cumeyyil, FKÖ'nün Lübnan'daki varlığına son verebilmek için İsrail'le işbirliği yapmaktan geri durmadı. Filistinliler tarafından Lübnan topraklarından İsrail'e düzenlenen bazı eylemleri bahane eden İsrail ordusunun Lübnan topraklarına fiili müdahalesi, Cumeyyil tarafından açıktan desteklendi. Savunma Bakanı Ariel Şaron'un emriyle, 1982'nin Ağustos ayında başkent Beyrut'u kuşatan İsrail ordusu, Cumeyyil'in emrindeki milislerden aktif destek gördü. İsrail'in hedefinde, FKÖ'nün merkez karargâhının bulunduğu Batı Beyrut vardı. Bu bölgede aynı zamanda, Sabra ve Şatilla isimli iki büyük Filistinli mülteci kampı da yer alıyordu. FKÖ'nün ve destekçisi Filistinlilerin dağıtılması, Cumeyyil ve taraftarlarının zaten arzuladığı bir durumdu.”
Sayfa 88 - Açık Bir Yara
Reklam
Reklam